by Πάνος Σταυρουλάκης
Σάββατο βράδυ,κατηφορίσαμε προς το αγαπημένο στέκι της Πειραιώς, για μία συναυλία διαφορετική από όσες έχουμε συνηθίσει να πηγαίνουμε γενικώς, αλλά και από όσες έχουμε συνηθίσει να παρακολουθούμε σε χώρους σαν αυτόν του Fuzz. Αυτή η συναυλία, λοιπόν, δεν ήταν άλλη από εκείνη της Hindi Zahra, η οποία επέστρεψε θριαμβευτικά στη χώρα μας, ύστερα από ενάμιση χρόνο και τον χαμό, που είχε προκαλέσει, τότε, στο θέατρο Παλλάς, στην πρώτη της επίσκεψη.
Opening act στη βραδιά, δε θα υπήρχε (καλύτερα κιόλας - με την έννοια πως θα ήταν τρομερά δύσκολο να βρεθεί κάτι που να ταιριάζει, μουσικά, με τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα), όπως ενημερωθήκαμε, οπότε και οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00 (αντί του κλασικού 20:00, που έχουμε συνηθίσει, τόσα χρόνια, στο Fuzz), με το main act, να ανεβαίνει στη σκηνή,στις 22:15. Φτάνοντας στον χώρο (στον οποίο, έχουν στολίσει και ένα υπέροχο δεντράκι, για να είμαστε και μέσα στο κλίμα των ημερών), κατά τις 21:55,αντίκρισα μια μεγάλη έκπληξη, αυτή της μεγάλης προσέλευσης κοινού, την οποία,όχι δεν περίμενα, ακριβώς, αλλά δεν ήξερα τι θα έπρεπε να περιμένω, πολύ κόσμο; Λίγο; Τέλος πάντων, ήταν ένα πολύ αισιόδοξο σημάδι. Ο κόσμος, στο μεταξύ,αυξήθηκε ακόμα περισσότερο, όσο η ώρα περνούσε και δεδομένου του γεγονότος, ότι υπήρξε μια εικοσάλεπτη καθυστέρηση, κατά την οποία, η αγωνία του διαρκώς αυξανόμενου κοινού, κορυφώθηκε και εντάθηκε με χειροκροτήματα και σφυρίγματα,μπορούμε να πούμε με σιγουριά, πως πολύς κόσμος, ανυπομονούσε να δει τη Hindi Zahra.
22:35 λοιπόν, έδειχνε το ρολόι, όταν οι μουσική της μπάντας της Hindi Zahra, ανέβηκαν στη σκηνή και άρχισαν να παίρνουν τις θέσεις τους.Δυο κιθαρίστες (ο ένας, συνέδραμε και στα φωνητικά), ένας τύπος, ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα ιδιαίτερο έγχορδο όργανο, το οποίο δεν έχω ξαναδεί, αλλά μουσικά μιλώντας, έφερνε σε μπάσο (για αυτό και στο εξής, έτσι θα το αναφέρω στο κείμενο, για λόγους συντομίας), οποίος, πέρα και από τη δική του συνδρομή στα φωνητικά, ενάλλασσε, αναλόγως το τραγούδι, το μπάσο με τύμπανα – αυτά τα όρθια, τα μακρόστενα, που έχουν σχήμα σαν αυτό τα καρύδας, και με τουμπερλέκι,καθώς και ο ντράμερ. Ο μπασίστας, καλούσε τον κόσμο σε χειροκροτήματα, ώστε όλοι μαζί, να υποδεχτούμε την εντυπωσιακή Hindi Zahra, που ντυμένη στα μαύρα, με ένα πολύχρωμο ανοιχτό πανωφόρι (τύπου ρόμπας, ως προς το πώς φοριόταν) που απεικόνιζε εξωτικά πουλιά, καθώς και φορώντας πλατφόρμες, έκανε την είσοδό της στη σκηνή, γνωρίζοντας ήδη την αποθέωση, χωρίς καν, μια λέξη να έχει προλάβει να βγει από το στόμα της, ακόμα.
