Ανταπόκριση: Luis Vasquez & Morah @ Temple – Παρασκευή 06/05/2022

Στο αγαπημένο μας Temple, στο Γκάζι, βρεθήκαμε μετά από καιρό, με σκοπό να παρακολουθήσουμε την εμφάνιση του Luis Vasquez, του ιθύνοντα νου της γνωστής μπάντας The Soft Moon, ο οποίος κυκλοφόρησε την πρώτη του ατομική, δισκογραφική δουλειά και βγήκε τώρα σε μια μικρή ευρωπαϊκή περιοδεία για να τον παρουσιάσει, σταθμός της οποίας, ευτυχώς, ήταν και η Αθήνα.

 

 

Τελευταία στιγμή, ανακοινώθηκε ότι η βραδιά θα την άνοιγε ο Morah, τον οποίον, κάποια στιγμή, είχα ξαναπετύχει πριν κάποια χρόνια στον ίδιο χώρο, να ανοίγει, μάλλον, κάποιο άλλο live, αλλά δε θυμάμαι περισσότερα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα ξεκινούσε στις εννιά, αλλά πιθανώς λόγω του ελάχιστου κόσμου, εκείνη την ώρα, αυτό έγινε κατά τις δέκα, όπου εμφανίστηκε στο βάθος της σκηνής, πίσω από τις κονσόλες του και επιδόθηκε σε ένα πενηντάλεπτο, σχεδόν, σετ, κάτω από κόκκινο, κατά κύριο λόγο, φωτισμό. Μπορεί να μην τον γνωρίζω ιδιαίτερα ως καλλιτέχνη, αλλά από ότι διάβασα, βρίσκεται στα πράγματα (τουλάχιστον;) μια δεκαετία, πάνω-κάτω, έχοντας δισκογραφικές δουλειές αλλά και αρκετή παρουσία σε πολλά μαγαζιά και συναυλίες.

 

 

Ηλεκτρονική μουσική κατά βάση, με αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και όμορφα samples. Αν και μου αρέσει ο σύγχρονος ηλεκτρονικός ήχος και αυτός των συναφών με τον Morah, καλλιτεχνών, δε μπορώ να πω πως τρελάθηκα με τον δικό του. Ίσως επειδή τα κομμάτια του, δεν μου έδωσαν κάτι το φοβερά χορευτικό ή μπιτάτο, είναι και μεγάλης διάρκειας, κατά την οποία εμφανίζουν αρκετές επαναλήψεις, χωρίς κάποιο σημείο να φτάνει σε κάποια κορύφωση, είναι κάπως μονότονα, δηλαδή.

 

 

Γενικώς, θα έλεγα πως ακουγόταν ευχάριστα, αλλά στο πενηντάλεπτο, ένιωσα πως είχα κουραστεί, ήθελα κάπως λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά, ο περισσότερος από τον λιγοστό κόσμο που ήταν εκείνη την ώρα από κάτω, φάνηκε να τον απολαμβάνει και αυτό είναι που μετράει, ενώ σίγουρα, ήταν καλή η προσθήκη του για προθέρμανση.

 

 

Μόλις ένα δεκάλεπτο μετά, αφού τα όργανά του ήταν ήδη στημένα εξαρχής, στο μπροστινό μέρος της σκηνής, είχε φτάσει η ώρα του Luis Vasquez, του frontman των The Soft Moon, που μετά από 12 χρόνια στη μπάντα (με την οποία, έχει έρθει και 5 φορές στην Αθήνα, εντός 7 ετών), αποφάσισε να πειραματιστεί ακόμα περισσότερο, παίρνοντας πιο προσωπικά μονοπάτια και να φτιάξει έναν πάρα πολύ καλό, βιωματικό δίσκο, τον ‘A Body Of Error’, που κυκλοφόρησε πέρυσι και απέσπασε εξαιρετικά σχόλια.

 

Με αφορμή τον δίσκο, ξεκίνησε το μίνι τουρ του (μετά την τρίμηνη αναβολή του, αφού αυτό ήταν να γίνει τον Φεβρουάριο, αλλά λόγω της κατάστασης της πανδημίας, μεταφέρθηκε ολόκληρη η περιοδεία, για τώρα, τον Μάιο) με την Αθήνα να αποτελεί την πρώτη του στάση. Έτσι, επέστρεψε στο Temple, 2,5 χρόνια μετά την προηγούμενη φορά, οπότε και ήταν η τελευταία, ως τώρα, που ήρθαν η The Soft Moon στην Αθήνα, οι οποίοι και είχαν παίξει στον ίδιο χώρο.

