by Πάνος Σταυρουλάκης
Σημαντική βραδιά εκείνη της 15ης Μαρτίου και την είχαμε από καιρό σημειωμένη στα ημερολόγιά μας, αφού αυτή ήταν η μέρα όπου ο τεράστιος Jozef Van Wissem, θα επέστρεφε στην Ελλάδα, ύστερα από τρία ολόκληρα χρόνια – αυτή τη φορά, τον νέο του δίσκο ‘We Adore You, You Have No name’. Οι προσδοκίες μας για τη συγκεκριμένη συναυλία, ήταν υψηλές και περιμέναμε να δούμε κατά πόσο θα πραγματώνονταν. Αυτό που ακολούθησε, ξεπέρασε κατά πολύ τις αρχικές μας προσδοκίες. Ας τα δούμε, όμως, όλα αναλυτικά:
Το καθήκον του ανοίγματος της βραδιάς, ανέλαβε η Έλενα Μαλάμου, μία μουσικός – τραγουδοποιός, την οποία ομολογώ πως δεν ήξερα και δεν είχα ξανακούσει (κακώς!), η οποία με εντυπωσίασε πολύ ευχάριστα! Ανέβηκε στη σκηνή γύρω στις 22:00 (έφτασα στον χώρο ενώ έπαιζε το δεύτερο, από ότι έμαθα, κομμάτι), με το κίτρινο, λουλουδάτο φόρεμά της και μοναδική συντροφιά, την κιθάρα της. Το όλο της παρουσιαστικό, καθώς και η μουσική της, το στυλ της, η σκηνική της παρουσία, η φάση ‘παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω’, τα πάντα,μου έφεραν στο μυαλό ένα συνδυασμό από τις αγαπημένες Amy Macdonald, Laura Gibson, Emma Ruth Rudle και Courtney Marie Andrews και όχι αδίκως, αφού και η μουσική της, ήταν στα δικά τους χνάρια, μια μείξη folk / country με ολίγον τι rock και americana, θα έλεγα. Την έβαλα κατευθείαν στην καρδιά μου, όπως και τις προαναφερθείσες και πραγματικά ευχήθηκα να κρατούσε περισσότερο το σετ της. Η ευχή δεν πραγματοποιήθηκε, αλλά τώρα που έγινε η αρχή, σίγουρα θα επιδιώξω να την ξαναδώ κάπου, ελπίζω σύντομα.
Μέσα στα περίπου 40 λεπτά της στη σκηνή, μας έπαιξε 7-8 κομμάτια, εκ των οποίων τα δύο, ήταν διασκευές των ‘The Sound Of Silence’ και ‘Diamonds & Rust’, όπως μάθαμε από τις εισαγωγές που μάς έκανε για αυτά. Τα υπόλοιπα, ήταν δικά της, μα όλα ήταν εξαιρετικά. Αποδόθηκαν κάτω από σταθερό, ζεστό, κίτρινο φωτισμό, με εξαιρετικό, καθαρό ήχο, γεγονός που επέτρεψε στην κρυστάλλινη φωνή της να επιδείξει τη μεγαλείο της. Εξαιρετικά ευγενική, σεμνή, μα απαστράπτουσα, η Έλενα Μαλάμου μάγεψε τον όχι και τόσο πολύ, κόσμο που βρέθηκε στο Temple την ώρα του σετ της και ύστερα από κάθε κομμάτι, καταχειροκροτούταν, πράγμα απολύτως λογικό. Άρτιος χειρισμός και της κιθάρας, η οποία έμοιαζε σαν προέκταση των χεριών της, και την οποία, ανά στιγμές, χτυπούσε λίγο με το χέρι, για να δώσει έναν διαφορετικό ήχο. Διατήρησε επικοινωνία με το κοινό και τελειώνοντας, το ευχαρίστησε που ήταν τόσο ‘καλό και ήσυχο’ (όντως, υπήρξε σεβασμός από το μαγεμένο κοινό), ενώ ευχαρίστησε τους διοργανωτές και το venue , ευχήθηκε να τα ξαναπούμε σύντομα, σε κάποια άλλη συναυλία και αποχώρησε διακριτικά. Αυτό ευχόμαστε κι εμείς, υπέροχη Έλενα Μαλάμου.
