by Τάσος Αγαπηνός
Imani σημαίνει "Πίστη"
Και όπου πίστη, μπορείτε να βάλετε ό,τι υπερφυσικό ή μεταφυσικό εμπίπτει σε αυτό που λέμε σύμβολο ή αντικείμενο της (μιας) πίστης.
Όταν ανακοινώθηκε η συναυλία, πίστεψα ότι θα έχουμε repetition των περσινών -sold out.
Πίστεψα επίσης ότι θα κατέληγε με κόσμο να χορεύει όρθιος σε ένα θέαμα που είχε ρυθμό, ένταση, uptempo διάθεση και όλα αυτά μέσα από τον ήχο που παράγουν 8 τσέλος (οκ, not my definition of uptempo material, αλλά no prob) και η φωνή της Imany.
Όταν ανακοινώθηκε η (προσωρινή τότε) ακύρωση και χρονική μετάθεσή της, είπα..."χμ, να δούμε". Πίστεψα, βλέπετε, στην ακυρωτική δύναμη μιας ματαίωσης. Πάντα μια αναβολή λειτουργεί σαν κυματοθραύστης στο αρχικό "ορμητικό ρεύμα" ενθουσιασμού που κάνει τις συναυλίες sold out.
Το καλό είναι πως η "χλιαρή" αντιμετώπιση της τηλεόρασης απέναντι στο φαινόμενο Imany -ένα μουσικό φαινόμενο που σε επίπεδο χώρας αποτελεί μια μοναδική περίπτωση αναγνώρισής του (θα πω παρακάτω γιατί*), μπορεί να μη λειτούργησε ευεργετικά (δεν υπήρχε ουσιαστική προώθηση πλην της κρατικής και βέβαια -κι ευτυχώς- των sites) αλλά τουλάχιστον δεν απέτρεψε μια πλατιά μάζα να γεμίσει την πλατεία του Christmas Theater. Και τι εννοώ;
Ένα κοινό 1000-1200 θέσεων πέρσι στο Μέγαρο το έκανε να δείχνει κατάμεστο, οι περίπου 2 χιλιάδες φέτος (υπολογισμός "με το μάτι") του C.T. πάλι όχι. Ίσως να είχαμε την πρώτη αστοχία (δικαιολογημένη ωστόσο από τις προσδοκίες που δημιούργησε η περσινή της εμφάνιση) των διοργανωτών. Η φετινή χρονιά όμως και ειδικά η θερινή περίοδος είχε καταιγισμό από συναυλίες, πολλές ακόμη και την ίδια μέρα, κάτι που έπρεπε να φέρει μια αυτοσυγκράτηση για το φθινόπωρο 2023.
Στα καθ' ημάς τώρα, αυτό δεν "έριξε" την Imany, η οποία τίμησε και με το παραπάνω την αγάπη του κοινού: έπαιξε Wailers (Concrete Jungle), Madonna (Like a prayer), Radiohead (Creep), t.A.T.u (All the things she said), Imagine Dragons (Believer), Ηozier (Take me to church) [μάλλον παρακολουθεί τα pop charts της χώρας] και βέβαια ένα πολύ ιντριγκαδόρικο medley του I'm still standing του Elton John και του Lose youself του Eminem.
Kαι εκεί που όλα φαίνονται ότι λήγουν στη μια ώρα και 10 λεπτά, ανέβηκε στη σκηνή, μόνη της και παρουσίασε όλο το σκεπτικό πίσω από το Voodoo Cello:
Πώς ξεκίνησε ως αθλήτρια, έγινε μοντέλο, στράφηκε στη μουσική για να διοχετεύσει όλη την ενέργειά της..
Έπειτα, τι μεσολάβησε από την αρχική έκρηξη του "You will never know" (*όπου το παραπάνω γιατί= η Ελλάδα πρώτη έκανε Νο 1 το σχετικό hit, τα sold out live της στο Gazarte -α, και μια ιστορία με έναν Έλληνα ταξιτζή που της είπε "αυτό το τραγούδι το ξέρει κι η γιαγιά μου"), την τεράστια επιτυχία του "Don't be so shy" και την τεράστια διακοπή που ακολούθησε πριν θέσει σε εφαρμογή το Voodoo Cello, το project της δηλαδή για ανάδειξη της μουσικής (ίδια τονικότητα με την ανθρώπινη φωνή) θηλυκότητας (ίδιες καμπύλες με το γυναικείο σώμα) του έγχορδου αυτού οργάνου που έχουμε συνηθίσει σε συμφωνικά σύνολα.
