από Ερωτόκριτος Μιχαήλ
Bang That Head That Doesn't Bang!
Φωτογραφίες : Ερωτόκριτος Μιχαήλ & Brett Murray, Jeff Yeager από Metallica.com
Την αγάπη μου για το κορυφαίο συγκρότημα του πλανήτη (λυσσάξτε), δε θα την αναλύσω σε αυτό το κείμενο. Ξεκίνησε ένα ωραίο πρωί στις του αρχές του 1989, όταν αγόρασα την πρώτη μου κασέτα που έγραφε “…and Justice for All”. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκίνησα να ανήκω στην …Metallica Family!! Και μπλα μπλα μπλα…φτάσαμε το 2021 όπου θα ανακοίνωναν την Ευρωπαϊκή τους περιοδεία. Και για άλλη μια χρονιά απογοήτευση γιατί δεν ήταν η Ελλάδα μέσα στις χώρες. Λέω «δε γίνεται» πες το προαίσθημα ότι δε θα τους ξαναδώ Ελλάδα (μακάρι να βγω ψεύτης), πες το ένστικτο της στιγμής, κοιτάω τις ημερομηνίες, βλέπω που θα μπορούσα να συνδυάσω μια βόλτα με τη συναυλία. Εδώ είμαστε, Πράγα! Αναψυχή και μεταλ! Κλείνω τα εισιτήρια ένα χρόνο πριν και περιμένω με σταυρωμένα δάκτυλα να μην ακυρωθεί μέχρι τότε! Και η πολυπόθητη ημέρα ήρθε. Εντωμεταξύ μέχρι τότε ένα πράγμα μου έτρωγε το μυαλό : πρέπει να πιάσω κάγκελο…ΚΑΓΚΕΛΟ! 
Φτάνοντας στο παλιό αεροδρόμιο της Πράγας (ιδανικός χώρος για μεγάλα φεστιβάλ) στηθήκαμε από τις 12:15μμ μαζί με τον αρκετό θα έλεγα κόσμο, μια ώρα σχεδόν πριν ανοίξουν οι πόρτες του φεστιβάλ που εκτός από Metallica,το πρόγραμμα είχε THE HARDKISS (από Ουκρανία), S8NT Elektric , RED FANG, Steel Panther(που ανέβασαν το κέφι) και Five Finger Death Punch (πολύ καλό show και live, θέλω να τους ξαναδώ Ελλάδα). Θα σταθώ μόνο στους Metallica όμως. Οι πόρτες άνοιξαν και τρέχοντας σαν να μην υπάρχει αύριο, διανύσαμε αρκετή απόσταση γιατί πήγαμε περιφερειακά για να βρεθούμε μπροστά, αλλά τα καταφέραμε! ΚΑΓΚΕΛΟ! Μετά από Οκτώ(!) ώρες αναμονής, με καύσωνα στην Πράγα (35 βαθμούς έλεος!!) και πολλές μπύρες, εκτός του ότι κάναμε νέους φίλους από την Τσεχία, η αναμονή χρόνων έφτανε στο τέλος της με τις πρώτες νότες του Ecstasy of gold…. Και μετά…χαμός! 
