Ανταπόκριση: Harakiri For The Sky, Allochiria & Message In A Cloud @ Temple – Σάββατο 13/04/2019

Τρία χρόνια πέρασαν από την πρώτη επίσκεψη των τρομερών Harakiri For The Sky, στην Ελλάδα και επιτέλους, είχε φτάσει η ώρα για να επανέλθουν. Έτσι, λοιπόν, δε θα μπορούσαμε να χάσουμε την ευκαιρία να τους δούμε ζωντανά, αυτή τη φορά, στο αγαπημένο Temple, ειδικά εφόσον και δύο αγαπημένες μπάντες, θα είχαν τον ρόλο του support. Έτσι, λοιπόν, βρεθήκαμε από νωρίς στον χώρο και πράξαμε πολύ καλά, αφού τελικώς, η βραδιά έγινε sold out και δεν έπεφτε καρφίτσα, μιας και πλήθος κόσμου συνέρρευσε στο αγαπημένο venue του Κεραμεικού, για να απολαύσει την τεράστια, αυστριακή, Black metal μπάντα, που τα τελευταία χρόνια, έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία στα μουσικά πράγματα. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα αναλυτικά:

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00 και η πρώτη μπάντα, θα εμφανιζόταν στις 21:30. Εγώ, κλασικά αργοπορημένος (ευτυχώς, όχι πολύ), έφτασα στον χώρο στις 21:35, ανέβηκα στον εξώστη και πρόλαβα να πιάσω μια καλή θέση, ενώ η πρώτη μπάντα, είχε ήδη βγει στη σκηνή και τελείωνε το πρώτο της κομμάτι. Η μπάντα αυτή, δεν ήταν άλλη από τους Message In A Cloud, μία σχετικά νέα, post rock μπάντα, με blackgaze στοιχεία, την οποία, ήθελα πολύ να δω. Αυτό, επειδή την είχα δει στα πολύ πρώτα της βήματα, όταν πριν 2,5 χρόνια, είχαν ανοίξει τη συναυλία των Khara, και αργότερα, των δικών μας, Made By Grey, αμφότερες στο Death Disco. Από τότε μου άρεσαν και είχαν διαφανεί οι δυνατότητες τους, απλώς περίμενα να δω τι θα έκαναν στη συνέχεια. Έκτοτε, έπαιξαν ξανά και με άλλες, ξένες μπάντες, αλλά και με εγχώριες, όμως, δεν είχε τύχει να κάτσει να τους ξαναδώ. Πέρυσι, έβγαλαν τον πρώτο, ολοκληρωμένο τους δίσκο, με τίτλο ‘Anassa’, ο οποίος ήταν εκπληκτικός, οπότε η αγωνία μου να τους δω, είχε κορυφωθεί. Δικαίως, άλλωστε, αφού δε με απογοήτευσαν καθόλου.

Στα πλην της εμφάνισής τους, ήταν κάτι για το οποίο δεν ευθύνονταν οι ίδιοι: ο πολύ δυνατός ήχος, ο οποίος, αφενός δεν χρειαζόταν και δεν τους ταίριαζε, μιλώντας με βάση το είδος που εκπροσωπούν, αφετέρου, είχε αρνητικές συνέπειες στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, διότι δημιουργούσε αλλοιώσεις. Είναι κρίμα, διότι έπαιξαν κομμάτια με αρκετές ξεσπασματικές στιγμές, οι οποίες μια χαρά τους πάνε και επίσης μια χαρά ακούγονται στον δίσκο τους πχ, αλλά στο λάιβ, η ένταση τις κατέστρεφε. Πέραν αυτού, τα υπόλοιπα είναι όλα θετικά, αφού η πεντάδα ήταν πολύ δεμένη και κάθε ένας, αφοσιωμένος στο πόστο του.

