by Πάνος Σταυρουλάκης
Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, απασχολούν τη διεθνή μουσική σκηνή, οι Ιάπωνες krautrockers, Minami Deutsch, έχοντας ανακαλυφθεί και προωθηθεί από τους συντοπίτες τους, τους Kikagaku Moyo (τους οποίους έχουμε δει δις στα μέρη μας). Από το 2014 ως σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει, μεταξύ άλλων, και τρεις πολύ ωραίους, ολοκληρωμένους δίσκους, οπότε θέλαμε πολύ να τους δούμε κάποια στιγμή κι από κοντά, επιτέλους - ειδικά, εφόσον κιόλας, προ τετραετίας ήρθαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, αλλά έπαιξαν μόνο στο Saristra Festival, στην Κεφαλονιά. Ευτυχώς, η ώρα επανόρθωσης έφτασε και οι Minami Deutsch, κατέφτασαν στη χώρα μας για να παίξουν για πρώτη φορά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κι εμείς δε θα μπορούσαμε να μη βρεθούμε στη συναυλία της Αθήνας, στο αγαπημένο Temple.
Πραγματικά απορούσα για το αν και πόσο κόσμο θα μαζέψει μια συναυλία τέτοιου είδους και μάλιστα, βράδυ Κυριακής και όχι μιας οποιαδήποτε Κυριακής, αλλά της Κυριακής των (πρώτων) εκλογών συγκεκριμένα! Λόγω του ότι πήγα κατευθείαν στο Temple, αμέσως μετά την αποχώρησή μου από το εκλογικό κέντρο, το οποίο και επισκέφτηκα λίγο πριν το κλείσιμό του, έφτασα στο Γκάζι αρκετά νωρίς, οπότε κι όταν άνοιξαν οι πόρτες, ήμασταν απειροελάχιστοι, πράγμα που συνεχίστηκε για ώρα, ακόμα και κατά την έναρξη του σετ και τη διάρκεια αυτού, του opening act που αποτελούταν από τους Dury Dava.
Οπότε, λίγοι παρακολούθησαν το support – οι υπόλοιποι, που ήρθαν αργότερα, γλίτωσαν πολλά, κατά τη γνώμη μου μιας και που αυτό που ακούσαμε επί ένα μαρτυρικό σαραντάλεπτο, ήταν μια ακραία σωματική και ακουστική δοκιμασία, στην οποία εύχομαι κανένας συνάνθρωπός μου να μην υποβληθεί ποτέ. Το όνομα της μπάντας, το είχα ακουστά, όπως τόσα και τόσα εγχώριων ονομάτων που δεν έχει τύχει ακόμα να ακούσω ή να δω από κοντά, αλλά δεν είχα ιδέα τι με / μας περίμενε, όταν η πεντάδα των Dury Dava, ανέβηκε στη σκηνή ένα εικοσάλεπτο πριν τις δέκα και έμεινε εκεί ως και ένα εικοσάλεπτο μετά τις δέκα, δοκιμάζοντας την υπομονή μας με την αυτοαποκαλούμενη μουσική τους.
Άρχισαν να κάνουν φασαρία και περίεργους θορύβους, με τον τραγουδιστή να βγάζει άναρθρες κραυγές στο μικρόφωνο, οι άλλοι να κάνουν τράμπα μεταξύ μπάσου, πλήκτρων και κλαρίνου (!) – καλύτερα να έβγαινε ο Γιώργος Μάγκας να παίξει, ξέρω ‘γω, με τα φωνητικά να αλλάζουν από πιο ψιλά σε κανονικά. Ο ‘μουσικός’ αχταρμάς είχε ξεκινήσει να εκτοξεύεται εναντίον ημών, των άμοιρων θυμάτων. Τι άκυρες προσμείξεις ήταν αυτές; Τι στο καλό ήθελε, υποτίθεται, να παίξουν, κανείς δεν ήξερε, δεν κατάλαβε και δεν ενδιαφέρθηκε, φυσικά, να μάθει. Βλαχορόκ με κακά φωνητικά, post punk στοιχεία και κλαρίνα; Ούτε για τα πανηγύρια δεν ήταν αυτό το πράγμα, μέχρι κι εκεί, υπάρχει μια κάποια ποιότητα, σε σχέση με το είδος της μουσικής τους, εδώ, όμως, φευ!