Σχεδόν ένα τέταρτο αργότερα, η ώρα για να υποδεχτούμε τον εκλεκτό καλεσμένο, είχε φτάσει. Στην άδεια σκηνή, η οποία είχε ‘μικρύνει’, αφού το σημείο όπου τοποθετούνται συνήθως τα ντραμς, δε φαινόταν. Μαύρη κουρτίνα είχε τραβηχτεί, αφού το σημείο δε θα χρειαζόταν. Στη μέση και μπροστά, στήθηκε μια τύπου μίνι εξέδρα (σαν αυτή που βάζουν τα τελευταία χρόνια κάτω από τα ντραμς, για να υψώνονται και να φαίνεται ο καθιστός ντράμερ). Επάνω της, μια πολυθρόνα, και δίπλα της, ένα μικρό τραπεζάκι, στο οποίο, μόλις ο πανύψηλος Jozef, εμφανίστηκε, άφησε επάνω του τη θήκη του λάουτού του, ανοιχτή. Πήρε θέση πάνω στην εξέδρα καθιστός, μικρόφωνα στήθηκαν εκ δεξιών του και ελέγχθηκε η λειτουργία τους. Τα φώτα χαμήλωσαν, ησυχία έπεσε στον χώρο, εκείνος πήρε στα χέρια του, το υπερμεγέθες όργανο του με τις 24 χορδές, αφήνοντας τη θήκη ανοιχτή, δίπλα του, να θυμίζει φέρετρο και η μαγική τελετουργία ξεκίνησε, πέντε λεπτά πριν τις 23:00.
Ξεκίνησε με το ‘How You Must Leave’, από τον τελευταίο του δίσκο, εν μέσω απόλυτης σιγής, και το έπαιξε συνεχόμενα με άλλα δύο τρία κομμάτια, δένοντάς τα όλα μαζί με έναν μοναδικά υπέροχο τρόπο, κατά τον οποίο, δεν καταλάβαινες πως ήταν ξεχωριστά τραγούδια. Μετά από αυτά, σταμάτησε και το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Συνέχισε σε όλο το σετ του με τα δέοντα κενά, κάνοντας στάσεις σε πολλές σημαντικές στιγμές της δισκογραφίας του. Και ενώ σε κάθε κομμάτι, έμοιαζε απόλυτα προσηλωμένος σε αυτό, με τα χαρακτηριστικά του, αυστηρά και ‘τρομακτικά’, μόλις εκείνο τελείωνε, χαλάρωνε, ξεσφιγγόταν και μας χάριζε ντροπαλά χαμόγελα, ως ανταπόδοση στο χειροκρότημά μας. Κάποια κομμάτια ήταν ορχηστρικά, και κάποια άλλα, διέθεταν και τα φωνητικά του, όπου εκεί είχαμε και την ευκαιρία να απολαύσουμε και τη βαριά, σπάνια και βραχνή φωνή του, που συνέτεινε στο μυστικιστικό κλίμα της βραδιάς.
Μετά από 14 κομμάτια, αποχώρησε και επέστρεψε για ένα ακόμα, στα πλαίσια του encore, το ‘Let Us Come Before His Presence In His Hands Are All The Corners’, με το οποίο, τέλειωσε και το σετ του, μετά το πέρας των 50 λεπτών, τα οποία φάνηκαν τόσο λίγα στο μαγεμένο κοινό. Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν παραπονιέται, αφού ο μάγος Jozef, έριξε τα ξόρκια του επάνω μας και κατάφερε να κυριεύσει τις ψυχές μας μόνο με το λάουτο και τη φωνή του (καθόλου εύκολο, στην εποχή των προηχογραφημένων μουσικών, φωνητικών, των sables, της συνεχούς επικοινωνίας και χιούμορ με το κοινό, από άλλους καλλιτέχνες και άλλων πολλών τρόπων). Πέραν αυτού, λίγο πριν το τέλος, βλέπαμε πως κουνούσε τα δάχτυλά του να ξεπιαστούν, πράγμα που σημαίνει ότι είναι σίγουρα απαιτητικό του παίξιμο του λαούτου, ένα όργανο που είχε και το βάρος του, και τις πολλές χορδές του και τα όλα του, οπότε ας μην είμαστε πλεονέκτες. Εξάλλου, δεν υπήρχε θέμα, ήμασταν φοβερά ευχαριστημένοι και ακόμα σε νιρβάνα, όταν το λάιβ τελείωσε.
Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εξαιρετική, ο Jozef, πραγματικά τεράστιος, η Έλενα Μαλάμου, υπέροχη, ο ήχος και τα φώτα άριστα, η διοργάνωση παραδειγματική, το ωράριο σούπερ. Το μόνο ‘παράπονο’, η προσέλευση που θα μπορούσε να ήταν και μεγαλύτερη. Βέβαια, μια φίλη είπε πως ‘δεν διαφημίστηκε όσο έπρεπε’. Ποιος ξέρει. Ας ξανάρθει ο τιτάνας, κι εμείς εδώ είμαστε – και θα είμαστε ακόμα περισσότεροι.
SETLIST:
- How You Must Leave
- The Soul As Living Mirror
- Ruins
- Apology
- Beyond the Brook of Blood the Rain Is Fire
- Continuation
- Once More With Feeling
- The Mystery Of Heaven
- Temple Dance of the Soul
- The Day Is Coming
- You Know That I Love You
- Detachment
- Love Destroys All Evil
- Bow Down
- Let Us Come Before His Presence in His Hands Are All the Corners
***
Σημείωση συντάκτη: Δυστυχώς, εκείνη τη μέρα, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, οπότε οι φωτογραφίες στην ανταπόκριση είναι δικές μου, ερασιτεχνικές, τραβηγμένες από το κινητό. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.
**
Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.
*
