by Maria Sarantou
Μετά την ακύρωση της τρίτης μέρας του Release Festival τον Ιούνιο, η προγραμματισμένη εμφάνιση του Michael Kiwanuka πραγματοποιήθηκε τελικά στις 30 Σεπτεμβρίου σε ένα κατάμεστο Gazi Music Hall.
Και για την ακρίβεια, λίγος κόσμος ακόμα μπήκε μετά την εμφάνιση του support συγκροτήματος.
Η ελληνική μπάντα των The Blue Square, άνοιξαν την συναυλία με λίγα λεπτά καθυστέρηση από την ώρα που είχε ανακοινωθεί και για τριάντα λεπτά περίπου μας ξενάγησαν στην trip hop μουσική τους, με την αισθαντική φωνή της Matina Sous Peau.
Στην άρτια εμφάνισή τους, ακούσαμε τραγούδια από το πρώτο τους LP που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016. Τα ηχοτοπία των πλήκτρων μας μετέφεραν διαφορετικές αισθήσεις και διαθέσεις – από το space Tic Toc, την “στάρλετ” Mama, μέχρι το αισθησιακό Nightkisser - και είχαν κοινό στοιχείο μια vintage αισθητική παλιάς ταινίας.
Η μισή ώρα διάλλειμα μέχρι την εμφάνιση του Michael Kiwanuka, φάνηκε ότι ήταν παραπάνω από αρκετή σε σχέση με την ανυπομονησία του κόσμου, η οποία αναζωπυρώθηκε μόνο για λίγες στιγμές μόλις βγήκε στην σκηνή, γιατί έπειτα μας συνεπήρε με την κιθαριστική εισαγωγή του Cold Little Heart θυμίζοντας Pink Floyd.
Στην μιάμιση ώρα που διήρκεσε το πρόγραμμά του μας έπαιξε τραγούδια και από τους δύο δίσκους του που έχει κυκλοφορήσει, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στον δεύτερο. Τα τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ είχαν αργό ρυθμό που κυμαίνονταν ανάμεσα σε μπαλάντες και μπλουζ: Tell me a tale, I’ m getting ready, Rest, Any day will do fine που το ερμήνευσε μόνος του με μια κιθάρα και σε έκανε να αισθάνεσαι ότι τον ακούς με μια παρέα καθισμένοι όλοι γύρω από μια φωτιά που σιγοκαίει.
Αρκετά κομμάτια και από τον δεύτερο δίσκο είχαν την ίδια διάθεση: Falling, Rule the world, Father’s child, ενώ δεν ήταν τυχαίο που στο Final Frame παρατήρησα γύρω μου άλλη μια φορά ζευγάρια αγκαλιά να λικνίζονται ρυθμικά, μιας και θύμιζε μπλουζ σε πάρτι μερικών χρόνων πίσω, με χαμηλό φωτισμό και ρομαντική διάθεση.
Πιο ρυθμικά κομμάτια ήταν το One more night, αλλά και το Black man in a white world που ήταν το πικ της συναυλίας: με gospel μουσική και στίχους, με τον Michael Kiwanuka να τραγουδάει χωρίς μουσική το ρεφρέν και τον κόσμο από κάτω να ακολουθεί τον ρυθμό με παλαμάκια.
Και η συναυλία τελείωσε με το encore, μετά το θερμό χειροκρότημα που ακούστηκε στον χώρο και τα δύο τελευταία κομμάτια που ακούσαμε ήταν τα ομότιτλα των δίσκων του: του πρώτου το Home Again και του δεύτερου το Love and Hate δίνοντας έτσι ένα ρυθμικό κλείσιμο.
Ο Michael Kiwanuka με όπλα του την βαθιά, δυνατή και γεμάτη αίσθημα φωνή του και την πενταμελή μπάντα που τον πλαισίωνε (στα πλήκτρα, στις κιθάρες, στα ντραμς, αλλά και στα κρουστά – που πρέπει να χρησιμοποίησε εφτά με οχτώ διαφορετικά είδη, όπως μαράκες, ντέφι, ξύλο της βροχής και χτυπούσε τα τύμπανα και τα πιατίνια πότε με τις μπακέτες και πότε με τα χέρια) μας χάρισε μια όμορφη βραδιά με την soul μουσική του διανθισμένη και με σύγχρονα στοιχεία και τους συναισθηματικούς στίχους των τραγουδιών του. Μια βραδιά που σε προδιάθεσε θετικά για τον Michael Kiwanuka, για να δεις τι θα ακολουθηθεί στην μουσική πορεία του.
