by Maria Sarantou
Όπως αναμένονταν, με dark μουσικές γεμίσαμε τις αισθήσεις μας το βράδυ του Σάββατου 28 Ιανουαρίου στο Fuzz.
Την βραδιά άνοιξαν οι A Victim of Society. Στα 50’ λεπτά περίπου που έπαιξαν, ακούσαμε και το Enough Said, τραγούδι τους που βρίσκεται στον δίσκο τους «Distractions». Μας έβαλαν στην psych διάθεσή τους με την άγρια χροιά των χορδών και το ανελέητο χτύπο των ντραμς.
Ήταν ένα καλό προοίμιο για την μουσική μας συνέχεια και φεύγοντας από την σκηνή το συγκρότημα, μοίρασε στους παρευρισκόμενους μπροστά μερικά τους δισκάκια.
Ο κάτω χώρος είχε πλέον σχεδόν γεμίσει, όταν στις 22:30 ακριβώς, και σύμφωνα με το πρόγραμμα, εμφανίστηκαν οι The KVB. Το σκηνικό λυτό: δύο μικρές κονσόλες που σχημάτιζαν Γ στο κέντρο της σκηνής και αριστερά το μικρόφωνο και δίπλα του κάτω μια ακόμα κονσόλα για την ηλεκτρική κιθάρα.
Τα δύο νέα παιδιά δοσμένοι στην μουσική τους, συνδύασαν τον παλιάς κοπής ήχο της shoegaze με πιο σύγχρονους ηλεκτρονικούς. Η Kat Day εξέπεμπε μια ήρεμη δύναμη, που εκτός από τα λίγα φωνητικά που έκανε, κύριος ρόλος της ήταν να παίζει τις μουσικές του συγκροτήματος μέσα από τις κονσόλες, αλλά και να μην αφήνει από τα μάτια της τον Nicholas Wood, συντονίζοντας έτσι το μουσικό αποτέλεσμα.
Από την άλλη, ο Nickolas Wood, δοσμένος στον ρόλο της shoegaze, τις πιο πολλές φορές κοιτούσε αλλά και έσκυβε κάτω, ρυθμίζοντας την δική του κονσόλα. Καθ΄όλη την διάρκεια της συναυλίας, φάνηκε ότι είχε μια παθιασμένη σχέση με την ηλεκτρική κιθάρα του και προσπαθούσε να την φτάσει στα όριά της.
Ο underground και κάποιες στιγμές σκληρός ήχος τους μας βύθιζε, σε συνάρτηση με τον καπνό και το video wall που μας υπνώτιζε, παίζοντας συνεχώς - ασπρόμαυρα κατά κύριο λόγο, αρχιτεκτονικά σχέδια που κατακερματίζονταν και συνέθεταν ξανά και ξανά.
Τα τραγούδια που έπαιξαν στην μία ώρα που κράτησε το πρόγραμμα τους ήταν μια μουσική διαδρομή στην έως τώρα πορεία τους. Ξεκίνησαν με κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο «Of Desire»: White Walls, Night Games, Lower Depths και συνέχισαν με παλιότερα EP και άλμπουμ τους.
Όμως το τέλος της συναυλίας ήρθε δυο τραγούδια μετά, αφού βγήκαν για το καθιερωμένο encore. Ακούσαμε μια ιδιαίτερη εκτέλεση του Sympathy for the Devil των Rolling Stones, τραγούδι εμπνευσμένο από το βιβλίο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ “Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα”.
Και μπορεί να μην είδαμε, όπως περιγράφεται στο βιβλίο, γυμνές μάγισσες να πετάνε με τις σκούπες τους μέσα στον χώρο, αλλά σίγουρα κατάφεραν να δώσουν έναν δυναμικό τόνο στο κλείσιμό τους.
Την βραδιά άνοιξαν οι A Victim of Society. Στα 50’ λεπτά περίπου που έπαιξαν, ακούσαμε και το Enough Said, τραγούδι τους που βρίσκεται στον δίσκο τους «Distractions». Μας έβαλαν στην psych διάθεσή τους με την άγρια χροιά των χορδών και το ανελέητο χτύπο των ντραμς.
Ήταν ένα καλό προοίμιο για την μουσική μας συνέχεια και φεύγοντας από την σκηνή το συγκρότημα, μοίρασε στους παρευρισκόμενους μπροστά μερικά τους δισκάκια.
Ο κάτω χώρος είχε πλέον σχεδόν γεμίσει, όταν στις 22:30 ακριβώς, και σύμφωνα με το πρόγραμμα, εμφανίστηκαν οι The KVB. Το σκηνικό λυτό: δύο μικρές κονσόλες που σχημάτιζαν Γ στο κέντρο της σκηνής και αριστερά το μικρόφωνο και δίπλα του κάτω μια ακόμα κονσόλα για την ηλεκτρική κιθάρα.
Τα δύο νέα παιδιά δοσμένοι στην μουσική τους, συνδύασαν τον παλιάς κοπής ήχο της shoegaze με πιο σύγχρονους ηλεκτρονικούς. Η Kat Day εξέπεμπε μια ήρεμη δύναμη, που εκτός από τα λίγα φωνητικά που έκανε, κύριος ρόλος της ήταν να παίζει τις μουσικές του συγκροτήματος μέσα από τις κονσόλες, αλλά και να μην αφήνει από τα μάτια της τον Nicholas Wood, συντονίζοντας έτσι το μουσικό αποτέλεσμα.
Από την άλλη, ο Nickolas Wood, δοσμένος στον ρόλο της shoegaze, τις πιο πολλές φορές κοιτούσε αλλά και έσκυβε κάτω, ρυθμίζοντας την δική του κονσόλα. Καθ΄όλη την διάρκεια της συναυλίας, φάνηκε ότι είχε μια παθιασμένη σχέση με την ηλεκτρική κιθάρα του και προσπαθούσε να την φτάσει στα όριά της.
Ο underground και κάποιες στιγμές σκληρός ήχος τους μας βύθιζε, σε συνάρτηση με τον καπνό και το video wall που μας υπνώτιζε, παίζοντας συνεχώς - ασπρόμαυρα κατά κύριο λόγο, αρχιτεκτονικά σχέδια που κατακερματίζονταν και συνέθεταν ξανά και ξανά.
Τα τραγούδια που έπαιξαν στην μία ώρα που κράτησε το πρόγραμμα τους ήταν μια μουσική διαδρομή στην έως τώρα πορεία τους. Ξεκίνησαν με κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο «Of Desire»: White Walls, Night Games, Lower Depths και συνέχισαν με παλιότερα EP και άλμπουμ τους.
Όμως το τέλος της συναυλίας ήρθε δυο τραγούδια μετά, αφού βγήκαν για το καθιερωμένο encore. Ακούσαμε μια ιδιαίτερη εκτέλεση του Sympathy for the Devil των Rolling Stones, τραγούδι εμπνευσμένο από το βιβλίο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ “Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα”.
Και μπορεί να μην είδαμε, όπως περιγράφεται στο βιβλίο, γυμνές μάγισσες να πετάνε με τις σκούπες τους μέσα στον χώρο, αλλά σίγουρα κατάφεραν να δώσουν έναν δυναμικό τόνο στο κλείσιμό τους.
