Ανταπόκριση: Monika @ Fuzz Live Music Club

Η αγαπημένη μας Monika, έκανε μεγάλη και διπλή επιστροφή, καθώς επανήλθε δισκογραφικά, με νέο, αγγλόφωνο δίσκο, μετά από σχεδόν εννιά χρόνια, στα μέσα Μαρτίου, κυκλοφορώντας τον ‘Proud’, αλλά και συναυλιακά, μετά από σχεδόν τρία χρόνια, στα τέλη Απριλίου, με μια μοναδική συναυλία στην Αθήνα, στο Fuzz, στο οποίο επέστρεψε μετά από οχτώ χρόνια! Εμείς ακούσαμε και αγαπήσαμε εξαρχής τον δίσκο και δε θα μπορούσαμε να λείψουμε και από τη συναυλία, την πρώτη συναυλία παρουσίασης και προώθησης του, αλλά ταυτόχρονα και αυτή της επανένωσής της μαζί μας, μετά από πολύ καιρό! Για αυτό, πάμε να δούμε αναλυτικά, τι συνέβη το βράδυ της τελευταίας Παρασκευής του Απρίλη, στον αγαπημένο χώρο του Ταύρου!

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Η Μόνικα, μέσα στα 17 χρόνια της προσωπικής μουσικής της πορείας, έχει γίνει, άθελά της, ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα πρόσωπα της εγχώριας μουσικής σκηνής. Από το ξεκίνημά της, αλλά και ως σήμερα, βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών και διάφορων ατόμων, αλλά και μερίδων ατόμων: κοινό, μουσικοί, κριτικοί, πολλοί είναι αυτοί που στράφηκαν εναντίον της και ‘λόγους’ έβρισκαν πάντα: πώς έγινε γνωστή, πώς γέμιζε μεγάλους και σημαντικούς χώρους, με ποιους ήθελε ή όχι, να συνεργαστεί, πού κλήθηκε να τραγουδήσει, τι φόρεσε, αν και γιατί και πώς πήγε στο εξωτερικό για τη μουσική της, για την ποιότητα και το είδος αυτής, για το ποιοτικό ποιόν αυτής, αλλά και του κοινού που την ακολουθούσε και πόσα ακόμα. Θα πει κάποιος, αυτό είναι ένα σύνηθες φαινόμενο με επιτυχημένους και αξιόλογους καλλιτέχνες, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, πολλοί υπερέβησαν τα εσκαμμένα, με προσωπικά, άτιμα χτυπήματα στην προσωπικότητα της καλλιτέχνιδος, αλλά και στις προσωπικές της επιλογές.

Ευτυχώς, όμως, η Μόνικα ποτέ δε μάσησε από όλα αυτά και αυτούς. Αφοσιώθηκε εξαρχής, σε αυτό που την ενδιέφερε περισσότερο: στη μουσική της και κατ’ επέκταση και στους ανθρώπους που την αγκάλιασαν ακριβώς για αυτή. Διότι πέραν των ενάντιων, πλήθη κόσμου αγάπησαν και τη Μόνικα και τη μουσική της και μόνο τυχαίο δεν είναι αυτό, ειδικά όταν μια δεκαπενταετία μετά, την ακολουθούν ακόμη, τα περισσότερα, τα πλήθη αυτά που δε μένουν μόνο στο τι ακούγεται και προωθείται από παντού, αλλά αυτά που ξέρουν να εκτιμούν διαχρονικά την καλή μουσική. Αυτό αποδείχθηκε ακόμα μία φορά, από τον κόσμο που συνέρρευσε στο Fuzz για να την ξαναδεί εν δράσει – ζευγάρια, άνθρωποι μόνοι, οικογένειες με παιδιά, μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι, αλλά και γνωστοί της εγχώριας και διεθνούς showbiz. Όλοι όσοι τους ενώνει η αγάπη τους για το Μονικάκι και τη μουσική του, ήταν παρόντες και έζησαν μια αξέχαστη βραδιά!

Η σκηνή του Fuzz, υποδέχτηκε τον κόσμο, ούσα καλυμμένη με την κατακόκκινη, βαριά κουρτίνα της και δυο μικρόφωνα μπροστά της. Στις 21:40, μόλις δέκα λεπτά μετά την ανακοινωμένη ώρα έναρξης (χωρίς να υπάρχει opening act, μια σωστή επιλογή, κατ’ εμέ, μιας και δεν βρίσκεται εύκολα καλλιτέχνης ταιριαστός με τη μουσική της Μόνικα), τα φώτα χαμήλωσαν και μια μουσική εισαγωγή, ξεκίνησε να ακούγεται στον χώρο Η κουρτίνα άνοιξε ελάχιστα και η Μόνικα εμφανίστηκε μπροστά, με την κιθάρα της και φως να έρχεται από πίσω της. Η κουρτίνα, άνοιξε ολόκληρη και αποκάλυψε μια εντυπωσιακή, επταμελή (!) ορχήστρα (συν δυο άτομα ακόμα για δεύτερα φωνητικά) και εξαιρετικό, επιπρόσθετο, για τις ανάγκες της συγκεκριμένης βραδιάς, φωτισμό.