Η ελληνική μπάντα των The Blue Square, άνοιξαν την συναυλία με λίγα λεπτά καθυστέρηση από την ώρα που είχε ανακοινωθεί και για τριάντα λεπτά περίπου μας ξενάγησαν στην trip hop μουσική τους, με την αισθαντική φωνή της Matina Sous Peau.
Στην άρτια εμφάνισή τους, ακούσαμε τραγούδια από το πρώτο τους LP που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2016. Τα ηχοτοπία των πλήκτρων μας μετέφεραν διαφορετικές αισθήσεις και διαθέσεις – από το space Tic Toc, την “στάρλετ” Mama, μέχρι το αισθησιακό Nightkisser - και είχαν κοινό στοιχείο μια vintage αισθητική παλιάς ταινίας.
Η μισή ώρα διάλλειμα μέχρι την εμφάνιση του Michael Kiwanuka, φάνηκε ότι ήταν παραπάνω από αρκετή σε σχέση με την ανυπομονησία του κόσμου, η οποία αναζωπυρώθηκε μόνο για λίγες στιγμές μόλις βγήκε στην σκηνή, γιατί έπειτα μας συνεπήρε με την κιθαριστική εισαγωγή του Cold Little Heart θυμίζοντας Pink Floyd.
Στην μιάμιση ώρα που διήρκεσε το πρόγραμμά του μας έπαιξε τραγούδια και από τους δύο δίσκους του που έχει κυκλοφορήσει, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στον δεύτερο. Τα τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ είχαν αργό ρυθμό που κυμαίνονταν ανάμεσα σε μπαλάντες και μπλουζ: Tell me a tale, I’ m getting ready, Rest, Any day will do fine που το ερμήνευσε μόνος του με μια κιθάρα και σε έκανε να αισθάνεσαι ότι τον ακούς με μια παρέα καθισμένοι όλοι γύρω από μια φωτιά που σιγοκαίει.
Αρκετά κομμάτια και από τον δεύτερο δίσκο είχαν την ίδια διάθεση: Falling, Rule the world, Father’s child, ενώ δεν ήταν τυχαίο που στο Final Frame παρατήρησα γύρω μου άλλη μια φορά ζευγάρια αγκαλιά να λικνίζονται ρυθμικά, μιας και θύμιζε μπλουζ σε πάρτι μερικών χρόνων πίσω, με χαμηλό φωτισμό και ρομαντική διάθεση.
Πιο ρυθμικά κομμάτια ήταν το One more night, αλλά και το Black man in a white world που ήταν το πικ της συναυλίας: με gospel μουσική και στίχους, με τον Michael Kiwanuka να τραγουδάει χωρίς μουσική το ρεφρέν και τον κόσμο από κάτω να ακολουθεί τον ρυθμό με παλαμάκια.
Και η συναυλία τελείωσε με το encore, μετά το θερμό χειροκρότημα που ακούστηκε στον χώρο και τα δύο τελευταία κομμάτια που ακούσαμε ήταν τα ομότιτλα των δίσκων του: του πρώτου το Home Again και του δεύτερου το Love and Hate δίνοντας έτσι ένα ρυθμικό κλείσιμο.
Ο Michael Kiwanuka με όπλα του την βαθιά, δυνατή και γεμάτη αίσθημα φωνή του και την πενταμελή μπάντα που τον πλαισίωνε (στα πλήκτρα, στις κιθάρες, στα ντραμς, αλλά και στα κρουστά – που πρέπει να χρησιμοποίησε εφτά με οχτώ διαφορετικά είδη, όπως μαράκες, ντέφι, ξύλο της βροχής και χτυπούσε τα τύμπανα και τα πιατίνια πότε με τις μπακέτες και πότε με τα χέρια) μας χάρισε μια όμορφη βραδιά με την soul μουσική του διανθισμένη και με σύγχρονα στοιχεία και τους συναισθηματικούς στίχους των τραγουδιών του. Μια βραδιά που σε προδιάθεσε θετικά για τον Michael Kiwanuka, για να δεις τι θα ακολουθηθεί στην μουσική πορεία του.
