Ανταπόκριση: Mgła, Diablery, The Dead Creed @ Gagarin Live Music Space – Πέμπτη 14/11/2019

Πέμπτη 14 του Νοέμβρη, κι εμείς, βρεθήκαμε στο αγαπημένο χώρο της Λιοσίων, για μια πολυαναμενόμενη συναυλία, αυτή των Πολωνών black metallers Mgla. Επρόκειτο για τη δεύτερη συναυλία της μπάντας στη χώρα μας, τρία σχεδόν χρόνια, μετά την πρώτη (Ιανουάριος 2017, Κύτταρο), αυτή τη φορά, στην περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου ‘Age Of Excuse’. Μάλιστα, η συναυλία ήταν να λάβει χώρα προ διμήνου, στις 19/9, αλλά αναβλήθηκε, εξαιτίας βλάβης στο βαν που μετέφερε τη μπάντα. Πολλοί, έσπευσαν να κακολογήσουν τη μπάντα, αλλά και τη διοργάνωση, μιλώντας για δήθεν ακύρωση και όχι για αναβολή, κάτι το οποίο, διαψεύστηκε πανηγυρικά, αυτή την Πέμπτη, και από το ίδιο το συγκρότημα, με την παρουσία του και την εκρηκτική εμφάνισή του, αλλά και από τις εκατοντάδες κόσμου που έσπευσαν να το απολαύσουν από κοντά. Ας πιάσουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή και ας τα δούμε αναλυτικά:

Τη βραδιά, ανέλαβε να ανοίξει ένα one-man band, ο The Dead Creed, στις 20:30. Δεν τον ήξερα και δεν τον είχα ξανακούσει, για αυτό και βρέθηκα προ (πολύ ευχάριστης) εκπλήξεως. Η βλακεία ήταν ότι δεν τον πρόλαβα εξαρχής, επειδή καθυστέρησα. Όταν έφτασα, λοιπόν, στις εννιά παρά, ήδη αρκετός κόσμο ήταν μέσα στο venue. Ανέβηκα επάνω, και έπιασα μια καλή, κεντρική θέση, ενώ ο τύπος ήταν ήδη στο κέντρο της σκηνής, καθιστός, κρατώντας την κιθάρα του, φορώντας μαύρο τζάκετ, γάντια και κουκούλα, ενώ δίπλα του, έκαιγαν κεριά και κάτι σαν θυμίαμα. Η σκηνική του παρουσία, πολύ ωραία και ιδιαίτερη, μα το καλύτερο, ήταν η μουσική του. Η κιθάρα, ακουγόταν ακατέργαστη, ενώ αυτός, σιγοτραγουδούσε ψαλμούς με τη βαθιά, πένθιμη φωνή του.

Πραγματικά, δεν έχω ξαναδεί κάτι αντίστοιχο. Το κλίμα, βαρύ και μαύρο. Αν στις εκκλησίες, έπαιζαν μουσική τη Μεγάλη Παρασκευή, αυτός θα ταίριαζε να έπαιζε εκεί (δε θα ήταν κακή ιδέα ένα σετ στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου), ενώ σίγουρα, θα ταίριαζε απόλυτα και για opening act στους Batushka. Άλλωστε, από ότι είδα, έχει παίξει αρκετά και στο εξωτερικό. Έχει κυκλοφορήσει ήδη, έναν εξαιρετικό δίσκο. Δεν ξέρω πως ακριβώς να χαρακτηρίσω τη μουσική του, ίσως κάτι μεταξύ εκκλησιαστικής και μέταλ; Διάβασα μετά, πως αυτοχαρακτηρίζεται ως acoustic death metal, και ίσως αυτή να είναι η ιδανική περιγραφή, εν τέλει, μαζί με εκείνη του ‘μοναστηριακού’ κι ‘ασκητικού’.

Για ένα μισάωρο περίπου, κράτησε τα βλέμματα όλων επάνω του (σπάνιο, για ένα support, και μάλιστα όχι τόσο γνωστό), με το κοινό, ήσυχο και σεβαστικό, να παρακολουθεί μαγεμένο. Υπέροχη η ιδέα της προσθήκης του στη συναυλία, παρά το μη εντελώς απόλυτο, ταίριασμά του, ενώ άκρως πρωτότυπη και η μουσική του, σε συνδυασμό με την ωραία παρουσία του. Μάλλον, δε θα ήταν τυχαίο, αφού είδα πως είχε ανοίξει τους Mgla και στην πρώτη τους επίσκεψη στη χώρα μας. Θα ήθελα πολύ να τον ξαναδώ μόνο του, σε ένα μεγαλύτερο σετ και σε έναν μικρότερο, πιο ταιριαστό και ατμοσφαιρικό χώρο. Λίγα λεπτά μετά τις 21:00, σηκώθηκε, άφησε κάτω την κιθάρα του, πήρε στα χέρια του τα κεριά, υποκλίθηκε, χειροκροτήθηκε με θαυμασμό και αποχώρησε.

