by Maria Sarantou
Η πολυαναμενόμενη συναυλία των King Gizzard & The Lizard Wizard που έγινε sold out λίγες μέρες πριν την πραγματοποίησή της, ικανοποίησε κατά το πλείστον το κόσμο που ήρθε να την παρακολουθήσει.
Η έναρξη της βραδιάς έγινε ακριβώς στις 21:20 με τους Montero, σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί, σε ένα κατάμεστο ήδη Fuzz.
Ο αυστραλός καρτουνίστας και τραγουδιστής τους σχήματος, μαζί με τους μουσικούς που τον πλαισίωναν, μέσω των τραγουδιών τους και σημαντικούς βοηθούς την στιλιστική, αλλά και την σκηνική τους παρουσία, μας μετέφεραν την αίσθηση μιας γλυκιάς χαυνότητας των παιδιών των λουλουδιών, πασπαλισμένη με την λίγο πιο αγριωπή αύρα πιο σύγχρονων δεκαετιών.
Αυτό το λίγο ονειρικό και επίτηδες αλλά όχι επιτηδευμένο λίγο ειρωνικό που έβγαζαν ως σύνολο κέρδισαν τα ειλικρινή χαμόγελα και χειροκροτήματα του κοινού και προσωπικά προς το τέλος της σαραντάλεπτης εμφάνισής τους με κέρδισαν όταν «σοβάρεψαν» και αγρίεψαν τον ήχο τους και αντίστοιχα ο τραγουδιστής τα φωνητικά του.
Στην μισή ώρα διάλειμμα το Fuzz είχε κατακλυστεί και με άλλο κόσμο και ο προσωπικός χώρος του καθενός μας είχε περιοριστεί σε κάτι λίγα εκατοστά. Η ανυπομονησία ήταν μεγάλη, καθώς όταν μπαινόβγαιναν ακόμα οι τεχνικοί πάνω στην σκηνή, ο κόσμος σφύριζε και επευφημούσε. Κι όταν στις 22:30 παρουσιάστηκαν οι King Gizzard & The Lizard Wizard με το πολύ γνωστό και ανεβαστικό Rattlesnake το κοινό ήταν ασυγκράτητο.
Τα δύο σετ ντραμς και τα τέσσερα έγχορδα, πέρα από την πληθωρικότητα που εμφάνιζαν στην σκηνή, γέμισαν το κάθε κενό εκατοστό του κλειστού χώρου με μουσική και ήταν σαν να την ένιωθες να διαπερνάει και να αγγίζει το κορμί σου.
Το ύφος των τραγουδιών σε συνδυασμό με τα ψυχεδελικά σχέδια του video wall ήταν το ίδιο ανελέητα και την μιάμιση ώρα της εμφάνισής τους. Η βραδιά ήταν γεμάτη με το ανήλεο και ασταμάτητο παίξιμό τους, είχαν κάνει γαϊτανάκι τα τραγούδια τους που μπλέκονταν το ένα με το άλλο και ήταν λιγότερες οι φορές - σε σχέση με τον αριθμό των κομματιών που είπαν - που σταματούσαν για να συνεχίσουν με το επόμενο.
Τα ενδιάμεσα λίγα μικρά διαλείμματα μέσα στα τραγούδια, με τον ταξιδιάρικο ήχο μόνο των εγχόρδων ή του φλάουτου σε ξεκούραζε και σε άφηνε να πάρεις μια ανάσα πριν το συγκρότημα γκαζώσει πάλι.
Και αυτό το ασταμάτητο και ακούραστο παίξιμο ήταν που ζάλισε και συνεπήρε τον κόσμο και ζήταγε στο τέλος για δέκα περίπου λεπτά να βγει ξανά το συγκρότημα στην σκηνή, όχι μόνο γιατί δεν τους χόρτασε, αλλά γιατί κόπηκε ο ήχος τους ξαφνικά σαν με μαχαίρι.
Η έναρξη της βραδιάς έγινε ακριβώς στις 21:20 με τους Montero, σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί, σε ένα κατάμεστο ήδη Fuzz.
Ο αυστραλός καρτουνίστας και τραγουδιστής τους σχήματος, μαζί με τους μουσικούς που τον πλαισίωναν, μέσω των τραγουδιών τους και σημαντικούς βοηθούς την στιλιστική, αλλά και την σκηνική τους παρουσία, μας μετέφεραν την αίσθηση μιας γλυκιάς χαυνότητας των παιδιών των λουλουδιών, πασπαλισμένη με την λίγο πιο αγριωπή αύρα πιο σύγχρονων δεκαετιών.
Αυτό το λίγο ονειρικό και επίτηδες αλλά όχι επιτηδευμένο λίγο ειρωνικό που έβγαζαν ως σύνολο κέρδισαν τα ειλικρινή χαμόγελα και χειροκροτήματα του κοινού και προσωπικά προς το τέλος της σαραντάλεπτης εμφάνισής τους με κέρδισαν όταν «σοβάρεψαν» και αγρίεψαν τον ήχο τους και αντίστοιχα ο τραγουδιστής τα φωνητικά του.
Στην μισή ώρα διάλειμμα το Fuzz είχε κατακλυστεί και με άλλο κόσμο και ο προσωπικός χώρος του καθενός μας είχε περιοριστεί σε κάτι λίγα εκατοστά. Η ανυπομονησία ήταν μεγάλη, καθώς όταν μπαινόβγαιναν ακόμα οι τεχνικοί πάνω στην σκηνή, ο κόσμος σφύριζε και επευφημούσε. Κι όταν στις 22:30 παρουσιάστηκαν οι King Gizzard & The Lizard Wizard με το πολύ γνωστό και ανεβαστικό Rattlesnake το κοινό ήταν ασυγκράτητο.
Τα δύο σετ ντραμς και τα τέσσερα έγχορδα, πέρα από την πληθωρικότητα που εμφάνιζαν στην σκηνή, γέμισαν το κάθε κενό εκατοστό του κλειστού χώρου με μουσική και ήταν σαν να την ένιωθες να διαπερνάει και να αγγίζει το κορμί σου.
Το ύφος των τραγουδιών σε συνδυασμό με τα ψυχεδελικά σχέδια του video wall ήταν το ίδιο ανελέητα και την μιάμιση ώρα της εμφάνισής τους. Η βραδιά ήταν γεμάτη με το ανήλεο και ασταμάτητο παίξιμό τους, είχαν κάνει γαϊτανάκι τα τραγούδια τους που μπλέκονταν το ένα με το άλλο και ήταν λιγότερες οι φορές - σε σχέση με τον αριθμό των κομματιών που είπαν - που σταματούσαν για να συνεχίσουν με το επόμενο.
Τα ενδιάμεσα λίγα μικρά διαλείμματα μέσα στα τραγούδια, με τον ταξιδιάρικο ήχο μόνο των εγχόρδων ή του φλάουτου σε ξεκούραζε και σε άφηνε να πάρεις μια ανάσα πριν το συγκρότημα γκαζώσει πάλι.
Και αυτό το ασταμάτητο και ακούραστο παίξιμο ήταν που ζάλισε και συνεπήρε τον κόσμο και ζήταγε στο τέλος για δέκα περίπου λεπτά να βγει ξανά το συγκρότημα στην σκηνή, όχι μόνο γιατί δεν τους χόρτασε, αλλά γιατί κόπηκε ο ήχος τους ξαφνικά σαν με μαχαίρι.