Μας καλωσόρισε, μας ευχαρίστησε που την τιμήσαμε με την παρουσία μας, είπε πως έχουν πολύ καιρό να παίξουν με τη μπάντα της και πως η ίδια ήταν ήδη συγκινημένη από την ώρα του soundcheck. Έκλεισε το καλωσόρισμα με την προτροπή: ‘Πάμε να περάσουμε ωραία μαζί σας’ κι εμείς ήδη ξέραμε πως αυτό είναι σίγουρο πως θα συμβεί. Έτσι, λοιπόν, για τα επόμενα 105 λεπτά, η αγαπημένη Μόνικα, μας πήρε από το χέρι και μας οδήγησε σε μια μουσική γιορτή, από αυτές που μόνο αυτή ξέρει, τόσο καλά, να στήνει, από αυτές που είναι γεμάτες χαρά, συγκίνηση, νοσταλγία, αγάπη. Είχα πολλά χρόνια να τη δω, και λόγω δικής μου υπαιτιότητας, αλλά και επειδή οι εμφανίσεις τους, πια, δεν είναι και τόσο συχνές, ενώ στο μεταξύ, προέκυψε και η πανδημία με τους αξέχαστους περιορισμούς της, που χειροτέρευσαν τη συνολική συναυλιακή κατάσταση.

Επομένως, ήταν μεγάλη χαρά που την είδα ξανά, μετά από σχεδόν επτά ολόκληρα χρόνια. Μου είχε λείψει πολύ, ήθελα να τη δω και να την ακούσω ξανά, ζωντανά και ποια καλύτερη ευκαιρία από αυτή, τώρα, της παρουσίασης του νέου της δίσκου (ο οποίος, τόσο πολύ μου άρεσε), τον οποίο, είχαμε τη χαρά, να παρουσιάσει πρώτα σε εμάς, εδώ στην Αθήνα; Πέραν του γεγονότος πως όλα ήταν υπέροχα και πως εντυπωσιάστηκα, μιας και δεν την είχα ξαναδεί ποτέ εγώ, προσωπικά, ζωντανά, με full band, αυτό που διαπίστωσα είναι το εξής:

Ενώ, φυσικά, πάντα διατηρεί τα χαρακτηριστικά της νεότητας, της αθωότητας, της παιδικότητας, τα οποία τα θεωρώ και συνυφασμένα με τον χαρακτήρα της, τον προσωπικό, αλλά και τον καλλιτεχνικό (αφού εξακολουθεί αυτό να φαίνεται και στα κομμάτια του νέου της δίσκου), ,θεωρώ πως πλέον, έχουμε μπροστά μας όχι το ‘κορίτσι-θαύμα’ της σύγχρονης εγχώριας, αγγλόφωνης, μουσικής σκηνής, όπως δικαίως την είχαν χαρακτηρίσει κάποτε, αλλά μια γυναίκα τραγουδίστρια, πλήρως ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα που πατάει γερά στα πόδια της, χωρίς να φοβάται, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν.

Φυσικά, εξακολουθεί να είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας που παίρνοντας μια κιθάρα, γράφει εξαιρετικά κομμάτια, αλλά όχι μόνο αυτό. Πλέον είναι μια ολοκληρωμένη, τολμηρή, άφοβη και γεμάτη αυτοπεποίθηση τραγουδοποιός που ό,τι κατάφερε, το κατάφερε μόνη της, με σκληρή δουλειά, για περισσότερα από 15 χρόνια και ενώ μεγάλη μερίδα κόσμου ήταν εναντίον της. Εκείνη, εστίασε στη μεγαλύτερη, που την αγάπησε και τη στήριξε εξαρχής και σε αυτή, συνεχίζει να προσφέρει κάθε κομμάτι της που έρχεται από την καρδιά της. Και η μερίδα αυτή, ξαναβίωσε την αγάπη που της έχει και η Μόνικα, εκείνη την Παρασκευή, στο Fuzz.

