by Maria Sarantou
Η μεγάλη ελληνική ροκ συναυλία που πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Νερού το Σάββατο 10 Ιουνίου, μας έφερε όμορφες μνήμες από την περσινή αντίστοιχη μουσική γιορτή, αλλά και σε αυτούς που τυχόν δεν είχαν έρθει, δημιούργησε νέες.
Ο κόσμος ήταν ελάχιστος για άλλη μια φορά στην αρχή του φεστιβάλ, ο οποίος άρχισε να πυκνώνει αργά το απόγευμα. Οι λίγοι που ήμασταν ήδη εκεί, νιώσαμε από τα τραγούδια που ακούσαμε, ότι τα πρώτα συγκροτήματα όχι μόνο κατάφεραν να φτιάξουν το κλίμα για την υπόλοιπη βραδιά, αλλά κέρδισαν και τις εντυπώσεις με τις μουσικές τους.
Τα τρία πρώτα γκρουπ, με κοινό στοιχείο τον αγγλόφωνο στίχο, μας απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι η εγχώρια ροκ σκηνή συνεχίζει να ανθεί και να μεγαλουργεί, ενώ τα δύο τελευταία, με την ιστορία που έχουν γράψει στο ελληνικό ροκ, συνεχίζουν να μας προκαλούν τα ίδια όμορφα συναισθήματα.
[caption id="attachment_66741" align="alignnone" width="1024"]
PHOTO: Maria Sarantou[/caption]
Όλα τα σχήματα βγήκαν στην σκηνή σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε αναρτηθεί, ξεκινώντας με τους Holy Monitor. Τα πέντε παιδιά που απολαύσαμε για μισή ώρα στα πλήκτρα, ντραμς και κιθάρες, μας μετέφεραν έναν ροκαμπίλικο ρυθμικό αέρα, διαποτισμένο με άγρια psycho – διάθεση. Δεν είναι τυχαίο που στα τραγούδια τους, όπως το Nemesis, έβλεπες πόδια να κουνιούνται ρυθμικά, αλλά και να χορεύουν.
[caption id="attachment_66743" align="alignnone" width="1024"]
PHOTO: Maria Sarantou[/caption]
Επίσης, μισή ώρα διάρκεια είχε και η πολύ καλή εμφάνιση των The Big Nose Attack. Τα δύο μέλη του συγκροτήματος, συνέχισαν και δυνάμωσαν τον ρυθμό κι εμείς τους ακολουθήσαμε. Down With Me, με την ισόποση ένταση της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς, να μας οδηγούν κάπου στον αμερικάνικο νότο την δεκαετία του ’60.
Και ο ηλεκτρισμός του ροκ συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τους The Last Drive. Το συγκρότημα με την μεγάλη προϋπηρεσία στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, συνεχίζει να ροκάρει με την ίδια ένταση. Τα «άγρια παιδιά» με τον garage – punk ήχος τους, για μια γεμάτη ώρα μας θύμισαν παλιότερα τραγούδια τους, αλλά μας παρουσίασαν και νέα από την επόμενη δουλειά που ετοιμάζουν.
Με κομμάτια όπως το White Knuckle (που το αφιέρωσαν στην αντιφασιστική επέτειο της μέρας), αλλά και το I Love Cindy με τον Νίκο και τον Άγγελο, που μας τους παρουσίασε ο τραγουδιστής (ανεβάζοντας έτσι για λίγο σε έξι τα μέλη στην σκηνή), πυροδότησαν την βραδιά μας.
Με την όμορφη και δροσερή έναστρη νύχτα και τον κόσμο να έχει γεμίσει τον χώρο, υποδεχτήκαμε θερμά τα Διάφανα Κρίνα. Με την χαρακτηριστική μουσική τους και την ποίηση των στίχων του Παντελή Ροδοστόγλου νιώσαμε νοσταλγία –για τον Θάνο Ανεστόπουλο που έφυγε, για ό,τι πέρασε, για τον χρόνο που κυλάει: κι εμείς εδώ, μαζί με το συγκρότημα, να φτιάχνουμε κολάζ στο παρελθόν, να χτίζουμε το μέλλον και με ενωμένα τα κομμάτια μας δυνατοί να προχωράμε.
Η γλυκιά θλίψη που χρωμάτισε την ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με την φωνή του Παναγιώτη Μπερλή, μας ταξίδεψε σε προσωπικές μνήμες και σε ατέρμονους στοχασμούς στο βάθος της ψυχής μας.