Οι κιθάρες ήταν εξαιρετικές, ο μπασίστας ευγενικότατος, όποτε μας απηύθυνε τον λόγο, ο ντράμερ έκανε ιδιαίτερα εμφανή, τα βαριά του τύμπανα και τέλος, η παρουσία μιας κοπέλας πίσω από τα πλήκτρα, ξεχώρισε για μένα αφού αυτά, προσθέτουν πολλά στον ήχο τους, κάνοντας τον άκρως cinematic! Υπέροχη εμφάνιση, με επιλογή δύο κομματιών από τον δίσκο τους και άλλων δύο νέων, ακυκλοφόρητων, που είχαμε τη χαρά να τα ακούσουμε πρώτοι μάλλον, ζωντανά. Τελείωσαν λίγο πριν τις δέκα, ευχαριστώντας μας, χωρίς εμείς να έχουμε καταλάβει πότε πέρασε ο χρόνος της εμφάνισής τους. Εισέπραξαν το θερμό χειροκρότημα του κόσμου, κάτι που έκρινε την επιλογή της μπάντας, ως support, ολόσωστη, νομίζω. Ελπίζω να τους ξαναδούμε σύντομα!

Η συνέχεια, μας επεφύλασσε κάτι πολύ αγαπημένο! Τους λατρεμένους μας Allochiria, μία από τις καλύτερες ελληνικές, αγγλόφωνες μπάντες που έχουμε στην Ελλάδα (και έχουμε πάρα πολλές). Προσωπικά, τους έχω δει αρκετές φορές, τα τελευταία δύο χρόνια – από όταν και τους ανακάλυψα, δηλαδή και κάθε εμφάνισή τους, είναι μνημειώδεις και τσακίζει κόκκαλα. Έχουν κυκλοφορήσει δύο τρομερούς δίσκους, ‘Omonoia’ (2014) και ‘Throes’ (2017), ενώ μέσα στα τελευταία χρόνια, έχουν παίξει με πολλές εξαιρετικές εγχώριες μπάντες, έχουν συμμετάσχει σε διάφορα φεστιβάλ, όπως το New Long Fest 2014 & 2017 και το Desertfest 2017.

Ακόμα, έχουν περιοδεύσει στο εξωτερικό και στην Αθήνα, έχουν ανοίξει τις συναυλίες τεράστιων ξένων συγκροτημάτων του ακραίου ήχου, αλλά όχι μόνο: Deafheaven, Altar Of Plagues, Toundra και Minsk, ενώ έχουν παίξει ξανά με τους Harakiri For The Sky, προ τριετίας, στην πρώτη τους επίσκεψη, όπου έπαιξαν δύο συναυλίες, σε Αθήνα και Κρήτη – οι Allochiria, τους συνόδευσαν στην Κρήτη και τώρα, θα ‘συναντιούνταν’ ξανά, στην ίδια σκηνή, ύστερα από τόσο καιρό. Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο δεύτερος δίσκος τους, κυκλοφόρησε από την AOP Records, την εταιρία που έχει κυκλοφορήσει και τους δίσκους των Harakiri For The Sky.

Στις 22:13, λοιπόν, με video wall ανοιχτό από πάνω, η πεντάδα, πήρε τη θέση της στη σκηνή. Μάλιστα, στη σύσταση της μπάντας, επέστρεψε και ένα παιδί (ο ένας κιθαρίστας, αν δεν κάνω λάθος), ο οποίος, στην προηγούμενη εμφάνιση της μπάντας, στο Cult Of The Amps Fest Vol. 1, στο Gagarin, τον περασμένο Ιανουάριο, απουσίαζε, με έναν νέο τύπο, να τον έχει αντικαταστήσει, ο οποίος δέχτηκε συγχαρητήρια από τη μπάντα τότε ‘αφού έμαθε να παίζει δύο δίσκους σε δυο εβδομάδες’. Παρ’ όλα αυτά, δε γνωρίζαμε πως η αντικατάσταση θα ήταν προσωρινή, για αυτό και τώρα, χαρήκαμε που η σύσταση, επανήλθε στην πρότερη της. Ξεκίνησαν το σετ τους με το ‘We Crave What We Lack’, από τον πρώτο τους δίσκο. ενώ στο video wall, άρχισαν να προβάλλονται αποσπάσματα ταινιών; ταινίες μικρού μήκους; – μάλλον ιαπωνικές, ασπρόμαυρες και εντελώς φρικιαστικές, οι οποίες και συνόδευσαν εξαιρετικά, το συγκλονιστικό, sludge, μουσικό δημιούργημα που έχτισαν οι Allochiria, επί σκηνής, οδηγώντας μας, έτσι, με αυτόν τον συνδυασμό, σε ένα σκοτεινό, ομιχλώδες κα βαρύ κλίμα, post metal παροξυσμού.

