by Πάνος Σταυρουλάκης
Σε μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά, παραγωγής της Underflow Records, ήμασταν καλεσμένοι πριν κάποιες μέρες, στον αγαπημένο χώρο του Temple, στο Γκάζι. Αυτή, ήταν η παρουσίαση του δίσκου ‘Canticles Of The Holy Scythe’, των Lüüp, με έναν εξέχοντα καλεσμένο, των Attila Csihar, γνωστό μας από πολλές δουλειές του, αλλά κυρίως, από εκείνη στους Mayhem. Πάμε, όμως, να δούμε τα πράγματα λίγο πιο αναλυτικά, γιατί τίποτα δεν ήταν συνηθισμένο η αναμενόμενο, εκείνο το βράδυ…
Φτάνοντας στο Temple, λίγο πριν τις 22:00, το βρήκα γεμάτο από κόσμο, πράγμα που είτε δεν περίμενα, είτε ερμήνευσα πως συνέβη λόγω της συμμετοχής του Csihar, η οποία και τον έφερε, όχι επειδή δε θα μπορούσαν να τα κάνουν οι ίδιοι οι Lüüp, αλλά διατηρώ μια επιφυλακτικότητα σχετικά με τη στάση του ελληνικού κοινού απέναντι σε μουσικά σύνολα σαν αυτό. Όπως και να είχε, όμως, το πράγμα, το θετικό αποτέλεσμα, ήταν αυτό που μετρούσε.
Ακριβώς στης 22:00, τα φώτα χαμήλωσαν. Στο video wall, ένα κρανίο ζώου, με κέρατα. Ένας άντρας, πήγε στο πίσω και δεξί μέρος της σκηνής. Μαυροφορεμένος, με κουκούλα και πλάτη στο κοινό, ξεκίνησε να ζωγραφίζει έναν πίνακα, τον οποίον, στη συνέχεια, βλέπαμε και στο video wall, απευθείας και που μέχρι το τέλος της βραδιάς, είχε ολοκληρωθεί. Στη σκηνή, και με πλήρη σιγή από πλευράς κοινού ανέβηκε μια κοπέλα και ένας πληκτράς. Εκείνη, ξεκίνησε να τραγουδάει με τη μελωδική της φωνής και από το πρώτο κιόλας κομμάτι, να κερδίζει την προσοχή του κοινού. Η ζωντανή απόδοση του τελευταίου δίσκου, ‘Canticles Of The Holy Scythe’, είχε ξεκινήσει.
Στη συνέχεια, είχαμε σχεδόν σε κάθε κομμάτι, αλλαγή των ατόμων που βρίσκονταν επί σκηνής – έτσι, είδαμε και όλα τα μέλη της 13μελούς ορχήστρας. Στο δεύτερο κομμάτι, είχαμε την απόδοση του ‘Γιατί είναι μαύρα τα βουνά’, από 3-4 κοπέλες, οι οποίες το τραγουδούσαν με χρονικές αποστάσεις μεταξύ τους, ανά σημεία, προκαλώντας ανατριχίλες. Δίπλα τους, ένας μαέστρος, ο οποίος παρέμεινε στη σκηνή, σχεδόν για όλο το πρώτο μέρος τα βραδιάς, και διηύθυνε τους οργανοπαίχτες, οι οποίοι ήταν πολλοί και διάφοροι, με τα όργανά τους να ποικίλουν: άρπα, κοντραμπάσο, βιολί, πλήκτρα, φλάουτο, βιόλα και άλλα.
Εντυπωσιακή, ήταν η παρουσία μιας ξανθιάς κοπέλας, με το μισό πρόσωπο βαμμένο μαύρο, της οποίας τα φωνητικά, εναλλάσσονταν από βαριά, σε ψιλά, σε συριστικά. Περιττό να πω, πως μετά έμαθα πως αυτή ήταν η Σοφία Σαρρή, η οποία, κατ’ εμέ, έκλεψε την παράσταση – μιλώντας από την πλευρά των εγχώριων τραγουδιστών της βραδιάς. Δεν την αναγνώρισα, παρά το γεγονός και πως την έχω ξαναδεί, αλλά και ξανακούσει. Δε βοήθησε το βάψιμο και το setlist της βραδιάς, σε μια πιθανή αναγνώριση. Με συγκλόνισε, όμως, η παρουσία της,, καθώς ο συνδυασμός φωνής και εμφάνισης, θύμιζε αρχιιέρεια σε παγανιστική τελετή, πράγμα που εντάθηκε στη συνέχεια, με τα γελάκια και τα τραβήγματα της φωνής στο μικρόφωνο.
Είχαμε και ντράμερ στη σκηνή, σε κάποια φάση, ο οποίος μου άρεσε, από την άποψη πως έπαιζε πραγματικά χαμηλά και αργά (οι ανάγκες του κομματιού) και ήταν ενδιαφέρον να τον παρατηρείς. Αξιολογότατος ο συνδυασμός των εγχόρδων, αλλά και η προσθήκη του φλάουτου. Ενώ ήδη έχουμε ακούσει κάποια κομμάτια, εμφανίζεται ο Attila, με μαύρο πουκάμισο, για να συνοδεύσει φωνητικά τη Σοφία, αλλά για να συνεχίσει για λίγο και μόνος του.. Ενθουσιασμός από πλευράς κόσμου και τέλος πρώτου μέρους της βραδιάς.