Δεύτερο support της βραδιάς, οι symphonic black metallers Diablery. Άγνωστοι κι αυτοί, σε εμένα, όχι όμως και στο μεγαλύτερο μέρος του κοινού, όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις του, μόλις ανέβηκαν στη σκηνή. Κάτι όχι παράλογο, αφού είδα πως είναι ενεργοί εδώ και μια δεκαετία, πιο συγκεκριμένα από το 2008. Η τετράδα των Diablery, ανέβηκε στη σκηνή στις 21:23, ούσα ντυμένη με μαύρους μανδύες και κουκούλες και έντονο λευκό μακιγιάζ (ειδικά ο τραγουδιστής – από το όσο μπορούσα να δω από πάνω, και με αυτούς, αν φορούν τις κουκούλες τους), πήρε τις θέσεις της επί σκηνής και ξεκίνησαν τον ηχητικό τους όλεθρο χωρίς καθυστερήσεις.

Υπέροχο black metal, με στοιχεία από heavy, στις κιθάρες και symphonic στη φωνή. Ο ντράμερ και ο κιθαρίστας να παίζουν με τεράστιες ταχύτητες και να τους συνοδεύει ο τύπος στα φωνητικά (τα οποία ακούγονταν καθαρά, ευτυχώς), με μια φωνή τρομερή και πολλών ικανοτήτων – εναλλασσόταν άνετα μεταξύ ψαλμωδίας και κραυγής. Καθαρό και τίμιο μέταλ, χωρίς να φτάνουν σε τέρμα extreme σημεία, ικανό να ξεσηκώσει περισσότερο το κοινό, μετά την ιδιαίτερη μυσταγωγία του πρώτου και να το ζεστάνει για ό,τι θα επακολουθούσε. Εξαιρετικοί από τεχνικής άποψης, με ενεργητικότητα, επικοινωνία και χαιρετισμούς με το κοινό, που φάνηκε να τους ξέρει και να τους εκτιμά.

Όσο προχωρούσε το σετ, γινόταν όλο και καλύτερο, με τις μακρόσυρτες κραυγές του τυπά αλλά και τις απαγγελίες στο μικρόφωνο άνευ μουσικής, στις αρχές των κομματιών, να παραπέμπουν σε σατανιστικές τελετές. Ενδιαφέρουσες και οι διάφορες σκηνικές προσθήκες τους, εκτός του ενδυματολογικού και του μακιγιάζ, όπως ένα ξύλο που πήρε ο τραγουδιστής σε κάποια φάση, στο οποίο και ήταν δεμένα κόκκαλα που κροτάλιζαν μεταξύ τους, κι το κούνησε αρκετά στο μικρόφωνο. Μέχρι να τελειώσουν, ο χώρος είχε γεμίσει κι άλλο. Το τέλος αυτό, ήρθε στις 22:09, σχεδόν τρία τέταρτα και έξι κομμάτια αργότερα. Πρώτα αποχώρησε ο τραγουδιστής και στη συνέχεια οι υπόλοιποι, με τον κιθαρίστα να υψώνει τη γροθιά του στο κοινό. Εξαιρετικοί, μεγέθους ξένης μπάντας. Κι αυτούς θα ήθελα να τους ξαναδώ.

Μετά τις προετοιμασίες στη σκηνή και αφού τα μέλη της μπάντας, βγήκαν να κάνουν ένα τύπου μίνι soundcheck και να δουν αν όλα είναι εντάξει, έφυγαν για να ετοιμαστούν και να ντυθούν. Έτσι, ούσα πανέτοιμη, η τετράδα των Mgla, ανέβηκε κανονικά στη σκηνή στις 22:30, όπου ήδη, είχε στηθεί πίσω και ψηλά, ένα μαύρο πανό με το λευκό όνομα της μπάντας, υπό τις ιαχές του πλήθους, το οποίο πλέον, είχε κατακλύσει το venue, όχι σε αποπνικτικό βαθμό, ευτυχώς. Πήραν τις θέσεις τους, ο ντράμερ πίσω στο κέντρο, κλασικά, ενώ μπροστά και αριστερά, ο κιθαρίστας, δεξιά ο μπασίστας, με μικρόφωνο μπροστά του, όπως και στο κέντρο ο βασικός τραγουδιστής, με την κιθάρα του κι αυτός . Μαυροφορεμένοι όλοι, με τα δερμάτινά τους, τις κουκούλες τους και τα πρόσωπα καλυμμένα με κάτι σαν μαύρο καλσόν; (απορώ για το πώς αναπνέουν με αυτό και πως αντέχουν και τόση ώρα). Ψαρωτική εμφάνιση, για όσους δεν τους ξέρουν, η οποία, όμως, ταιριάζει και με το εξαιρετικό μουσικό τους επίπεδο – θέλω να πω, δε θα σε εντυπωσιάσουν μόνο από τη σκηνική τους παρουσία, αλλά όπως πρέπει και αξίζει να κάνει κάθε μπάντα: με τη μουσική τους υπόσταση.

