ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ – MAYBESHEWILL – Fuzz Live Music Club, ΠΕΜΠΤΗ 25 02 2016

Ήταν, πράγματι, μια όμορφη rock μουσική βραδιά. Ήρθαμε να ακούσουμε ένα αγαπημένο μας συγκρότημα, που ξέρουμε ότι δεν θα τους δούμε  ξανά live. Αυτή η λεπτομέρεια, δεν ξέρω αν λειτούργησε ως καταλύτης, πάντως σε όλη την διάρκεια της συναυλίας ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα μια συγκρατημένη χαρά, αλλά και μια ζεστασιά αμφίδρομη.

Το Fuzz ήταν σχεδόν γεμάτο όταν στις 21:10, αρχικά βγήκαν στην σκηνή οι we.own.the.sky, και από την πρώτη στιγμή μας συνεπήρε ο ηχητικός χείμαρρος των κιθάρων τους, που πότε συνομιλούσαν rock και πότε metal, παρέα με τα ντραμς που έδιναν έναν άγριο ρυθμό. Η δυναμική instrumental μουσικής τους, και τα σαράντα λεπτά που πέρασαν μαζί μας, άγγιξε τον κόσμο, που ακολούθησε τα μέλη του συγκροτήματος στην μουσική τους έξαρση, μετουσιώνοντας τον ήχο σε ρυθμική κίνηση σωμάτων. Λίγο πριν το τέλος, ενημέρωσαν για την παρουσίαση του νέου τους δίσκου «Earth Collide», που θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες μέρες, δίνοντας μας μια γεύση του από τα κομμάτια που ήδη έπαιξαν, όπως τα Transmissions of Static, Muzzle, Parasitic. Μισή ώρα διακοπής για το στήσιμο της σκηνής και ενώ ο χώρος είχε πλέον γεμίσει, στις 22:20 ανέβηκαν στην σκηνή οι Maybeshewill.

Η σκηνική τους παρουσία - δοσμένοι στην μουσική τους ως μια αρμονική ομάδα, ήταν ίδια στην μιάμιση περίπου ώρα που μας έπαιξαν τα τραγούδια τους, κάνοντας μια αναδρομή σε όλη την δισκογραφική τους παρουσία ως τώρα.   Η post rock μουσική τους, μας βύθιζε και μας σήκωνε ψηλά, με την ίδια ευκολία σε όλα τα κομμάτια τους, και ο ηλεκτρονικός ήχος λειτουργούσε σαν υπόβαθρο για να μας ζωγραφίζει ροκ ηχοτοπία, που έκαναν το κάθε κομμάτι ξεχωριστό.   Take to this heart, In amber, Critical Distance, In the blind, μερικά από τα instrumental κομμάτια που νιώσαμε και απολαύσαμε. Περιπλανηθήκαμε σε μια θλιμμένη οργή των ντραμς, στα πλήκτρα που έπαιζαν ανελέητο κυνηγητό μεταξύ τους, διαχύθηκαν στον χώρο space ηλεκτρονικές ηχητικές ακτίνες, αλλά και μελωδίες που κορύφωναν ως άλλες heavy συμφωνίες.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στο μουσικό τους αποτέλεσμα, είναι και τα λόγια που υπάρχουν σε ορισμένα τραγούδια τους που έπαιξαν (Co – Conspirators, Not for want of trying, In another life when we are cats..) και που συντελούν διπλό σκοπό: από την μία λειτουργούν ως ένα ξεχωριστό, αλλά και σωστά ενσωματωμένο, μουσικό όργανο στο σύνολο του κομματιού. Και από την άλλη, παράλληλα, αυτά τα λόγια ντύνουν με προβληματισμούς και κοινωνικές ανησυχίες την μουσική και η μουσική επηρεασμένη τα ακολουθεί και τα εξωτερικεύει στις ηλεκτρισμένες νότες της.   “Well, you know, so much of the time, we’ re lost..”, “Everybody knows things are bad..”, σκληρές αρχικές διαπιστώσεις που κατέληγαν όμως σε δυναμικές post rock αποφάσεις, “..but today you are the law”.

Ο κόσμος κάτω από την σκηνή, αγκάλιαζε νοερά και ζούσε τα ακούσματα, με χειροκροτήματα, χαρούμενες επευφημίες και στο τέλος, σαν χαιρετισμό, τραγούδησε το δεύτερο τραγούδι που είπαν στο encore, to He Films the clouds pt 2 (μετά το Seraphim and Cherubim):  

“Now we ‘re apart

Though not through choice

Do we stay mute?

Or raise our voice?”

  Με αυτή την αίσθηση γλυκού αποχαιρετισμού έκλεισε η συναυλία, στην πρώτη από μια σειρά ευρωπαϊκών εμφανίσεων που οδηγούν στο τέλος του συγκροτήματος. Η επίγευση όμως, όπως είπε και ο John Helps μαζί με τις ευχαριστίες τους προς το κοινό, είναι ότι θα τα πούμε ξανά, In another life.