by Maria Sarantou
Φωτογραφίες: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
Η Reggae μουσική, πέρα από το πως δημιουργήθηκε και το τι εκφράζει, όταν την ακούς χαλαρά κι αφεθείς μέσα της, συνειρμικά σε μεταφέρει σε εξωτικά νησιά με όμορφες παραλίες και ανθρώπους που πίνουν, χορεύουν, ερωτεύονται.
Έτσι, μέσα στην - ευτυχώς ακόμα - μαλακή χειμωνιάτικη βραδιά, είχαμε την ευχαρίστηση να νιώσουμε αυτή την καλοκαιρινή αύρα που διαχύθηκε μέσα από τα ρέγκε τραγούδια που παίχτηκαν σε όλη την συναυλία.
Το ταξίδι ξεκίνησε με το συγκρότημα Les SkartOi!, το οποίο αποτελείται από Έλληνες, με την τζαμαϊκανή κουλτούρα να κυλάει στο αίμα τους όπως φάνηκε. Αρκετές φορές, ένα support συγκρότημα έχει την χαρά να παίζει πριν από έναν καλλιτέχνη – ορόσημο της μουσικής που υπηρετούν και οι δύο, όπως έγινε κι εκείνη την βραδιά. Όμως και το άλλο που γίνεται αρκετές φορές και το ζήσαμε και αυτό ήταν η ελάχιστη προσέλευση του κόσμου. Όποιοι και να είναι οι λόγοι που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, το γεγονός είναι ότι το συγκρότημα ξεκίνησε να παίζει σε ένα άδειο χώρο και μετά από δυο – τρία τραγούδια, όπως ανάφερε ο συν – τραγουδιστής με παιχνιδιάρικη διάθεση, το κοινό έγινε περισσότερο από το συγκρότημα πάνω.
Ήταν η πρώτη φορά που παρακολουθούσα τους Les SkartOi! και μια από τις σκέψεις μου ήταν πόσο ακόμα θα μας ανέβαζαν την διάθεση αν πραγματικά τους ακούγαμε καλοκαίρι σε μια παραλία: όσοι είμαστε μπροστά, μας είχε παρασύρει ο ρυθμός τους, οι υπέροχες φωνές τους, τα τρία χάλκινα πνευστά και τέσσερα όταν η συν -τραγουδίστρια έπαιζε φλάουτο και μαζί με τα ντραμς, τα έγχορδα και τα πλήκτρα ήταν ένα αρμονικό σύνολο που εξέπεμπε χαρά και ζωντάνια με τα τραγούδια και την παρουσία τους.
Η εικονική πραγματικότητα που μας έφτιαξαν οι ρέγκε νότες, στην πορεία μετατράπηκε σε ένα σουρεάλ θεατρικό σκηνικό. Υπόθεση: ο προορισμός του ταξιδιού είμαστε εμείς, που είχαμε γεμίσει αρκετά τον χώρο πλέον και λίγες ετοιμασίες έμειναν για να υποδεχτούμε τον ταξιδιώτη: ένα τσαμπί μπανάνες τοποθετήθηκε μπροστά στην σκηνή με αναμμένα αρωματικά sticks καρφωμένα πάνω της και μια άκρως ταξιδιάρικη χρωματιστή βαλίτσα με μια μεγάλη ανθοδέσμη πάνω της, τοποθετήθηκαν μπροστά από τα ντραμς. Και όταν βγήκε ο Lee "Scratch" Perry στην σκηνή, η παρουσία του έδεσε και ολοκλήρωσε την ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.
Αυτός ο γλυκύτατος παππούς είναι ο μύθος και ο πρωτεργάτης του dub, αλλά είναι και κάτι πέρα από αυτό, είναι μια σπουδαία μορφή! Όλη την παρουσία του την υποστηρίζει στο έπακρο γιατί αυτό είναι, είναι αληθινός: με καθρεφτάκια, φυλαχτά και φανταχτερά κρεμαστά περασμένα στο λαιμό του, άλλα κρατημένα στο χέρι του μαζί με το μικρόφωνο, τις κονκάρδες που είχε στα παπούτσια του, μέχρι την ελαστική κορδέλα που είχε στο κεφάλι στα χρώματα του κινήματος του Ρασταφάρι.
Ο ίδιος ήταν συνεχώς ομιλητικός και αεικίνητος στην σκηνή και ακούσαμε πολλά τραγούδια στην μιάμιση ώρα που κράτησε το πρόγραμμά του. Υπήρχε μια επαφή και μια επικοινωνία που την επιδίωκε ο ίδιος αλλά και το κοινό. Άλλοι ήταν παραδομένοι σε έναν ασταμάτητο χορό και άλλοι μπροστά, ακούμπαγαν τις φλόγες από τους αναπτήρες τους, Light to Light, ενώνονταν μαζί του, με μια Ιδέα.
Και όταν ήρθε η ώρα του encore παίχτηκε η επόμενη σκηνή του concept, με το «παιδί» που ήρθε και πήρε την βαλίτσα και περίμενε στην άκρη της σκηνής να παραλάβει και τον ταξιδιώτη. Και όταν επέστρεψε για λίγο ακόμα ο Lee "Scratch" Perry στην σκηνή και τοποθετήθηκε πάλι η βαλίτσα στην θέση της μαζί με την ανθοδέσμη προσωπικά παραδόθηκα και ένα Αγαπώ βγήκε από μέσα μου, όπως βγαίνει από τα απλά και αληθινά πράγματα στην ζωή.
Ήταν τιμή και μεγάλη μου χαρά που παρακολούθησα αυτόν τον θρύλο, και μαζί με τον κόσμο εκπέμπαμε μια γνήσια χαρά που μόνο ένας γνήσιος άνθρωπος σαν και εκείνον δύναται να σου την βγάλει.