Ακολούθησε ένα απoγειωτικό encore με την ίδια να απαιτεί να σηκωθεί και ο τελευταίος θεατής, κάτι που βοήθησε στην επίτευξη ενός ακόμη πιο εντυπωσιακού κρεσέντο με τα πασίγνωστα δύο αυτά τραγούδια της.
Η αλήθεια είναι πως πέραν του δεδομένου ταλέντου της φωνής της, οι τσελίστες πίσω της είναι εντυπωσιακοί (κάνουν τόσα πολλά που αναρωτιέσαι μήπως είναι playback)! Δεν κάθονται σχεδόν σε κανένα τραγούδι, το performance τους αγγίζει παραστατικές τέχνες όπως τον χορό και το θέατρο, ενώ το φωτιστικό αποτέλεσμα προσδίδει μια μεταφυσική διάσταση στο θέαμα. Εχθρός του τελικού αποτελέσματος: το ίδιο το θέατρο. Πιθανόν να φταίει ότι όλοι σχεδόν οι εξώστες ήταν άδειοι, ότι δεν είναι θέατρο (με την εγκυκλοπαιδική διάσταση του τίτλου) ή ότι πιθανόν να μην είχε γίνει ουσιαστική πρόβα για να δοκιμαστούν κάποιες αδυναμίες (echoes κτλ.).
Αν με ρωτάτε όμως, λίγες μέρες μετά το Live...πίστεψα. Πιστεύω στους καλλιτέχνες που σέβονται το κοινό τους, αγαπούν τη δουλειά τους και σε κάνουν κοινωνό του έργου τους, ακόμη και σε τέτοιες βραδιές: που δε γέμισε το αχανές θέατρο, που δε βοήθησε ο ήχος, που δε ζεστάθηκε γρήγορα το (πολυπληθές) κοινό. Και η Imany, δικαίωσε την πίστη μου ότι σε ένα βράδυ, σε μια συναυλία που -μάλλον- δεν προγραμματίστηκε καλά, μπορεί εύκολα να αντιστραφεί το κλίμα και να συλλάβεις τον εαυτό σου να χορεύει Madonna, εκτελεσμένη από 8 τσέλο, στις 11 το βράδυ.
Imany, ευχαριστούμε και εις το επανιδείν!
Και όπου πίστη, μπορείτε να βάλετε ό,τι υπερφυσικό ή μεταφυσικό εμπίπτει σε αυτό που λέμε σύμβολο ή αντικείμενο της (μιας) πίστης.
Όταν ανακοινώθηκε η συναυλία, πίστεψα ότι θα έχουμε repetition των περσινών -sold out.
Πίστεψα επίσης ότι θα κατέληγε με κόσμο να χορεύει όρθιος σε ένα θέαμα που είχε ρυθμό, ένταση, uptempo διάθεση και όλα αυτά μέσα από τον ήχο που παράγουν 8 τσέλος (οκ, not my definition of uptempo material, αλλά no prob) και η φωνή της Imany.
Όταν ανακοινώθηκε η (προσωρινή τότε) ακύρωση και χρονική μετάθεσή της, είπα..."χμ, να δούμε". Πίστεψα, βλέπετε, στην ακυρωτική δύναμη μιας ματαίωσης. Πάντα μια αναβολή λειτουργεί σαν κυματοθραύστης στο αρχικό "ορμητικό ρεύμα" ενθουσιασμού που κάνει τις συναυλίες sold out.
Το καλό είναι πως η "χλιαρή" αντιμετώπιση της τηλεόρασης απέναντι στο φαινόμενο Imany -ένα μουσικό φαινόμενο που σε επίπεδο χώρας αποτελεί μια μοναδική περίπτωση αναγνώρισής του (θα πω παρακάτω γιατί*), μπορεί να μη λειτούργησε ευεργετικά (δεν υπήρχε ουσιαστική προώθηση πλην της κρατικής και βέβαια -κι ευτυχώς- των sites) αλλά τουλάχιστον δεν απέτρεψε μια πλατιά μάζα να γεμίσει την πλατεία του Christmas Theater. Και τι εννοώ;
Ένα κοινό 1000-1200 θέσεων πέρσι στο Μέγαρο το έκανε να δείχνει κατάμεστο, οι περίπου 2 χιλιάδες φέτος (υπολογισμός "με το μάτι") του C.T. πάλι όχι. Ίσως να είχαμε την πρώτη αστοχία (δικαιολογημένη ωστόσο από τις προσδοκίες που δημιούργησε η περσινή της εμφάνιση) των διοργανωτών. Η φετινή χρονιά όμως και ειδικά η θερινή περίοδος είχε καταιγισμό από συναυλίες, πολλές ακόμη και την ίδια μέρα, κάτι που έπρεπε να φέρει μια αυτοσυγκράτηση για το φθινόπωρο 2023.
