by Πάνος Σταυρουλάκης
Μία από τις τελευταίες συναυλίες κλειστού χώρου της σεζόν που τελειώνει αυτές τις μέρες, παρακολουθήσαμε στο αγαπημένο An club - όπου είχαμε και καιρό να βρεθούμε, την προτελευταία Παρασκευή του Ιουνίου. Αυτή, δεν ήταν άλλη από την πρώτη σόλο εμφάνιση του πολυαγαπημένου Αμερικανού τραγουδιστή, κιθαρίστα, συνθέτη και παραγωγού, Joseph Donald Mascis, ή απλώς, J Mascis, όπως τον ξέρουμε όλοι, γνωστό και από τις προσωπικές του δουλειές, και από τη συμμετοχή του στους Dinosaur Jr. (με τους οποίους είχε επισκεφτεί την Αθήνα πριν από καμιά δεκαετία, για μία και μοναδική φορά), αλλά και από πολλές άλλες συνεργασίες του. Πάμε, όμως, να δούμε αναλυτικά, πώς κύλησαν τα πράγματα εκείνο το όμορφο, παρασκευιάτικο βράδυ, στο υπόγειο της Σολωμού.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00, το opening act θα έβγαινε στις 22:00 και το main, στις 22:50. Εμείς, φτάσαμε στο An στις 22:10, και το opening είχε ήδη ξεκινήσει, κάτι που έδειξε πιστότητα στους χρόνους το προγράμματος. Το opening, λοιπόν, είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας, ο Ελληνοβραζιλιάνος Jef Maarawi, τον οποίον δε γνώριζα πρωτύτερα και ευτυχώς, τελικά. Λέω ευτυχώς, γιατί μόνο απογοήτευση ένιωσα από την εμφάνιση και τη μουσική του. Προς θεού, να πω πως δεν εννοώ πως δεν ξέρει από μουσική ή οτιδήποτε, απλώς εμένα δε μου έκανε η δική του. Ο Maarawi, λοιπόν, ήταν στη σκηνή μόνος του, με την κιθάρα του, αποπειρώμενος να παίξει κάτι μεταξύ folk, country, alternative και indie, όλα μαζί σε χιπστέρικη συσκευασία, η οποία με ξένισε από την πρώτη στιγμή. Αυτό, δεν έγινε μόνο με τη μουσική του, αλλά και με τους αποτυχημένους αστεϊσμούς του ανάμεσα στα τραγούδια και την ελληνοαγγλική προφορά, τη δήθεν ανετίλα και μια υποβόσκουσα ανωτερότητα του τύπου ‘τι τέλειος μουσικός είμαι’, που πλανιόταν στον αέρα από το σύνολο της στάσης του πάνω στη σκηνή. Γενικώς, τα κομμάτια του είχαν κάποιο στιχουργικό ενδιαφέρον, το οποίο χανόταν στις ανούσιες συνθέσεις που δεν είχαν τίποτα καινούργιο να προσφέρουν στα αυτιά μας, αλλά και στη φωνή του, η οποία ναι μεν είχε ένα κάποιο βάρος, αλλά μια χροιά κάπως εχθρική προς τα δικά μου ακούσματα και προτιμήσεις. Ο ήχος, ήταν πολύ καλός (με τη φωνή να είναι και ακόμα πιο πάνω από τη μουσική, σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει – το αντίστροφο, δηλαδή), κάτι που δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας για το μουσικό αποτέλεσμα και για το αν θα έπρεπε να επιρρίψουμε στον κακό ήχο πχ τις ευθύνες. Όχι. Ακόμα, μερικά άσχετα ουρλιαχτά στο τελευταίο κομμάτι, τα οποία ήταν ανατριχιαστικώς μη αποδεκτά, γενικά. Ευτυχώς, το τέλος έφτασε, στις 22:43, με ήδη, γύρω στα 250 άτομα από κάτω. Μέσα σε όλα αυτά, έχασα το μέτρημα των κομματιών (όχι πως το είχα από την αρχή). Βγάζει και νέο δίσκο, από γνωστή ελληνική χιπστεροεταιρία, υποθέτω, όπως και οι προηγούμενοι. Σας παρακαλώ, δε θα ‘θελα.