 

 

Δέκα λεπτά, πριν τις έντεκα, λοιπόν, ο Vasquez ανέβηκε στη σκηνή, τα φώτα χαμήλωσαν (πριν τρελαθούν εντελώς, όπως και ταίριαζε δεόντως), η ατμόσφαιρα έγινε αμέσως πιο σκοτεινή και χωρίς να χάσει χρόνο, ξεκίνησε ένα ανελέητο σετ, αφού πήρε θέση πίσω από τα παραταγμένα όργανα – σύνεργά του: μικρόφωνα, drum machine, τύμπανο, κονσόλα, πετάλια και τα συναφή. Επί σαράντα λεπτά (που δεν κατάλαβα καν πώς πέρασαν), όσο δηλαδή διήρκεσε το σετ, κατά το οποίο, ακούσαμε τον δίσκο να αποδίδεται ζωντανά στην ολότητά του (ο οποίος έχει αντίστοιχη διάρκεια), ήταν σαν πέσαμε σε μια βορβορώδη χοάνη, στην οποία έφτανα οι κραυγές του Vasquez και το κοπάνημα των drumsticks (βοήθησε και ο εξαιρετικός ήχος της βραδιάς).

 

 

Η αστείρευτη ενέργεια που πάντα είχε και συνεχίζει να έχει ο Vasquez, μάς έκανε να μη μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από πάνω του (πράγμα που πάντα κατάφερνε, αλλά ειδικά τώρα, που ήταν και μόνος επί σκηνής), καθώς το μουσικό βουητό, σαν από την κόλαση, παράσερνε τον κόσμο, ο οποίος, ευτυχώς, είχε αυξηθεί, χωρίς δυστυχώς να φτάσει σε θεαματικούς αριθμούς, να μη μένει ακίνητος, καθώς το όλον οπτικοακουστικό θέαμα τον διαπερνούσε σαν ρεύμα, όπως ακριβώς και τον Vasquez στη σκηνή, που εκτός από τα του δίσκου, τα καταφέρνει δεόντως και ζωντανά, όντας solo, πράγμα που με κάνει να πιστεύω και να εύχομαι πως θα δούμε κι άλλες, αντίστοιχες δουλειές του, μελλοντικά (ασχέτως και των όποιων, εννοείται πολύ καλοδεχούμενων, έρθουν και από τους The Soft Moon).

 

 

Ακούγοντας τον δίσκο, είχα διχαστεί για το αν προτιμούσα τα instrumental κομμάτια ή και αυτά στα οποία υπήρχαν και τα φωνητικά του (γνωστό το θέμα και από τη δισκογραφία της μπάντας). Αυτός ο διχασμός υπήρξε και στο live και κατέληξα στο ότι μάλλον, δεν μπορεί να υπερισχύσει κάποια από τις δύο επιλογές, καθώς το αποτέλεσμα, τις δικαιώνει αμφότερες, επομένως, απλώς θέλουμε περισσότερα και από τα δύο. Αυτό, γιατί η μουσική είναι πάντα καλοδουλεμένη, ενώ τα φωνητικά, όπου κι αν υπάρχουν, ποτέ δεν ακούγονται ξένα. Ίσως όλα αυτά να είναι και ίδιον ενός πραγματικού καλλιτέχνη, όπως είναι ο Vasquez, ο οποίος είναι και εξαίρετος performer, ταλέντο που ίσως έχει κατακτήσει και με τα χρόνια, έχοντας οργώσει και τόσες σκηνές, διανύοντας χιλιόμετρα πάνω τους.

 

 

Θεαματικό το πώς από τα μπλιμπλίκια του (όπως τα λέω εγώ τα διάφορα άγνωστα που βλέπω στη σκηνή να ‘πειράζουν’), πεταγόταν στο drum machine, από εκεί στο τύμπανο και παράλληλα να ουρλιάζει τα φωνητικά στο μικρόφωνο. Σερί το ένα κομμάτι ακολουθούσε το άλλο, με τη διάθεση να κορυφώνεται, αυτόν να παίρνει ένα μεταλλικό καπάκι σκουπιδοτενεκέ και να το χτυπάει με τα ξυλάκια στο μικρόφωνο για να παραγάγει τον επιθυμητό ήχο (πόσο μου αρέσει όταν προκύπτει μουσική συμβολή και από μη κλασικά και αναμενόμενα μέσα, όπως όταν προ πενταετίας, στο live των Selofan, ο Δημήτρης είχε πάρει ένα κομμάτι μεταλλικής περίφραξης και κοπανούσε στη συναυλία τους, στο κομμάτι ‘Βραχυκύκλωμα’), να το αφήνει και να πιάνει το τύμπανο, να το σηκώνει και να το χτυπάει στον αέρα και όπως το άφησε, να φεύγει / στραβώνει η βάση του, αυτό να μη στέκεται και να ανεβαίνουν οι τεχνικοί για να το διορθώσουν!