Κι αν κάποιοι τίτλοι των τραγουδιών που μας είπαν φέρνουν προς την μελαγχολία (Ό,τι απόμεινε από την ευτυχία, Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση, Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, Μέρες αργίας, Όλα αυτά που δεν θα δω, Ένας σωρός λευκά φτερά – όπου με αυτό έκλεισαν την βραδιά), το καταστάλαγμα των στίχων τους, είναι Γιορτή σε Καθετί που ανασαίνει, που Αν το βρεις σε πάει Σε μια γη που ανατέλλει :
Και την συναυλιακή μας βραδιά έκλεισε ο Γιάννης Αγγελάκας & 1οοο C. Όπως και πέρσι, η άγρια χαρά του κόσμου ήταν έκδηλη με το που εμφανίστηκαν στην σκηνή. Τα τραγούδια που ακούσαμε για πάνω από μιάμιση ώρα, με την γνώριμη φωνή και την ζωντάνια του Γ. Αγγελάκα, αλλά και της Λαμπρινής Γρηγοριάδου που ερμήνευσε κάποια κομμάτια (και στην αναφορά των γενεθλίων της που είχε εκείνη την μέρα εισέπραξε το θερμό χειροκρότημα του κοινού), μας ταξίδεψαν από τις παλιές αγαπημένες εποχές με τις «Τρύπες», μέχρι στις όμορφες νέες: Δικαιοσύνη, Αιρετικό, Ακίνδυνο τραγουδάκι, Είμαι τυχερός, Τηλεντρόγκες, Παίρνε μαζί σου, Η γελαστή ανηφόρα.
Με το άκουσμα από τις πρώτες νότες που παίζονταν, ο κόσμος μάντευε αμέσως το τραγούδι και εκδήλωνε την χαρά του με το να τραγουδάει, να χειροκροτεί και να χοροπηδάει. Το τρένο το ακούσαμε σε μια πιο χαμηλής ένταση εκτέλεση, με τον κόσμο να τραγουδάει από κάτω μαζί του, όπως και στο Σιγά μην κλάψω.
Έφτασε η ώρα για το encore και με την αληθινή προτροπή του κόσμου που δεν ήθελε να τελειώσει η βραδιά, συνέχισαν το ίδιο δυναμικά και ξεσηκωτικά με το Ταξιδιάρα ψυχή, Από εδώ και πάνω, Θα ανατέλλω, Ακούω την αγάπη και με τελευταίο τραγούδι, όπως και πέρσι, το Γιορτή, επισφραγίζοντας την μουσική μας βραδιά με τα λόγια ότι η αγάπη είναι ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, αλλά στην τελική:
PHOTO: Maria Sarantou[/caption]
Όλα τα σχήματα βγήκαν στην σκηνή σύμφωνα με το πρόγραμμα που είχε αναρτηθεί, ξεκινώντας με τους Holy Monitor. Τα πέντε παιδιά που απολαύσαμε για μισή ώρα στα πλήκτρα, ντραμς και κιθάρες, μας μετέφεραν έναν ροκαμπίλικο ρυθμικό αέρα, διαποτισμένο με άγρια psycho – διάθεση. Δεν είναι τυχαίο που στα τραγούδια τους, όπως το Nemesis, έβλεπες πόδια να κουνιούνται ρυθμικά, αλλά και να χορεύουν.
[caption id="attachment_66743" align="alignnone" width="1024"]
PHOTO: Maria Sarantou[/caption]
Επίσης, μισή ώρα διάρκεια είχε και η πολύ καλή εμφάνιση των The Big Nose Attack. Τα δύο μέλη του συγκροτήματος, συνέχισαν και δυνάμωσαν τον ρυθμό κι εμείς τους ακολουθήσαμε. Down With Me, με την ισόποση ένταση της ηλεκτρικής κιθάρας και των ντραμς, να μας οδηγούν κάπου στον αμερικάνικο νότο την δεκαετία του ’60.
Και ο ηλεκτρισμός του ροκ συνεχίστηκε και κορυφώθηκε με τους The Last Drive. Το συγκρότημα με την μεγάλη προϋπηρεσία στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, συνεχίζει να ροκάρει με την ίδια ένταση. Τα «άγρια παιδιά» με τον garage – punk ήχος τους, για μια γεμάτη ώρα μας θύμισαν παλιότερα τραγούδια τους, αλλά μας παρουσίασαν και νέα από την επόμενη δουλειά που ετοιμάζουν.