Μετά ξεκίνησαν να ‘τραγουδούν’ και στα ελληνικά και το δράμα έγινε μεγαλύτερο. Όχι πως έτσι όπως γινόταν η ας πούμε, εκφορά του λόγου, έπιανες, ας πούμε, τους στίχους, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που θα απασχολούσε οποιονδήποτε, την ώρα που μάτωναν τα αυτιά του από αυτή τη δευτεράτζα (ή μάλλον, δεκατάτζα). Εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία που ελπίζω να μη βιώσω ποτέ ξανά. Τυχεροί όσοι καθυστέρησαν και τους έχασαν και κρίμα που δεν άργησα κι εγώ, που πάντα θέλω να προλαβαίνω τις εγχώριες εναρκτήριες μπάντες και πολλές φορές, δυστυχώς δεν προλαβαίνω και χάνω κάποιες εξαιρετικές. Εκείνη τη μέρα βρήκα κι εγώ να προλάβω και να πάω νωρίς; Γενικά ξέρετε ότι σπανίως θα πω (πολύ) αρνητικά πράγματα για μπάντες. Ακόμα και το είδος μου να μην είναι ή κάποιες ατυχίες να έχει κάποια επί σκηνής, πάντα θα βρω και κάποια θετικά να εστιάσω εκεί, αλλά εδώ πέρα, αφενός δεν είναι καν είδος αυτό το πράγμα, για να αρέσει σε κανέναν, αφετέρου, δεν υπήρξε το παραμικρό θετικό και λυπάμαι για αυτό.
Ένα εικοσάλεπτο μετά το τέλος του εφιάλτη που προηγήθηκε, είχε φτάσει η ώρα πια (ενώ είχε ήδη παρέλθει κι ένα τέταρτο από την ανακοινωμένη ώρα) για να υποδεχτούμε τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους Minami Deutsch. Ο κόσμος, στο μεταξύ, είχε αυξηθεί εντυπωσιακά (όχι στο σύνολό του, αλλά σε σύγκριση με τα αρχικά μονοψήφια νούμερα ατόμων), με αποτέλεσμα να είμαστε κάπου στα 150 άτομα, πάνω κάτω; Καλός αριθμός, δεδομένων όλων των αποτρεπτικών παραγόντων που προαναφέρθηκαν, στους οποίους πρέπει να προσθέσουμε και τον όχι και πολύ καλό καιρό, παρά το γεγονός πως βρισκόμασταν ήδη μετά τα μέσα του Μαΐου. Παρ’ όλα αυτά, η προσέλευση κρινόταν ικανοποιητική κι έτσι, ένα τέταρτο πριν τις έντεκα, τα φώτα χαμήλωσαν και οι πολλές ομιλίες του πλήθους, σίγησαν.
Η τετράδα πήρε τις θέσεις της στη σκηνή και τα φώτα χαμήλωσαν, μένοντας κυρίως, στο (κακό) κόκκινο, το οποίο κυριάρχησε κατά τη διάρκεια του σετ τους. Ο ήχος εξαρχής ήταν καλός αλλά δυστυχώς, πολύ δυνατός. Τα φωνητικά ήταν λίγο πιο χαμηλά από όσο έπρεπε, αλλά όχι τόσο ώστε να δημιουργείται αισθητό πρόβλημα –εξάλλου, κάποια τραγούδια τους είναι αυτά που έχουν φωνητικά, άλλα δεν έχουν καθόλου (και είναι σπάνια η περίπτωση, όπως των συγκεκριμένων, όπου και οι δύο κατηγορίες κομματιών είναι πολύ καλές και δεν ενοχλεί ή ύπαρξη των φωνητικών όπου υπάρχουν, ούτε η έλλειψη τους εκεί που απουσιάζουν). Άρχισαν να παίζουν ένα σετ προσεκτικά μελετημένο και δομημένο με σκοπό να χτίσουν σιγά σιγά τον ήχο τους και να φτάσουν στο τέλος, στην κορύφωσή τους, πράγμα που το κατάφεραν επάξια.