Δίχως να χάσουν καιρό, ξεκίνησαν να παίζουν το ωμό, βορβορώδες, καταστρεπτικό black metal τους. Σύμμαχος τους, ο άριστος ήχος, ο οποίος ναι μεν πάντα είναι καλό να υπάρχει, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ειδικά, που τα φωνητικά δεν είναι δύσκολο να χαθούν, είναι απαραίτητος, θα λέγαμε. Για αυτό και ήταν σημαντικό το ότι υπήρχε και έτσι, όχι μόνο δε χάνονταν τα φωνητικά, αλλά ακούγονταν και πεντακάθαρα, χωρίς να επικαλύπτεται από τον όγκο ων οργάνων, ο οποίος γέμιζε τον χώρο. Στα συν και ο πολύ καλός φωτισμός. Ευτυχώς, δεν τους έπνιξαν στα μπλε και στα μωβ φώτα, όπως συνηθίζουν, ειδικά στις μέταλ συναυλίες και αυτό έδωσε πόντους στην εμφάνιση της μπάντας, οι οποίοι, πάνω στη σκηνή, φαίνονταν πιο ‘τρομακτικοί’, με τη μαύρη τους αμφίεση και τον λευκό τους φωτισμό, από ότι αν ήταν μέσα στα σκοτάδια, και καλά λόγω της μαυρίλας τους (όπως υποθέτω ότι δικαιολογούν τα venues, τους γνωστούς, κακούς φωτισμούς τους). Από κάτω, ένα κοινό που ήξερε πολύ καλά τι ήρθε να δει, μία από τις καλύτερες μπάντες του σύγχρονου μπλακ μέταλ, ειδικά της περιόδου από το ’10 και μετά. Μια μπάντα, για την οποία ο καθένας μπορεί να πει το μακρύ του και το κοντό του, αλλά κανένας σοβαρός άνθρωπος δε θα ενδιαφερθεί, παρά μόνο για αυτό που πρέπει – για το πώς παίζουν μέταλ, τα τέσσερα αυτά αγόρια: τρομερά, καλύτερα από πολλές, στην ουσία τους, τριτοτέταρτες μπάντες, που την έχουν δει και πρώτα ονόματα. Η αλήθεια, όμως, είναι εδώ, στην ωμότητα των Mgla.

Το κοινό, εξαιρετικά προσηλωμένο και συμμετέχον: ήξερε ακριβώς τι ήθελε να δει και ήρθε ακριβώς επειδή γούσταρε. Ούτε επειδή η μπάντα ‘συζητιέται’ πολύ, ούτε επειδή ‘πρέπει’. Θέλω να πω, δε βρέθηκαν ούτε τυχαία εκεί, ούτε επειδή το ‘επέβαλλαν’ τα social, όπως κάνουν πολύ συχνά, με συναυλίες πιο ‘χαλαρών’ μουσικών ειδών, κυρίως, με αποτέλεσμα να μαζεύεται ο πάσας άκυρος ένας, άνευ λόγου και αιτίας. Από την άλλη, ήταν το κοινό το πιστό, που δεν κλονίστηκε και από όλη αυτή την παραφιλολογία και την αερολογία που κυκλοφόρησε και γύρω από την ίδια την μπάντα, αλλά και από την αναβολή της επίσκεψής τους. Με κάθε επόμενο κομμάτι, όλοι πωρώνονταν ακόμα περισσότερο, αναγνωρίζοντάς τα κιόλας, πράγμα που δείχνει άτομα που έχουν εντρυφήσει στις κυκλοφορίες της μπάντας. Υπήρξαν, βέβαια, και εκείνοι, που δεν έχασαν την ευκαιρία να ‘παίξουν ξύλο’ από κάτω – άτομα νεαρής ηλικίας. Διαφωνώ με κάτι τέτοια, για πολλούς λόγους που δεν είναι της παρούσης, αλλά τουλάχιστον, είναι γνωστό πως όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι επειδή τα άτομα αυτά γουστάρουν (και με κάποιον τρόπο αυτό το δείχνουν έτσι, προς τα έξω;), οπότε εντάξει (ας πούμε).