Όταν ξεκινάς με Whiplash – Creeping death – Enter Sadman σερί, δε χρειάζονται και πολλά για να καταλάβεις τι θα ακολουθήσει. Μια λαοθάλασσα από Πενήντα χιλιάδες κόσμο (καλά διαβάσατε, 50.000) άρχιζε να δημιουργεί κύματα τσουνάμι! Εγώ από την άλλη κρατώντας γερά το κάγκελο που δεν το άφησα ποτέ από τα χέρια μου (αυτό και την Ελληνική σημαία), εκστασιασμένος πλέον άφησα όλα τα συναισθήματα μου να με παρασύρουν πίσω στα εφηβικά μου χρόνια, να γίνω πάλι εκείνο το ατίθασο παιδί με τη μπλούζα του Master και τα αθλητικά μποτάκια μου, που χτυπιόμουν με μανία μπροστά από το πικ απ! Η τετράδα είχε πάρει φωτιά! Σα να περνάνε και αυτοί δεύτερη νιότη! Ο James ξανανιωμένος και απελευθερωμένος, απολάμβανε κάθε δευτερόλεπτο και απέδειξε γιατί θεωρείται ο κορυφαίος metal frontman ever. O Kirk με τα εκπληκτικά σόλο στο ίδιο τέμπο με αυθεντικά τραγούδια, ακούραστος, όργωσε τρέχοντας όλη τη σκηνή. Ο Rob, το νιάτο ανέμιζε την πλούσια κόμη του (ζήλια) χορεύοντας και αυτός το χορό του με το μπάσο. Ακόμα και ο Lars έπαιξε καταπληκτικά ντραμς (κακιουλα) και ήταν και αυτός ακούραστος! 
Cyanide – Trapped Under Ice και έγινε πανικός! (παναγία μου επιτέλους το ακούω live και αφροί βγαίνουν από το στόμα μου σαν δαιμονισμένος!) - Νο leaf Clover (αναπαντεχο) - Sad but True (λατρεμένο) και μια παύση για να ρωτήσει ο James αν έχουμε όλους τους δίσκους των Metallica, να λάβει πανηγυρικά μια τεράστια βοή ότι ναι και να ξαναρωτά « δλδ έχετε και το St.Anger???» ξεσπώντας σε γελάκια με τους υπόλοιπους και κατ’ επέκταση με όλους μας! Ήταν η αφορμή για το Dirty Window. Χαλάρωμα με Nothing Else Matters (προσωπικά θα προτιμούσα το Sanitarium που αντικατέστησε από την προηγουμένη συναυλία τους) - For Whom the Bell Tolls - Moth Into Flame - Fade to Black με φοβερό μήνυμα από τον James για τους δαίμονες που πολεμάμε στο μυαλό μας και ότι δεν πρέπει να είμαστε μονοί και Seek & Destroy για τελείωμα του βασικού σετ πριν το encore-οργασμός! 
Φοβερή εισαγωγή και στα βίντεο (να προσθέσω ότι η σκηνή ήταν τεράστια και φανταστική!) και ξεκινάμε με Damage Inc και πάθαμε ζημιά κυριολεκτικά! Στα καπάκια το απόλυτο τραγούδι-ύμνος ΟΝΕ σε εκτέλεση ανατριχιαστική, με το σόλο να ακούγεται σαν εκείνη την κασέτα του 89……και μετά χάθηκα…Obey your master και ένας James στα 2 μέτρα από μένα να τα δίνει όλα στη σκηνή και εγώ σχεδόν να παίρνω το κάγκελο και να φεύγω! Από τις καλύτερες εκτελέσεις του Master of Puppets, χαρακτηριστικό ότι βγήκε official video από το ίδιο το συγκρότημα (και πριν γίνει ο κακός χαμός με το Stranger Things)!
Αυτό ήταν! Τέλος με φοβερό ενσταντανέ και πυροτεχνήματα να σκίζουν τον Τσέχικο ουρανό. Το όνειρο κράτησε λίγο ακόμα όταν ανταμειφθήκαμε για τις 12 ώρες σύνολο στο χώρο με πένες από τους αγαπημένους Κirk και James και η Τσέχα φίλη μας με μια μπαγκέτα από τα χέρια του Lars! Τι εμπειρία και αυτή! Θα τη θυμάμαι όσο ζω και αναπνέω και θα ανυπομονώ να την ξαναζήσω, μακάρι εδώ στην Ελλάδα! Μέχρι τότε, όταν θα με ρωτάνε πως ήταν, θα τους απαντάω : της π…νας το ΚΑΓΚΕΛΟ! Η φώτο από το οfficial site Metallica.com με εμένα "φάτσα κάρτα" ήταν και το κερασάκι στην τούρτα!