 

 

Κατά τις δώδεκα παρά είκοσι, το τέλος, μετά τα 14 κομμάτια του δίσκου, μάς βρήκε όλους ξέπνοους, να μην έχουμε καν καταλάβει καλά από πού μας χτύπησε! Εμάς, λόγω της ζοφερής ενέργειας που έβγαλε όλο αυτό, τον ίδιο, λόγω των απαιτήσεων αυτού, αλλά υποθέτω, και ως έναν παραπάνω λόγο και εξαιτίας του εσωτερικού αντίκτυπου των κομματιών αυτών, στον ίδιο, αφού είναι γραμμένα από πολύ προσωπικά του βιώματα. Να πω ότι δε θα θέλαμε παραπάνω διάρκεια; Θα ήταν ψέμα, όμως κατανοούμε πλήρως και τις απαιτήσεις της εμφάνισης αυτής αλλά και φυσικά, ότι αυτή εμπεριείχε την εκτέλεση του συγκεκριμένου, μοναδικού του, προσωπικού πονήματος και όχι κάτι περισσότερο, για αυτό και απλώς θα πω ότι περάσαμε υπέροχα και ανυπομονούμε να επιστρέψει εδώ, σύντομα!

 

 

Περάσαμε τέλεια, εμείς οι λίγοι που ήμασταν εκεί. Να ήμασταν, με πρόχειρους υπολογισμούς και βαριά βαριά, 70 άτομα; Άντε, 80; Θλιβερό. Και όχι μόνο λόγω της αξίας και υπεροχής της συναυλίας, αλλά ακριβώς επειδή ο Vasquez είναι γνωστός και αγαπητός στα μέρη μας, λόγω των The Soft Moon (όπως είναι και όλη η μπάντα, δηλαδή – την τελευταία φορά, έγινε σχεδόν sold out το Temple). Και αναρωτιέμαι, πού είναι όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι fans;

 

 

Εκτός κι αν είναι απλώς φασαίοι, οπότε την απάντηση στο ερώτημα την έχω. Γενικώς, η κατάσταση με τους τελευταίους, είναι γνωστή διαχρονικά, εδώ στα μέρη μας (έχω και πολλά πρόσφατα παραδείγματα κατά νου, αλλά τέλος πάντων) και αδικαιολόγητη – κάτι σαν την απουσία του κόσμου από αυτή τη συναυλία, ακόμα κι αυτού που όντως θα τον ενδιέφερε, διότι μουσικά μιλώντας, και το solo project του είναι πολύ παρεμφερές μουσικά.

 

 

Το λέω, διότι υπάρχει κι άλλη κακή παράδοση εδώ, αυτή του να μη στηρίζονται solo ή side projects καλλιτεχνών που εμφανίζουν μεγάλη, ή έστω, σημαντική συναυλιακή απήχηση (και μετά, οι πραγματικοί fans, αναρωτιόμαστε γιατί δεν τα φέρνουν αυτά τα projects οι διοργανωτές), αλλά πες πώς κάποιες φορές, διαφέρουν αρκετά ή και εντελώς σε μουσικό στυλ. Όταν όμως πρόκειται για παρόμοιο / συναφές, τότε δε βρίσκω απάντηση. Αλλά ας μην πω περισσότερα… Θα συγχαρώ μόνο τη διοργανώτρια εταιρία για την πολύ καλή επιλογή της (συνηθισμένοι είμαστε, άλλωστε, για αυτό και διατηρούμε πάντα σοβαρές αξιώσεις) και πώς υπήρξε καθυστέρηση στο πρόγραμμα, αλλά αφού, ούτως ή άλλως, η διάρκεια ήταν προκαθορισμένα μικρή και τελείωσε η βραδιά σε καλή ώρα, όλα μια χαρά.

 

 

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Μάνος Καλαφατέλης


 

***

Tags from the story
, ,
More from Πάνος Σταυρουλάκης
Ανταπόκριση: The Handsome Family & Laura Gibson @ Piraeus 117 Academy – Παρασκευή 19/10/2018
Βράδυ Παρασκευής κι εμείς παίρνουμε την Πειραιώς προς το νούμερο 117 αυτής,...
Read More
0 replies on “Ανταπόκριση: Luis Vasquez & Morah @ Temple – Παρασκευή 06/05/2022”