Μέσα στα 45 λεπτά του σετ τους, τα οποία πέρασαν σαν νεράκι, μας τάραξαν όλους συθέμελα, παλιούς και νέους fans – με τους τελευταίους, να έχουν μείνει ενεοί με αυτό που έβλεπαν και άκουγαν, αφού εξ’ αρχής, τα σχόλια έδιναν και έπαιρναν, για την απίστευτη, βαριά, brutal και ‘σάπια’ φωνή της Ειρήνης, της μικροκαμωμένης frontwoman της μπάντας, και είναι λογικό, αφού σε όλους, φαινόταν απίστευτο, όταν την είχαμε πρωτοδεί. Είναι, βέβαια, μέχρι να το συνηθίσεις, γιατί μετά, απλώς παραδίνεσαι στα σπηλαιώδη φωνητικά της.

Αυτή, κλασικά, σεμνή και ταπεινή, μας ευχαρίστησε πολλάκις, ενώ όσο ερμήνευε, το έκανε με γυρισμένη την πλάτη σε εμάς, κάτι το οποίο και κάνει χρόνια, σαν τον frontman των Amenra. Ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός, αν και δυνατός, με αποτέλεσμα να χάνονται λίγο, σε κάποια σημεία, ειδικά στην αρχή, τα λίγα χαμηλά φωνητικά της Ειρήνης. Ο φωτισμός ήταν ελάχιστος – ο βασικός, βοηθώντας έτσι στη δημιουργία της κλειστοφοβικής κατάστασης την οποία επεδίωκαν να προκαλέσουν, με την προβολή, να πρωτοστατεί σε αυτήν. Έπαιξαν κομμάτια και από τους δύο δίσκους τους, αλλά και δύο νέα, ακυκλοφόρητα, τα οποία ήταν επίσης εκπληκτικά και μας έκαναν να περιμένουμε πως και πως την ηχογράφηση νέου υλικού τους. Τελείωσαν στις 22:58, ευχαριστώντας το κοινό που τους χάρισε το θερμό του χειροκρότημα, αφού απέδειξε και πάλι, το ότι είναι μία από τις καλύτερες μπάντες που έχει βγάλει ποτέ αυτή η χώρα.

Για το τέλος, είχαμε τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, οι οποίοι, δεν ήταν άλλοι από τους Harakiri For The Sky! Όσο η σκηνή ετοιμαζόταν, η ανυπομονησία του πλήθους, το οποίο πλέον, είχε γεμίσει ασφυκτικά το Temple, είχε χτυπήσει κόκκινο! Όταν, δε, στις 23:22, είχε φτάσει επιτέλους η ώρα, όπου όλα ήταν πια, έτοιμα, και ένας ένας, καθώς ένα intro έπαιζε, άρχισαν να ανεβαίνουν στη σκηνή, το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ιαχές υποδοχής, όντας διψασμένο για ποιοτικό black metal και κακά τα ψέματα, η πλειοψηφία του κοινού, αποτελούταν από σκληροπυρηνικούς fans, πράγμα που δεν έχουμε συνηθίσει αν βλέπουμε σε ‘μικρές’, νέες μπάντες, ειδικά στο μέταλ, όπου κάτι τέτοιες, φέρνουν έναν σύγχρονο αέρα σε αυτές – δηλαδή, δε μιλάμε για fans των Iron Maiden ξέρω ‘γω, αλλά για κάτι τέτοιες, εξαιρετικές μπάντες, που έχουν ξεπηδήσει τα τελευταία χρόνια στο bm στερέωμα κι γενικώς, τρώνε πολύ κράξιμο από μεταλλοπατέρες και λοιπούς γύρω τραγικούς. Επομένως, είναι πολύ θετικό να βλέπεις πως νέες μπάντες, μπορούν να είναι τόσο καλές και να προσελκύουν τόσους θαυμαστές γύρω τους, όχι τυχαία, αλλά επειδή το αξίζουν και για αυτό κι εκείνοι, είναι και φανατικοί.