Krautrock, post punk, punk rock, psychedelic και garage πινελιές, συνέθεσαν το ηχοτοπίο του σετ των Minami Deutsch, το οποίο αιχμαλώτισε την ακοή και την προσοχή του κάθε παριστάμενου στον χώρο, αποζημιώνοντας τους πάντες για την πολυετή αναμονή της άφιξής τους στη χώρα μας, αλλά και όσους βρεθήκαμε εκεί από νωρίς, για το ηχητικό αίσχος που υποστήκαμε νωρίτερα.
Πεταλιέρες, ενισχυτές, καπνός, κοκκινοπορτοκαλοπράσινος φωτισμός, κοφτές και γρήγορες ανάσες, μισοθαμμένα φωνητικά και ρυθμικά χτυπήματα ποδιών των μελών του κουαρτέτου, απάρτιζαν το σκηνικό που είχαν δημιουργήσει και τα οποίο μας βύθιζε ολοένα και περισσότερο στην ψυχεδέλεια που αδιαμαρτύρητα έχτιζαν κοπιωδώς για ώρα, ψυχεδέλεια που μας είχε γραπώσει για τα καλά, κάνοντάς μας να λικνιζόμαστε, χωρίς να είναι στο χέρι μας να σταματήσουμε και χωρίς, φυσικά, να το θέλουμε, κιόλας.
Ευγενικοί, μας ευχαριστούσαν χαμογελώντας ταπεινά, ύστερα από κάθε χειροκρότημα, στο τέλος του εκάστοτε κομματιού. Μετά από έξι κομμάτια, μας ενημέρωσαν πως το επόμενο θα ήταν το τελευταίο τους (με τον κόσμο από κάτω να φωνάζει ‘όχι!’ και πως έχουν merch πίσω, στον πάγκο. Στο έβδομο, λοιπόν, έγινε ο χαμός, με τη μπάντα να φτάσει στην κορύφωση τους σετ της, τον ήχο της να γίνεται αισθητά πιο heavy και να γυρίζει μέχρι και σε drone σε κάποια φάση, για να φτάσει σε παροξυσμικό επίπεδο ψυχεδέλειας στο τέλος, αφήνοντάς μας ενεούς και ξέπνοους, πριν αποχωρήσουν από τη σκηνή, για να επανέλθουν, όμως, σύντομα, υπό το κάλεσμα του κόσμου που φώναζε ότι θέλει κι άλλο. για το καθιερωμένο encore, όπου και έπαιξαν το όγδοο και τελευταίο του, πιο χαλαρό, κομμάτι, ιδανικό για να μας αποφορτίσει από την ένταση που προηγήθηκε. Το καλοδουλεμένο σετ τους, ολοκληρώθηκε πλήρως με τη μπάντα να μας αποχαιρετά και να αποχωρεί. Ο κόσμος φώναζε και πάλι, αλλά μόνο ένα μέλος εμφανίστηκε για να κλείσει τον ενισχυτή. Χαιρέτησε και η βραδιά τελείωσε απρόσμενα όμορφα, 65 λεπτά μετά, με το κοινό πλήρως ικανοποιημένο από την εμφάνισή τους.
Θα τη θυμόμαστε για καιρό αυτή τη συναυλία, και για τα θετικά και για τα αρνητικά της, αν και τα δεύτερα, θα προσπαθήσουμε να τα διαγράψουμε από το μυαλό μας οριστικά. Η εμφάνιση των Minami Deutsch, όμως, σίγουρα δε θα ξεχαστεί και ελπίζουμε τώρα που έγινε η αρχή, να υπάρξει και συνέχεια και να τους δούμε εδώ ,ξανά, σύντομα και σε καλύτερη εποχή, για να τους χαρεί και ακόμα περισσότερος κόσμος. Όλα στον χώρο ήταν μια χαρά, το πρόγραμμα τηρήθηκε πάνω κάτω, για το support είπαμε όσα είχαμε να πούμε και θα το θάψουμε βαθιά μέσα στα μυαλό μας, κρατώντας τα υπόλοιπα, καλά που έγιναν.
Κείμενο & Φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης
*
