by Maria Sarantou
Με έξι μήνες καθυστέρηση, λόγω τραυματισμού του ντράμερ, ζήσαμε την δυνατή, ομολογουμένως, συναυλία των God is an Astronaut. Και τώρα, στον απόηχό της, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πώς η μουσική μπορεί να σε ανεβάσει πολύ ψηλά.
Το ξεκίνημα της βραδιάς, έγινε στις 21:15 και στην σκηνή ανέβηκε το συγκρότημα των Blame the Trees. Δημιουργήθηκαν το 2011 και έχουν κυκλοφορήσει το EP “Synapses” το 2013. Το πρόγραμμά τους το άρχισαν με το Trade, τραγούδι που βρίσκεται στο EP.
Η ατμοσφαιρική rock μουσική τους, μας κράτησε συντροφιά για λίγο παραπάνω από μισή ώρα. Η dark διάθεση των κομματιών τους, αλλά και τα μακρόσυρτα φωνητικά της τραγουδίστριας του συγκροτήματος, Ναταλίας, μας έφτιαξαν ευχάριστα την βραδιά και για ότι θα επακολουθούσε.
Όση ώρα γινόντουσαν οι απαραίτητες αλλαγές, ο χώρος, είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά και όλη αδημονούσαν καθώς πλησίαζε η ώρα. Και έτσι, μετά από λίγο, το χειροκρότημα και οι επευφημίες του κόσμου, συνόδεψαν το συγκρότημα όταν αυτό ανέβηκε στην σκηνή.
Η post rock μουσική και ειδικά ο ήχος των God is an Astronaut, διακατέχονται από ένα μοτίβο που, προσωπικά, θέλω να το ακούω ξανά και ξανά. Οι υπέροχες μελωδίες των κομματιών τους, εξελίσσονται αργά, με μικρές κορυφώσεις και κάποια από αυτές φτάνει όσο πιο ψηλά γίνεται, με τα μπάσα και τα ντραμς να τα δίνουν όλα.
Το να τους παρακολουθήσεις live όμως, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, με τα οπτικά εφέ, να συνοδεύουν το τέμπο της μουσικής. Το πίσω μέρος της σκηνής σου έδινε την αίσθηση αστροφώτιστου ουρανού και σε κάθε εναλλαγή της μουσικής έβγαιναν καπνοί και ψηλά αναβόσβηναν διάφορα φώτα, που στο τελικό ανέβασμα των τραγουδιών, αυτά τρεμόπαιζαν σε πολύ γρήγορο ρυθμό.
Στην γεμάτη μιάμιση ώρα που τους απολαύσαμε, μας έπαιξαν κομμάτια από σχεδόν όλη την δισκογραφία τους. Echoes, Fragile, From Dust to the beyond, Helios Erebus, Forever lost, μερικά από αυτά και το κλείσιμο το έκαναν με τα All is violent, all is bright και Suicide by star.
Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν δοσμένοι στην μουσική τους και μόνο το ένα από τα δίδυμα αδέρφια, που έπαιζαν μπάσο, ήταν ο ρόλος του λίγο πιο ενεργητικός: έπαιζε και πλήκτρα, αλλά και έδινε σήμα με το σήκωμα του χεριού του, για την εναλλαγή των φώτων.
Τα δύο αδέρφια έκαναν φωνητικά σε λίγα κομμάτια: μια αργόσυρτη κραυγή που έδενε, σαν ένα άλλο μουσικό όργανο, με την χροιά του κομματιού. Και στο ανέβασμα των κομματιών, όταν έπαιζαν ανελέητα τα μπάσα, σκύβοντας και ακουμπώντας τα πάνω στα ηχεία, μεγιστοποιούσαν το ηχητικό αποτέλεσμα.
Το κομμάτια τους ήταν ένα οπτικό χάσιμο και μια ακουστική ηδονή, που όταν αυτά έφταναν στην κορύφωση, έμοιαζε να δονείται το σύμπαν του Fuzz. Το πώς εκλαμβάνει και νιώθει ο καθένας την μουσική, είναι ένα προσωπικό και ξεχωριστό βίωμα. Η απόλαυση όμως ήταν ομαδική και με χαρά συμμετείχαμε όλοι στην καθιερωμένη – για το συγκρότημα – φωτογραφία στο τέλος της συναυλίας, σηκώνοντας όλοι ψηλά τα χέρια: ίσως, πιο ξέρει, σαν να θέλαμε να αγγίξουμε λίγο τα αστέρια.