Από το πρώτο λεπτό, η39χρονη Hindi – η οποία, φαίνεται σαν 23χρονη (και μοιάζει πολύ και με την Ελένη Φουρέιρα), ξεκίνησε με πολύ κέφι να ερμηνεύει τα τραγούδια της, μεταλαμπαδεύοντας αυτή τη διάθεση και τον μπριόζο ρυθμό της και στο κοινό, που είχε έρθει έτοιμο να την απολαύσει και να χορέψει μαζί της . Προσωπικά, από το λίγο που είχα ακούσει κομμάτια της σε studio version, δεν είχα ξετρελαθεί.Δεν εννοώ από την ερμηνεία της, αλλά από τα κομμάτια καθ’ αυτά, τα οποία δεν άπτονται τόσο στο δικό μου μουσικό γούστο. Παρ’ όλα αυτά, ήδη μπορούσα, όμως,να αναγνωρίσω το ταλέντο της και να βρω επιφανείς από μεγάλους και γνωστούς καλλιτέχνες. Το βράδυ του Σαββάτου, η Hindi, άρχισε το σετ της με τα πιο indie, ας τα πούμε, κομμάτια της, αυτά που θα ακούσεις σε συγκεκριμένους, εναλλακτικούς, τύπου, ραδιοφωνικούς σταθμούς,τα οποία ήταν αυτά που δε με ξετρέλαιναν, όπως προείπα. Αυτό, βέβαια, δε λέει,κάτι, γιατί το κοινό, δεν έχασε δευτερόλεπτο – απολάμβανε ευθύς εξαρχής το show τηςZahra. Κάτι το οποίο,αβίαστα και ασυνείδητα, άρχισα, τελικά, να κάνω κι εγώ, μετά τα πρώτα κομμάτια και καθώς απομακρυνόταν από τα hitακια της και περνούσε στα πιο βαριά, θλιβερά και όχι και τόσο χορευτικά, άλλα της κομμάτια– μην ξεχνάμε, πως έχε κυκλοφορήσει μόνο δύο δίσκους, στη δεκαετία που κάνει καριέρα, οι οποίοι, ήταν αρκετοί για να την ανεβάσουν στην κορυφή. Αυτό που θέλω να πω, όμως, είναι πως μη νομίζετε πως έχει δισκογραφία με καμιά δεκαριά δίσκους για να έχει να συναλλάσσει επιλογές στο setlist, ήχους και ύφους. Όχι. Απλώς αυτοί της οι δυο δίσκοι, ήταν εξαιρετικά δομημένοι, πολυποίκιλοι και ουσιαστικοί με διάφορους πειραματισμούς στον ήχο, γεγονός που δίνει από μόνο του αρκετές επιλογές για το live.Επομένως, η υφολογική αλλαγή στα κομμάτια, έκανε και την ατμόσφαιρα πιο βαριά(με την καλή έννοια), με την ίδια τη Hindi, από τον έξαλλο χορό της, να λικνίζεται, πλέον, πιο αισθησιακά, πιο ανατολίτικά – όπως άλλωστε, ήταν και πολλά κομμάτια, αφού διέκρινες στη μουσική αυτών, ότι ήταν επηρεασμένα και από την ανατολή, αλλά και άλλα, από τη γενέτειρα της Hindi,το Μαρόκο, και τις συναφείς αυτού, χώρες.