Ύστερα από λίγο, και ενώ γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές στην ορχήστρα, υποδεχόμαστε ξανά, Attila και Σοφία, για το δεύτερο, και ακόμα πιο ενδιαφέρον, για μένα, μέρος της βραδιάς, το αυτοσχεδιαστικό, στο οποίο, για περίπου μισή ώρα, ακούμε ένα ατελείωτο κομμάτι, που περιείχε βίαια εισαγωγή των ντραμς, ξέφρενα ύψη φωνής Σοφίας,, ηλεκτρονικούς ήχους, λαρυγγισμούς και τη μοναδική φωνή του Attila, να τη χειρίζεται τόσο επιδέξια και να μοιάζει σαν ηχογραφημένη, με το σύνολο να φτάνει τα όρια του ακραίου πειραματισμού και του σύγχρονου αβαντγκαρντενισμού.
Ένα κομμάτι που φαίνεται χωρίς δομή, χωρίς νόημα, χωρίς κέντρο, χωρίς όρια κλπ, αλλά σίγουρα δεν ήταν έτσι, γιατί αν αυτό δεν είχε προμελετηθεί, δε θα έβγαινε τόσο επιδέξια. Προσωπικά, με κατέπληξε. Άλλοι, ίσως βαρέθηκαν λίγο, αλλά σίγουρα θα βρήκαν κάποιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον. Για το τέλος, με την αποχώρηση της Σοφίας, ο Attila μας κρατούσε το καλύτερο, κάτι σπέσιαλ, ειδικά για εμάς, όπως είπε. Μια συγκλονιστική εκτέλεση του ‘Freezing Moon’, των Mayhem, με την οποία και αποθεώθηκε από τον κόσμο. Το τέλος έφτασε στις 23:25, με την υπόκλιση όλων και έναν ευγενικότατο Attila, να μάς ευχαριστεί όλους θερμά.
Συμπερασματικά, έχω να πω τα εξής για τη βραδιά αυτή: Τη βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα, από πολλές πλευρές, καλλιτεχνικά, μουσικά, θεατρικά, εικαστικά (αφού είδαμε ολοκληρωμένο και τον σκοτεινό πίνακα του ζωγράφου). Οι Lüüp, αποτελούν ένα άκρως ενδιαφέρον μουσικό project, το οποίο, ομολογώ ότι δεν γνώριζα πριν, για αυτό και έχω να πω πως αξίζει να ανέβουν κι άλλο και να τους μάθει περισσότερος κόσμος. Οι ηχητικές διερευνήσεις που κάνουν μέσω της μουσικής τους, εκτείνονται σε πολλά ήδη και περιόδους και σίγουρα, αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπουμε συχνά, ούτε καν από μεμονωμένους καλλιτέχνες, πόσο μάλλον από ένα τέτοιο πολυπληθές σύνολο. Στη σκηνή, επίσης, ξέρουν να στηθούν, να οργανωθούν, να συγκεντρωθούν και να καταπλήξουν, και αυτά, είναι από μόνα τους δύσκολα. Βέβαια, κάπου ίσως χάνεται λίγο η προσοχή του θεατή, με τις τόσες και συχνές αλλαγές, αλλά αυτό πρόβλημα των παιδιών. Προσωπικά, εκτίμησα πολύ και το γεγονός πως μία τέτοια βραδιά, έλαβε χώρα σε ένα τέτοιο μέρος, καθώς πιστεύω πως τράβηξε περισσότερο κόσμο, από ότι αν γινόταν σε άλλον, πιο ατμοσφαιρικό χώρο, με καθίσματα πχ και άλλες προϋποθέσεις που θα τον καθιστούσαν πιο ιδανικό για τέτοια ακούσματα. Είναι καλό που το Temple προάγει την μουσική ποικιλομορφία στις διοργανώσεις του και ακόμα καλύτερο, που ο κόσμος το στηρίζει.
Για τον Attila, τι να πω… Πραγματικά, τεράστιος, από κάθε άποψη. Μουσικά, δεν το συζητώ… Και πώς να μην είναι, άλλωστε, με τέτοιες προϋπηρεσίες στο βιογραφικό του (και εδώ κολλάει και η αξία των Lüüp, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με πολλά μεγάλα, ξένα ονόματα, ως τώρα, και πέραν του Attila, δηλαδή). Τρομερές φωνητικές ικανότητες, άριστος γνώστης του ηλεκτρονικού ήχου, φοβερός performer, θεατρικότατος, με την κίνησή του, το μακιγιάζ του, τα σκηνικά του, τα ρούχα του. Ένα συναυλιακό σύνολο, εξαιρετικό σε όλα του. Αρκετός κόσμος που δικαίως μαζεύτηκε και ένα ωράριο που τον σεβάστηκε. Πολλά μπράβο σε όλους τους συντελεστές, αλλά και στη διοργάνωση, μα και στους τεχνικούς, που φρόντισαν για πολύ ωραία φώτα και έναν εξαιρετικό ήχο, στη σωστή, επιτέλους, έντασή του.
Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη
___
Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση, δημοσιεύεται δυστυχώς με κάποια καθυστέρηση, λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων που είχα για αρκετό καιρό. Επιπλέον, εκείνη την ημέρα, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, οπότε για αυτό κι εγώ, τράβηξα μερικές ερασιτεχνικές φωτογραφίες με το κινητό μου, και τις πρόσθεσα στο άρθρο. Λυπούμαστε και απολογούμαστε και για τα δύο. Ευχαριστούμε για την κατανόηση.
***