Με κομμάτια όπως το White Knuckle (που το αφιέρωσαν στην αντιφασιστική επέτειο της μέρας), αλλά και το I Love Cindy με τον Νίκο και τον Άγγελο, που μας τους παρουσίασε ο τραγουδιστής (ανεβάζοντας έτσι για λίγο σε έξι τα μέλη στην σκηνή), πυροδότησαν την βραδιά μας.
Με την όμορφη και δροσερή έναστρη νύχτα και τον κόσμο να έχει γεμίσει τον χώρο, υποδεχτήκαμε θερμά τα Διάφανα Κρίνα. Με την χαρακτηριστική μουσική τους και την ποίηση των στίχων του Παντελή Ροδοστόγλου νιώσαμε νοσταλγία –για τον Θάνο Ανεστόπουλο που έφυγε, για ό,τι πέρασε, για τον χρόνο που κυλάει: κι εμείς εδώ, μαζί με το συγκρότημα, να φτιάχνουμε κολάζ στο παρελθόν, να χτίζουμε το μέλλον και με ενωμένα τα κομμάτια μας δυνατοί να προχωράμε.
Η γλυκιά θλίψη που χρωμάτισε την ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με την φωνή του Παναγιώτη Μπερλή, μας ταξίδεψε σε προσωπικές μνήμες και σε ατέρμονους στοχασμούς στο βάθος της ψυχής μας.
Κι αν κάποιοι τίτλοι των τραγουδιών που μας είπαν φέρνουν προς την μελαγχολία (Ό,τι απόμεινε από την ευτυχία, Η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση, Κλόουν την Τετάρτη την Κυριακή νεκρός, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, Μέρες αργίας, Όλα αυτά που δεν θα δω, Ένας σωρός λευκά φτερά – όπου με αυτό έκλεισαν την βραδιά), το καταστάλαγμα των στίχων τους, είναι Γιορτή σε Καθετί που ανασαίνει, που Αν το βρεις σε πάει Σε μια γη που ανατέλλει :
“Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά σε μια γη που ανατέλλει
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά, θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά σε μια γη που ανατέλλει”
Και την συναυλιακή μας βραδιά έκλεισε ο Γιάννης Αγγελάκας & 1οοο C. Όπως και πέρσι, η άγρια χαρά του κόσμου ήταν έκδηλη με το που εμφανίστηκαν στην σκηνή. Τα τραγούδια που ακούσαμε για πάνω από μιάμιση ώρα, με την γνώριμη φωνή και την ζωντάνια του Γ. Αγγελάκα, αλλά και της Λαμπρινής Γρηγοριάδου που ερμήνευσε κάποια κομμάτια (και στην αναφορά των γενεθλίων της που είχε εκείνη την μέρα εισέπραξε το θερμό χειροκρότημα του κοινού), μας ταξίδεψαν από τις παλιές αγαπημένες εποχές με τις «Τρύπες», μέχρι στις όμορφες νέες: Δικαιοσύνη, Αιρετικό, Ακίνδυνο τραγουδάκι, Είμαι τυχερός, Τηλεντρόγκες, Παίρνε μαζί σου, Η γελαστή ανηφόρα.
Με το άκουσμα από τις πρώτες νότες που παίζονταν, ο κόσμος μάντευε αμέσως το τραγούδι και εκδήλωνε την χαρά του με το να τραγουδάει, να χειροκροτεί και να χοροπηδάει. Το τρένο το ακούσαμε σε μια πιο χαμηλής ένταση εκτέλεση, με τον κόσμο να τραγουδάει από κάτω μαζί του, όπως και στο Σιγά μην κλάψω.
Έφτασε η ώρα για το encore και με την αληθινή προτροπή του κόσμου που δεν ήθελε να τελειώσει η βραδιά, συνέχισαν το ίδιο δυναμικά και ξεσηκωτικά με το Ταξιδιάρα ψυχή, Από εδώ και πάνω, Θα ανατέλλω, Ακούω την αγάπη και με τελευταίο τραγούδι, όπως και πέρσι, το Γιορτή, επισφραγίζοντας την μουσική μας βραδιά με τα λόγια ότι η αγάπη είναι ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή, αλλά στην τελική:
“Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή”