Μόλις δέκα λεπτά αργότερα (αφού η σκηνή, δε χρειαζόταν σπουδαίες ετοιμασίες), η ώρα είχε φτάσει, για να υποδεχτούμε τον πρωταγωνιστή της βραδιάς, τον σπουδαίο J Mascis, ο οποίος και έκανε την εμφάνισή του 22:53, ντυμένος νεανικά, φορώντας γυαλιά και καπελάκι, πάνω από το μακρύ, ασημένιο του, μακρύ μαλλί και έχοντας μαζί του, φυσικά, την κιθάρα του, με την οποία, ξεκίνησε να παίζει αμέσως. Ύστερα από το πρώτο κομμάτι, μας ‘ευχαρίστησε πολύ που ήρθαμε’, σε αυτό, έτσι, το ας το πούμε: ‘an evening with J Mascis’, το οποίο, φάνηκε εξαρχής πως θα ήταν υπέροχο, όπως και τελικά αποδείχτηκε πως ήταν, αφού για την επόμενη μία ώρα κι ένα τέταρτο, που μάς κράτησε συντροφιά (σε εμάς, και σε πάνω από 300 ακόμα, άτομα), παίζοντας ένα πολύ ενδιαφέρον setlist, το οποίο και συνδύαζε επιλογές από τις προσωπικές του δουλειές, δίνοντας βάρος στην τελευταία του, στον υπέροχο, περυσινό του δίσκο, με τίτλο ‘Elastic Days’, κομμάτια από τους Dinosaur Jr., καθώς και άλλα, από τις πολλές συνεργασίες του. Το κοινό, τον παρακολουθούσε απόλυτα προσηλωμένο και ξεσπούσε σε χειροκροτήματα ενθουσιασμού, στο τέλος του κάθε κομματιού, πράγμα απολύτως λογικό, όχι μόνο επειδή ο J, κατάφερε να το κερδίσει, με την φαινομενικά ράθυμη, αλλά κατ’ ουσίαν, εξαιρετική, ζωντανή, απόδοσή του, αλλά και επειδή έδειξε από την αρχή μια ταπεινοφροσύνη, πράγμα σπάνιο για καλλιτέχνη τέτοιου βεληνεκούς και τέτοιας μουσικής ιστορίας (αυτά, να τα βλέπουν κάτι άλλοι, όπως ο πρώτος). Κακά τα ψέματα, φίλοι, αυτά μετρούν, και μάλιστα πολύ – συνήθως, ακόμα περισσότερο κι από τη μουσική, γιατί η μουσική κάποιου, μπορεί να βελτιωθεί, η συμπεριφορά, όμως, δύσκολα. Έτσι, λοιπόν, ενώ φυσικά, απολάμβανε την αποδοχή και λατρεία του κοινού, χωρίς να το δείχνει, συνέχιζε το σετ του με μία συνεχή ροή, με ταξιδιάρικες στιγμές, πολύ ιδιαίτερο παίξιμο της κιθάρας, κάτι που κατέστησε σαφές, το πόσο μεγάλος γνώστης της, είναι, μικροφωνισμούς και διάφορους ήχους, εξαιρετικά καθαρή φωνή (λόγω καλού ήχου, και παρά τη φυσική βραχνάδα του ίδιου). Πραγματικά, δεν περιμένεις πολλά από μια συναυλία, με έναν μόνο τύπο, με την κιθάρα και το μικρόφωνό του. Η παρούσα και ο παρών, όμως, απέδειξαν πόσο λάθος μπορεί να κάνεις, αφού κατάφερε να μαγνητίσει την προσοχή, το βλέμμα και την ακοή του κοινού, στο έπακρο. Δεν το καταφέρνουν παρά ελάχιστοι, αυτό.