Θα ξαναπώ για τον κρυστάλλινο ήχο, πράγμα που έκανε τα τραγούδια της μπάντας να ξεχωρίζουν μεταξύ τους, κάτι που είναι σπάνιο φαινόμενο, γενικότερα, μ ειδικά και σε τέτοιες μπάντες, που συνήθως γράφουν concept albums και για να φανούν οι ηχητικές διαφορές των κομματιών του εκάστοτε, χρειάζονται πραγματικά καλές τεχνικές συνθήκες, είτε ακούγοντάς τα από τον δίσκο, είτε (και μάλιστα περισσότερο), όταν τα ακούς ζωντανά, με πολλά venues να υστερούν σε τεχνικές προδιαγραφές ή να διαθέτουν άπειρους ηχολήπτες. Μέσα στην απόλαυση της μουσικής τους μαυρίλας, ούτε που καταλάβαμε πως παρήλθε η (δυστυχώς, μόνο) μία ώρα του σετ τους και τα εννιά τους κομμάτια, με το ρολόι να δείχνει πια 23:30, οπότε και έφτασε το τέλος της ισοπεδωτικής εμφάνισής τους, αφήνοντάς μας όλους, τρελαμένους και αφάνταστα ικανοποιημένους, και από την εμφάνισή τους καθ’ αυτή, αλλά και από το setlist αυτής, το οποίο μπορεί να ήταν μικρό, άλλα έκανε καλές καλύψεις: μόλις δύο τραγούδια από τον νέο τους δίσκο, πέντε από τον προηγούμενο, τον τρίτο, εκείνον που τούς εκτίναξε από άποψη ‘διασημότητας’ και άλλα δύο από παλιότερες κυκλοφορίες τους, ένα από τον δεύτερο δίσκο τους και ένα από ένα από τα πρώιμά τους eps.

Συμπερασματικά, η βραδιά κρίθηκε επιτυχημένη από κάθε άποψη: από την μπάντα, τον τρομερό επαγγελματισμό τους και το μοναδικό τους show, τα δύο εξαίρετα opening acts που στάθηκαν αντάξια των περιστάσεων, τη μεγάλη προσέλευση του κόσμου, παρά την αναβολή και παρά το γεγονός πως ήταν καθημερινή, τις άψογες συνθήκες φωτός και ήχου, το ωράριο που τηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό και έτσι, η ώρα τέλους ήρθε και σε νορμάλ ώρα, όπως θα έρεπε να είναι πάντα, με τον κόσμο να προλαβαίνει τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αλλά και από την ίδια τη διοργανώτρια εταιρία, την Como Esta Events, την οποία ομολογώ πως δε γνώριζα (ίσως να είναι νεοσύστατη;), αλλά της αξίζουν συγχαρητήρια, πρώτον, που τόλμησε να φέρει αυτή τη μπάντα, η οποία είναι από τις πιο πολυσυζητημένες του είδους, τα τελευταία χρόνια, για διάφορους λόγους, δεύτερον, που παρά την αναβολή, δεν αρκέστηκε στην ανακοίνωση, αλλά είπε πως θα τους φέρει και όντως το έκανε, ενώ πολλοί σε τέτοιες φάσεις, βρίσκουν δικαιολογίες και δεν ξανασχολούνται, τρίτον, επειδή ενώ υπήρχαν στο διαδίκτυο ‘απειλές’ από ομάδες υπανθρώπων που έλεγαν πως θα σαμποτάρουν τη συναυλία και θα την πέσουν στο κοινό (η αστυνομία πού είναι να τους μαζέψει; Η ΔΗΕ;), δεν κώλωσε και έκανε τη συναυλία κανονικά και τέταρτον, επειδή όλα, ήταν άριστα, όπως και τα προανέφερα. Αξίζουν μπράβο τέτοιες εταιρίες και περιμένουμε ακόμα περισσότερα στο μέλλον! Ανυπομονούμε!

MGLA – SETLIST:

1 – Exercises in Fuitility I
2 – Exercises in Futility IV
3 – Mdlosci II
4 – Exercises in Futility II
5 – Age of Excuse II
6 – Age of Excuse III
7 – With Hearts Toward None VII
8 -Exercises In Futility V
9 -Exercises In Futility VI

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη

Η ανταπόκριση δημοσιεύεται καθυστερημένα, λόγω ασθένειας του συντάκτη. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Camera & Nellcôtes @ Death Disco – Παρασκευή 29/03/2019

Με ένα mini tour σε πέντε πόλεις της Ελλάδας, επέστρεψαν σε αυτή,...
Read More