Φυσικά, την παράσταση, έκλεψε ο δίμετρος τραγουδιστής της μπάντας, ο JJ, ο οποίος, εντελώς ακομπλεξάριστος, ανέβηκε στη σκηνή φορώντας all star και όντας πολύ φυσικός και ανέμελος, κάτι που φαινόταν εντελώς αντιθετικό με τις κραυγές θανάτου που άρχισε να βγάζει στη συνέχεια. Σε διαρκή επικοινωνία με το κοινό, καλούσε για παλαμάκια, ευχαριστούσε και χαμογελούσε, ενώ όταν ξεκίνησε να κοπανιέται πάνω κάτω, έβγαλε και το πανωφόρι του, γιατί έσκασε ο άνθρωπος και λογικό. Το θέμα μαζί του, όμως, ήταν πως τα φωνητικά του, θάβονταν αρκετά, και λόγω του ήχου, αλλά και λόγω της υψηλής έντασης της μουσικής. Υπήρχαν κι άλλα τεχνικά προβλήματα, γενικώς, χωρίς να ρίχνουν, ούτε τη διάθεση της μπάντας, ούτε και το κοινό, το οποίο, αποτελούμενο από hardcore fans, ήξερα τα τραγούδια απ’ έξω και ανακατωτά, και τραγουδούσε ασταμάτητα μαζί με τον JJ. Γούσταραν όλοι πολύ και δεν το έκρυβαν καθόλου. Μέσα σε αυτούς, συμπεριλαμβάνονται, βεβαίως, εκτός από τον JJ και τον MS, του ιδρυτές της μπάντας, και οι άλλοι τρεις τύποι που επιστρατεύονται για τις περιοδείες – και που εκτέλεσαν εξαιρετικά το έργο τους, οι οποίες όργωναν τη σκηνή (όχι όμως περισσότερο από τον ίδιο τον JJ) και προκαλούσαν φρενίτιδα, ενώ ο JJ, μας έριχνε στα τάρταρα, με τα ουρλιαχτά της ψυχής του.

Μέσα στη μία ώρα και τα δεκαοχτώ λεπτά που διήρκεσε το σετ τους, ακούσαμε οχτώ κομμάτια. Προσωπικά, πιστεύω πως ήταν λίγα. Τουλάχιστον δέκα, θα ήταν καλύτερα. Όχι πως και τα οχτώ με χάλασαν, απλώς λέμε τώρα. Είναι, όμως, που την προηγούμενη φορά, το 2016, με δύο δίσκους στο ενεργητικό τους (το σετ, τότε, μοιράστηκε ισάξια σε αυτούς τους δύο), είχαν παίξει 11. Με λιγότερο κόσμο, σε μικρότερο χώρο, με μικρότερη δισκογραφία. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως τα κομμάτια τους, είναι μεγάλης διάρκειας, οπότε δεν είχαμε καμιά σαραντάλεπτη, συνολικά, ξεπέτα, ούτε καν – και ευτυχώς. Στην προκειμένη, λοιπόν, το βάρος, στην επιλογή του setlist, έπεσε, αναμενόμενα, στον τελευταίο, περυσινό τους δίσκο, ‘Arson’, με τέσσερα κομμάτια να ακούγονται από αυτόν, δύο από τον τρίτο, ‘Trauma’, και ένα και ένα, αντίστοιχα, από τους άλλους δύο, ‘Aokigahara’ και ‘Harakiri For The Sky’. Μετά από επτά κομμάτια, αποχώρησαν από τη σκηνή, για να επιστρέψουν, ύστερα από λίγο και μετά το κάλεσμα του κοινού για encore, στο οποίο, δυστυχώς, ακούσαμε ένα μόνο κομμάτι, το οποίο και ήταν, το υπέροχο ‘Calling The Rain’. Πρώτος, εμφανίστηκε ο ντράμερ, ο οποίος και ξεκίνησε το προηχογραφημένο, με το κοινό να καταλαβαίνει ποιο είναι το κομμάτι και να παραληρεί. Εμφανίστηκαν και οι υπόλοιποι και παρέδωσαν μια συγκλονιστική, soul breaking, εκτέλεση του κομματιού, κλείνοντας έτσι το σετ τους, διθυραμβικά, καθώς τα σχόλια που ακούστηκαν από όλους, μετά, ήταν τα αντίστοιχα. Χαμογέλασαν, ευχαρίστησαν και αποχώρησαν, αφήνοντας το κοινό πολύ ευχαριστημένο, να ανυπομονεί ήδη για την επιστροφή τους, η οποία ελπίζουμε πως θα γίνει πιο σύντομα από αυτήν εδώ και σε μεγαλύτερο χώρο.