Στα καθ' ημάς τώρα, αυτό δεν "έριξε" την Imany, η οποία τίμησε και με το παραπάνω την αγάπη του κοινού: έπαιξε Wailers (Concrete Jungle), Madonna (Like a prayer), Radiohead (Creep), t.A.T.u (All the things she said), Imagine Dragons (Believer), Ηozier (Take me to church) [μάλλον παρακολουθεί τα pop charts της χώρας] και βέβαια ένα πολύ ιντριγκαδόρικο medley του I'm still standing του Elton John και του Lose youself του Eminem.
Kαι εκεί που όλα φαίνονται ότι λήγουν στη μια ώρα και 10 λεπτά, ανέβηκε στη σκηνή, μόνη της και παρουσίασε όλο το σκεπτικό πίσω από το Voodoo Cello:
Πώς ξεκίνησε ως αθλήτρια, έγινε μοντέλο, στράφηκε στη μουσική για να διοχετεύσει όλη την ενέργειά της..
Έπειτα, τι μεσολάβησε από την αρχική έκρηξη του "You will never know" (*όπου το παραπάνω γιατί= η Ελλάδα πρώτη έκανε Νο 1 το σχετικό hit, τα sold out live της στο Gazarte -α, και μια ιστορία με έναν Έλληνα ταξιτζή που της είπε "αυτό το τραγούδι το ξέρει κι η γιαγιά μου"), την τεράστια επιτυχία του "Don't be so shy" και την τεράστια διακοπή που ακολούθησε πριν θέσει σε εφαρμογή το Voodoo Cello, το project της δηλαδή για ανάδειξη της μουσικής (ίδια τονικότητα με την ανθρώπινη φωνή) θηλυκότητας (ίδιες καμπύλες με το γυναικείο σώμα) του έγχορδου αυτού οργάνου που έχουμε συνηθίσει σε συμφωνικά σύνολα.
Ακολούθησε ένα απoγειωτικό encore με την ίδια να απαιτεί να σηκωθεί και ο τελευταίος θεατής, κάτι που βοήθησε στην επίτευξη ενός ακόμη πιο εντυπωσιακού κρεσέντο με τα πασίγνωστα δύο αυτά τραγούδια της.
Η αλήθεια είναι πως πέραν του δεδομένου ταλέντου της φωνής της, οι τσελίστες πίσω της είναι εντυπωσιακοί (κάνουν τόσα πολλά που αναρωτιέσαι μήπως είναι playback)! Δεν κάθονται σχεδόν σε κανένα τραγούδι, το performance τους αγγίζει παραστατικές τέχνες όπως τον χορό και το θέατρο, ενώ το φωτιστικό αποτέλεσμα προσδίδει μια μεταφυσική διάσταση στο θέαμα. Εχθρός του τελικού αποτελέσματος: το ίδιο το θέατρο. Πιθανόν να φταίει ότι όλοι σχεδόν οι εξώστες ήταν άδειοι, ότι δεν είναι θέατρο (με την εγκυκλοπαιδική διάσταση του τίτλου) ή ότι πιθανόν να μην είχε γίνει ουσιαστική πρόβα για να δοκιμαστούν κάποιες αδυναμίες (echoes κτλ.).
Αν με ρωτάτε όμως, λίγες μέρες μετά το Live...πίστεψα. Πιστεύω στους καλλιτέχνες που σέβονται το κοινό τους, αγαπούν τη δουλειά τους και σε κάνουν κοινωνό του έργου τους, ακόμη και σε τέτοιες βραδιές: που δε γέμισε το αχανές θέατρο, που δε βοήθησε ο ήχος, που δε ζεστάθηκε γρήγορα το (πολυπληθές) κοινό. Και η Imany, δικαίωσε την πίστη μου ότι σε ένα βράδυ, σε μια συναυλία που -μάλλον- δεν προγραμματίστηκε καλά, μπορεί εύκολα να αντιστραφεί το κλίμα και να συλλάβεις τον εαυτό σου να χορεύει Madonna, εκτελεσμένη από 8 τσέλο, στις 11 το βράδυ.
Imany, ευχαριστούμε και εις το επανιδείν!