Φτάνοντας στο δέκατο κομμάτι, το οποίο ήταν το πασίγνωστο κομμάτι της ‘Beautiful Tango’ και με την ατμόσφαιρα να ξαναγίνεται ηλεκτρισμένη, το κοινό να τραγουδάει κάθε στίχο, παράλληλα με τη Hindi, εκείνη να τους τείνει μικρόφωνο και χέρια και να αποθεώνεται, ανέφερε στο τέλος πως σε όλο της το τουρ, είμαστε το μόνο κοινό που ξέρει και μπορεί να τραγουδήσει τόσο καλά αυτό το κομμάτι. Μας ευχαρίστησε, έφυγε για λίγο από τη σκηνή, στην αρχή του εντέκατου και στου δωδέκατου τραγουδιού, τα οποία ξεκίνησαν με μακρές εισαγωγές από τον έναν κιθαρίστα (αυτός που ήταν και στα φωνητικά), ο οποίος βγήκε μπροστά και το κοινό ξετρελάθηκε μαζί του. Όσο μέχρι να επιστρέψει η Hindi και να συνεχίσει, οδηγώντας τα δύο αυτά κομμάτια, τα οποία ήταν και τα τελευταία της βραδιάς, σε ψυχεδελικούς ρυθμούς, με την ίδια να κοπανιέται, να πέφτει στο πάτωμα, να σέρνεται και να χορεύει στα γόνατα, ενώ το κοινό ούρλιαζε και χειροκροτούσε. Η ίδια,παραδέχτηκε πως είναι πολύ ντροπαλή, γενικώς, ως άνθρωπος και πως για να βγει στη σκηνή, πάντα πίνει λίγο κρασί η ρούμι, γιατί φοβάται αλλιώς.
Μετά το τέλος του δωδέκατου κομματιού, μας σύστησε τους τέσσερις μουσικούς της. Είπε πως είναι ευλογημένη που παίζει με τους ‘αδερφούς’ της και έτσι μπορεί να παίζει αυτό που θέλει και της αρέσει, τη δική της μουσική. Δήλωσε υπερήφανη για τη μπάντα, τη μουσική της και την καταγωγή της, ενώ φάνηκε και ευγνώμων για την αθρόα προσέλευση, από πλευράς του ελληνικού κοινού. Πραγματικά συγκινημένη, καταχειροκροτήθηκε, όπως και το κάθε μέλος της μπάντας, ξεχωριστά. Υποκλίθηκαν και αποχώρησαν – χωρίς encore,δε χρειαζόταν, άλλωστε, φαινόταν πως τα είχαν δώσει όλα, μέσα στη μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά που κατακυρίευσαν τη σκηνή του Fuzz και τη γέμισαν ποιοτική μουσική,χαρά, συγκίνηση, αγάπη, χορό. Γεγονότα αναμφισβήτητα, ακόμα κι από μένα, που δηλώνω πως με κέρδισε, χωρίς καμία αμφιβολία, πλέον. Μια βραδιά, πολύ δυνατή,και για εμάς, και για αυτούς, μια βραδιά, που χαρήκαμε όλοι, και αυτό είναι το σημαντικότερο όλων.
Κλείνοντας, θεωρώ πως η διοργάνωση, πέτυχε το στοίχημά της, φέρνοντας ξανά μία τέτοια καλλιτέχνιδα στη χώρα μας, και μάλιστα, σε έναν χώρο που της πρέπει – καθαρά συναυλιακό, γεγονός που υπογραμμίζει αυτό πού έχω ξαναπεί: την ανάγκη διοργάνωσης συναυλιών,μουσικών ειδών και καλλιτεχνών διαφορετικών των μέσω και συνηθισμένων – ο κόσμος, τις θέλει και τις στηρίζει. Όλα ήταν άψογα από πλευράς παραγωγής, καθώς και από τεχνικής, με εξαιρετικό ήχο και τρομερά φώτα, πρόγραμμα εκτελεσμένο εντός των λογικών χρονικών πλαισίων και ένα κοινό, πλήρως ικανοποιημένο. Πάντα τέτοια!
**
Σημείωση συντάκτη: Δυστυχώς, το Σάββατο, δεν υπήρξε διαθέσιμος φωτογράφος από το σάιτ μας, ώστε να έρθει στη συναυλία και να την καλύψει, οπότε, οι παραπάνω φωτογραφίες, είναι ερασιτεχνικές, δικές μου. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.
*