Συμπερασματικά τώρα, η βραδιά κρίνεται πολύ επιτυχημένη. Πρώτα πρώτα, από την τεράστια προσέλευση κόσμου, η οποία, δεν θυμάμαι αν στο είπα, έκαναν τη συναυλία sold out! Δηλαδή, γύρω στα 450 άτομα, συνέρρευσαν ένα βροχερό βράδυ Σαββάτου, που άλλοι βγαίνουν… αλλού κι αλλού, για να δει τους Αυστριακούς black metallers, Harakiri For The Sky, να αλώνουν τη σκηνή και να τους αφήσουν, να του ‘μαυρίσουν’ την ψυχή με τις μουσικές τους. Ακόμα, η επιλογή των opening acts, ήταν παραπάνω από σωστή. Παρά και τις μικρές, μεταξύ τους, διαφορές, αλλά και με το main act, έχτισαν σωστά, ένα μουσικό, ψυχολογικό και κινηματογραφικό κλίμα, προετοιμάζοντάς μας για το κυρίως μουσικό πιάτο της βραδιάς. Εξαιρετικές μπάντες που κατέπληξαν τα πλήθη και δικαίως. Όσο για τους Harakiri For The Sky, πολύ καλώς τους ξαναέφεραν – και άργησαν κιόλας. Στάθηκαν αξιοπρεπέστατοι επί σκηνής. Είχαν τεχνικά θέματα και θέματα ήχου, κάτι που με έκανε να σκεφτώ πως ίσως, δεν στο studio είναι καλύτεροι, αφού μάλλον, δεν κατάφεραν να μου μεταδώσουν τόσο, την ψυχρότητα και τη θλίψη των κομματιών τους, και αυτά, να με αγγίξουν εσωτερικά, παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν τους καταδικάζω, επειδή υποθέτω πως ο ήχος, συνηγόρησε στο αποτέλεσμα αυτό, επομένως, θέλω να τους ξαναδώ. Και επειδή μ’ αρέσουν, αλλά και για να τους δω και σε καλύτερες συνθήκες, μιας και την πρώτη φορά, δεν είχα καταφέρει να πάω στο λάιβ τους. Για τον ήχο, τα είπαμε, τα φώτα ήταν καλά γενικώς, ενώ η παραγωγή, εξαιρετική. Το πρόγραμμα και οι ώρες, τηρήθηκαν, και όλοι, έμειναν κατευχαριστημένοι. Μπράβο σε όλους!

SETLISTS:

Message In A Cloud:

1) The Need And The Needle

2) I Decomposed A Song Today

3) When We Were (νέο)

4) Bipolar Order (νέο)

___

Allochiria:

1) We Crave What We Lack

2) (νέο)

3) Cracking fractals

4) K.

5) Counting Fives

6) (νέο)

7) Denouement

___

Harakiri For The Sky:

1) Heroin Waltz

2) Funeral Dreams

3) Lungs Filled With Water

4) Jhator

5) You Are The Scars

6) Tomb Omnia

7) The Graves We Dug

8)Calling The Rain

___

Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση, δημοσιεύεται με καθυστέρηση, λόγω τεχνικών μου προβλημάτων. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

Για το sinavlia.gr, κείμενο από τον Πάνο Σταυρουλάκη

και φωτογραφίες από τη Δανάη Φωκίου.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Phurpa, Martyria, Nulam Rem Natam & Unhuman, Blakk Harbor @ Temple – Παρασκευή 26/04/2019

Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα θλίψης και σταύρωσης. Βράδυ. Οι πιστοί, στους ναούς. Οι...
Read More