Το ξεκίνημα της βραδιάς, έγινε στις 21:15 και στην σκηνή ανέβηκε το συγκρότημα των Blame the Trees. Δημιουργήθηκαν το 2011 και έχουν κυκλοφορήσει το EP “Synapses” το 2013. Το πρόγραμμά τους το άρχισαν με το Trade, τραγούδι που βρίσκεται στο EP.
Η ατμοσφαιρική rock μουσική τους, μας κράτησε συντροφιά για λίγο παραπάνω από μισή ώρα. Η dark διάθεση των κομματιών τους, αλλά και τα μακρόσυρτα φωνητικά της τραγουδίστριας του συγκροτήματος, Ναταλίας, μας έφτιαξαν ευχάριστα την βραδιά και για ότι θα επακολουθούσε.
Όση ώρα γινόντουσαν οι απαραίτητες αλλαγές, ο χώρος, είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά και όλη αδημονούσαν καθώς πλησίαζε η ώρα. Και έτσι, μετά από λίγο, το χειροκρότημα και οι επευφημίες του κόσμου, συνόδεψαν το συγκρότημα όταν αυτό ανέβηκε στην σκηνή.
Η post rock μουσική και ειδικά ο ήχος των God is an Astronaut, διακατέχονται από ένα μοτίβο που, προσωπικά, θέλω να το ακούω ξανά και ξανά. Οι υπέροχες μελωδίες των κομματιών τους, εξελίσσονται αργά, με μικρές κορυφώσεις και κάποια από αυτές φτάνει όσο πιο ψηλά γίνεται, με τα μπάσα και τα ντραμς να τα δίνουν όλα.
Το να τους παρακολουθήσεις live όμως, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, με τα οπτικά εφέ, να συνοδεύουν το τέμπο της μουσικής. Το πίσω μέρος της σκηνής σου έδινε την αίσθηση αστροφώτιστου ουρανού και σε κάθε εναλλαγή της μουσικής έβγαιναν καπνοί και ψηλά αναβόσβηναν διάφορα φώτα, που στο τελικό ανέβασμα των τραγουδιών, αυτά τρεμόπαιζαν σε πολύ γρήγορο ρυθμό.
Στην γεμάτη μιάμιση ώρα που τους απολαύσαμε, μας έπαιξαν κομμάτια από σχεδόν όλη την δισκογραφία τους. Echoes, Fragile, From Dust to the beyond, Helios Erebus, Forever lost, μερικά από αυτά και το κλείσιμο το έκαναν με τα All is violent, all is bright και Suicide by star.
Τα μέλη του συγκροτήματος ήταν δοσμένοι στην μουσική τους και μόνο το ένα από τα δίδυμα αδέρφια, που έπαιζαν μπάσο, ήταν ο ρόλος του λίγο πιο ενεργητικός: έπαιζε και πλήκτρα, αλλά και έδινε σήμα με το σήκωμα του χεριού του, για την εναλλαγή των φώτων.
Τα δύο αδέρφια έκαναν φωνητικά σε λίγα κομμάτια: μια αργόσυρτη κραυγή που έδενε, σαν ένα άλλο μουσικό όργανο, με την χροιά του κομματιού. Και στο ανέβασμα των κομματιών, όταν έπαιζαν ανελέητα τα μπάσα, σκύβοντας και ακουμπώντας τα πάνω στα ηχεία, μεγιστοποιούσαν το ηχητικό αποτέλεσμα.
Το κομμάτια τους ήταν ένα οπτικό χάσιμο και μια ακουστική ηδονή, που όταν αυτά έφταναν στην κορύφωση, έμοιαζε να δονείται το σύμπαν του Fuzz. Το πώς εκλαμβάνει και νιώθει ο καθένας την μουσική, είναι ένα προσωπικό και ξεχωριστό βίωμα. Η απόλαυση όμως ήταν ομαδική και με χαρά συμμετείχαμε όλοι στην καθιερωμένη – για το συγκρότημα – φωτογραφία στο τέλος της συναυλίας, σηκώνοντας όλοι ψηλά τα χέρια: ίσως, πιο ξέρει, σαν να θέλαμε να αγγίξουμε λίγο τα αστέρια.