Το setlist της βραδιάς, όπως ήταν αναμενόμενο, βασίστηκε κυρίως στο νέο δίσκο, τον ‘Proud’ (από τον οποίο, ρώτησε αν έχουμε ήδη κάποιο αγαπημένο κομμάτι), τον οποίο και ακούσαμε σχεδόν ολόκληρο (εκτός ίσως από κάνα – δυο κομμάτια του), αλλά φυσικά, ακούσαμε και παλιά κι αγαπημένα κομμάτια προηγούμενων δίσκων της. Τα περισσότερα, τα προλόγιζε (ένα, μάλιστα, το αφιέρωσε σε ένα κοριτσάκι που βαφτίστηκε πρόσφατα;), ανάμεσα σε χαρά, συγκίνηση, αμηχανία και ευχαριστίες, ενώ προέτρεπε τον κόσμο σε κίνηση και χορό (στα κομμάτια που το σήκωναν, βέβαια). Είπε πως λόγω της χαράς, έχει μπερδέψει το setlist και παίζει τα τραγούδια με όποια σειρά να ‘ναι (ένα το ξεκίνησε δυο φορές, μάλιστα), αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τόσο χαλαρή και ευχάριστη που από κανέναν δεν υπήρξε θέμα για τίποτα. Τη συγκεκριμένη συναυλία, μάλιστα, παρακολουθούσε και η κόρη της, η Μελίνα, όπως μας είπε και μάλιστα ήταν η πρώτη συναυλία της μαμάς της, στην οποία παρευρισκόταν!

Όταν ακούστηκαν τα ‘Exit’, ‘Away From My Land’ και η ‘μεγάλη επιτυχία που της άλλαξε τη ζωή’, πραγματικά, έπεσαν τα τσιμέντα, που λένε! Στο τρίτο, πηγαινοερχόταν στη σκηνή με τη γνωστή κινησιολογία που συνοδεύει διαχρονικά το κομμάτι στις ζωντανές το εκτελέσεις, ενώ όλοι το απολαμβάναμε συγκινημένοι, ακριβώς όπως όταν μόνη της, με την κιθάρα (την υπόλοιπη ώρα, άλλαζε κιθάρες, καθόταν στο πιάνο, συνοδευόταν φωνητικά, ενώ σε κάποια φάση, έπαιξε μέχρι και σαξόφωνο, λέγοντας χιουμοριστικά πως έχει πολύ καιρό να παίξει, για αυτό να μη βγάλουμε βίντεο κλπ) μπροστά στο μικρόφωνο και τραγούδησε το μοναδικό ελληνικό κομμάτι της βραδιάς (θέλαμε και τη ‘Στάλα’), το πολύ σημαντικό cover της στο γνωστό κομμάτι ‘Τυχερό αστέρι’, το οποίο, όπως είπε, όλοι, σίγουρα, θα έχουμε κάποιο άτομο στο οποίο θα θέλαμε να το αφιερώσουμε. Σιγή απλώθηκε στον χώρο και ήταν λες και ρωγμές εμφανίστηκαν στους τοίχους του χώρου, με εκείνους να αρχίζουν να δακρύζουν, όπως εμείς…

Ύστερα, στράφηκε στο πιο ‘ανεβαστικό’ της ρεπερτόριο και μαζί, ανέβηκε και ο ρυθμός του κάθε ηλικίας κοινού. Οι ευχαριστίες της δεν είχαν τέλος, όπως και οι δικές μας, όλοι της φωνάζαμε πόσο την αγαπάμε κι αυτή ανταπέδιδε την αγάπη. Προς το τέλος, έφυγε από τη σκηνή και επέστρεψε με τη μπάντα, μετά τα αδιάκοπα χειροκροτήματα του κόσμου, για το καθιερωμένο encore, που δε θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων και το ‘Over The Hill’. Για αυτό, μας είπε πως από την πρώτη στιγμή που έγραψε αυτό το κομμάτι, είμαστε μαζί της και μας ευχαριστεί για αυτό. Είπε πως φτάναμε στο τέλος (της βραδιάς), πως είχε χρόνια να βγάλει νέο (ολοκληρωμένο, αγγλόφωνο) δίσκο και δε μετανιώνει στιγμή για όσα έκανε και έζησε. Ευχαρίστησε παλιούς και νέους φίλους, συνεργάτες, σύστησε όλη τη μπάντα της και είπε να θυμόμαστε πως έχουμε πολλή δύναμη μέσα μας.

Το ρολόι έδειχνε 23:30 (μια χαρά ώρα και μπράβο για την τήρηση κανονικού ωραρίου, για να μπορέσει και ο κόσμος να γυρίσει άνετα σπίτι του), όταν μας αποχαιρέτησε οριστικά, αφήνοντάς μας παραπάνω από ικανοποιημένους, συγκινημένους και γεμάτους, έχοντας αναθερμάνει πλήρως τη σχέση μας μαζί της (όχι πως είχαμε ψυχρανθεί ποτέ, απλώς είχαμε να βρεθούμε καιρό μαζί της) και με την ελπίδα, ο δίσκος και η περιοδεία προώθησής του, σε Ελλάδα και εξωτερικό, να πάει τέλεια και εμείς να τη δούμε ξανά εδώ και μάλιστα πολύ σύντομα! Όλα ήταν, πήγαν και κύλησαν άψογα και τα εύσημα πάντα και στην άψογη διοργάνωση της συναυλίας, την Prospero, την οποία και ευχαριστούμε θερμά!