Ανά σημεία, έκανε λακωνικές εισαγωγές στα κομμάτια, του τύπου ‘οκ, αυτό είναι ένα παλιό’, κλπ, σε κάποια φάση, άλλαξε κιθάρα από ηλεκτρική σε κλασική, για ένα κομμάτι, και ύστερα, επανήλθε στην πρώτη. Ύστερα από 15 κομμάτια, τα οποία εκτελέστηκαν χωρίς να το καταλάβουμε, εννοώντας πως ο χρόνος κύλησε σαν νερό, όπως συμβαίνει πάντα, όταν περνάς ωραία, ο J σηκώθηκε και αποχώρησε, για να επανέλθει μετά από μερικά, μόλις δευτερόλεπτα, για το καθιερωμένο encore, το οποίο και περιλάμβανε δύο κομμάτια, τα οποία ήταν και τα δύο διασκευές (τι λέγαμε πριν περί ποικιλίας του setlist;) – το ένα, ήταν των Cure και το άλλο, των Mazzy Star. Ο κόσμος, φυσικά, τα αναγνώρισε και αυτά (και λέω και αυτά, γιατί αναγνώριζε πριν, και τα υπόλοιπα, αφού στη συναυλία, δεν ήρθε τυχαίος, κόσμος, ως φαίνεται, αλλά fans του!) και χάρηκε για την επιλογή τους. Μόλις και αυτά τελείωσαν, καληνύχτισε και αποχώρησε, για να ξεσπάσει ένας χαμός χειροκροτημάτων, ο οποίος, ύστερα από λίγο, τον έφερε ξανά πίσω, για δεύτερο encore, με ένα τραγούδι των Dinosaur Jr. Το οριστικό τέλος, ύστερα από 15 κομμάτια, στο σύνολο, έφτασε αναπόφευκτα, στις 00:08, με τον κόσμο, όμως, να έχει μείνει πλήρως ευχαριστημένος, από την εμφάνιση του J, όπως, άλλωστε, κι εμείς. Ας μην ξεχνάμε, πως ήταν απωθημένο του ελληνικού κοινού, αφού στην Αθήνα, είχε έρθει με τους Dinosaur Jr, το 2008, για μία και μοναδική φορά, και ενώ ήταν να έρθουν ξανά, το 2009, στη δεύτερη μέρα του τότε Rockwave, εκείνη, τελικά ακυρώθηκε, λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών. Δικαίως, λοιπόν, τόσος κόσμος, φούλαρε το An, ακόμα κι αν ο J, ήρθε, τώρα, μόνος. Εξάλλου, καμία από τις δύο πλευρές, δεν απογοητεύτηκε – το αντίθετο, μάλιστα.
Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εξαιρετική. O J Mascis, έκανε μια υπέροχη, αξιοπρεπέστατη και με νόημα εμφάνιση, οι τεχνικές συνθήκες (ήχος και φώτα), σε αυτήν, ήταν πολύ καλές, ενώ παρά το γεγονός πως η συναυλία, έπεσε στα τέλη Ιουνίου και σε κλειστό χώρο, κανένα θέμα δεν υπήρχε, αφού ο δυνατός κλιματισμός του An (σε συνδυασμό με το θετικό γεγονός πως ο χώρος δε γέμισε ασφυκτικά), μάς έκανε να ξεχάσουμε πως έξω, είχε ζέστη – πράγμα που θυμηθήκαμε, βγαίνοντας. Τα ωράρια, τηρήθηκαν και γενικότερα, οι ώρες της βραδιάς ήταν νορμάλ. Η ένστασή μου έγκειται στο support act, που με δυσαρέστησε, αλλά αφενός, γούστα είναι αυτά (σε κάποιον, λίγο κόσμο, ίσως άρεσε, κιόλας), αφετέρου, κατανοώ τη δυσκολία να βρεθεί ποιος θα μπορούσε να μπει support στον J Mascis. Τώρα που το σκέφτομαι, κι εγώ δεν ξέρω ποιον θα έβαζα, οπότε δικαιολογείται το ρίσκο της συγκεκριμένης επιλογής. Τέλος, θα πρέπει να δώσουμε τα συγχαρητήριά μας και στη διοργανώτρια εταιρία, την Arte Fiasco, η οποία τα είχε κανονίσει όλα στην εντέλεια, για τη συγκεκριμένη βραδιά. Η εταιρία αυτή, σπάνια, πια, κανονίζει συναυλίες, αλλά όποτε το κάνει, ξέρουμε εγγυημένα, πως θα περάσουμε καλά και πως όλα θα είναι καλά, για αυτό και ευχόμαστε να επανέλθει δυναμικά και να ξαναβρεί τον ρυθμό της, στήνοντας περισσότερες, διότι λείπουν από τη συναυλιακή πιάτσα, οι σωστές (στο σύνολό τους, στα πίσω και στα μπρος τους), συναυλίες. Κλείνουμε και με την ευχή, να ξαναδούμε τον J Mascis, σε ακόμα μεγαλύτερο χώρο και με περισσότερο κόσμο (ίσως και άλλη εποχή του χρόνου, κάτι που σίγουρα θα ευνοήσει την προσέλευση κοινού), και γιατί όχι, και με τους Dinosaur Jr.
SETLIST:
Thumb (Dinosaur Jr.)
Everything She Said
Blowing It (Dinosaur Jr.)
Little Fury Things (Dinosaur Jr.)
Ammaring (J Mascis + The Fog)
Elastic Days
Repulsion (Dinosaur Jr.)
Every Morning
Get Me (Dinosaur Jr.)
Drifter
Heal The Star
See You Αt Τhe Movies
The Wagon (Dinosaur Jr.)
Not ou Again (Dinosaur Jr.)
Alone (Dinosaur Jr.)
Just Like Heaven (The Cure)
Fade Into You (Mazzy Star)
Out There (Dinosaur Jr.)
Για το sinavlia.gr:
Kείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
*
