Ανταπόκριση: Föllakzoid, The Bonnie Nettles @ Temple – Τετάρτη 23/10/2019

Τετάρτη βράδυ, κι εμείς βρεθήκαμε στο αγαπημένο Temple, για τη συναυλία των Χιλιανών Follakzoid, οι οποίοι ήρθαν στη χώρα μας για τρίτη φορά, τρία χρόνια μετά την προηγούμενη και έχοντας και καινούργιο δίσκο, στις αποσκευές τους. Έχοντας ακούσει, λοιπόν, τα καλύτερα για αυτούς, γνωρίζοντας κιόλας πως τις άλλες δύο φορές, είχαν γεμίσει τους χώρους, στους οποίους είχαν παίξει (Six Dogs και Death Disco, αντίστοιχα), βρεθήκαμε εκεί από νωρίς, ώστε τώρα, να μιλήσουμε για όλα, αναλυτικά.

Τη βραδιά, θα άνοιγε μια εγχώρια μπάντα, της οποίας είχε τύχει να ακούσω το όνομα, αλλά όχι και να την δω πουθενά, ως τώρα – οι Bonnie Nettles, οι οποίοι υφίστανται εδώ και τρία – τέσσερα χρόνια, νομίζω. Η εξάδα αυτή, ανέβηκε στη σκηνή, στριμώχτηκε σε αυτή, για να χωρέσουν όλοι και ξεκίνησε να παίζει στις 21:44. Ντράμερ και μπασίστας, δύο κιθαρίστες, ένας τύπος με ντέφι και ο τραγουδιστής, ξεκίνησαν το σετ τους, με δυνατό ήχο και μουσική που έφερνε σε έναν συνδυασμό post punk και rock ‘n’ roll (;), ενώ ικανοποιητικός ήταν ο κόσμος από άποψη ποσότητας, για την ώρα που ήταν, ακόμα.

Ο τραγουδιστής, θεατρικός, κάνοντας κινήσεις πέρα δώθε και προσπαθώντας να οργώσει την τιγκαρισμένη σκηνή, ενώ αργότερά, έκανε σαν να χορεύει τσιφτετέλι, με το τσιγάρο στο στόμα. Ο τύπος με το queer look και το ντέφι, έπαιζε δίπλα του, χτυπώντας το με κάτι, ενώ αργότερα, κοπανιόταν άγρια με αυτό. Ωραίοι οι ρυθμοί τω κομματιών, ευχάριστοι, με κάποιες ωραίες ιδέες και έναν ‘χίπικο’ αέρα που έφερνε κατά νου τα ‘60s

.

Προσωπικά, δεν είμαι φαν τέτοιας μουσικής, οπότε δε θα καθόμουν να την ακούσου σπίτι μου πχ, αλλά σαν μουσικό background κάπου, δε θα με ενοχλούσε.Σε κάποια φάση, ανέβηκε και ένα έβδομο άτομο, τα οποίο ανέλαβε κάποιου είδους τύμπανα, και ειδικά στα σημεία που έπαιζε μόνος και ακουγόταν χωρίς τος υπόλοιπους, ήταν εξαιρετικός. Ο τραγουδιστής, όμως, έφτασε να γίνεται ενοχλητικός, μια με το πώς ήθελε τα φώτα, ζητώντας, επιτακτικώς και αγενώς την αλλαγή τους, μια με την απόπειρά του να συστηθεί (ως μπάντα), κάνοντας σχεδόν γελοία, έμμεσα, πολιτικά σχόλια, και όλα αυτά, με το ύφος του ‘είμαι κάποιος και κάνω κάτι’.

Θλιβερή εικόνα για μια μπάντα η οποία οκ, μπορεί να μην είναι και κάτι το φοβερό, αλλά έτσι χάνει την οποία της αξία. Κρίμα. Και από ότι έμαθα, έχουν και ένα κάποιο, σχετικό κοινό (μπόλικοι οι χιπστεράδες που χόρευαν μπροστά, όταν έπαιζαν αυτοί). Εδώ θα είμαστε, και θα δούμε αν και τι, θα κάνουν στο μέλλον. Τελείωσαν στις 22:26, μετά από 42 λεπτά και καμιά δεκαριά κομμάτια.

Η σκηνή ετοιμάστηκε και με καθυστέρηση, στις 22:58, είχε φτάσει η ώρα, πια, να υποδεχτούμε τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους Follakzoid, οι οποίοι και ήρθαν ως τετράδα, σε αντίθεση με την τριάδα, που ήταν, την προηγούμενη φορά, όπως έμαθα. Πρώτος, εν μέσω σκοταδιού και ενός intro, βγήκε ο τραγουδιστής (παλαιότερα, όταν σε κάποια κομμάτια τους, είχαν και λίγα φωνητικά) – μπασίστας τους, ο οποίος έχει υιοθετήσει ένα ανδρόγυνο look, και από ότι διάβασα μετά, αυτοπροσδιορίζεται πλέον ως non binary άτομο, κρατώντας ένα αναμμένο κερί. Έσκυψε κάτω, στα πετάλια και έκανε τα δικά του, αφού άφησε και το κερί στην άκρη της σκηνής. Σηκώθηκε, έβαλε το μπάσο του, ενώ πίσω, πήρε τη θέση του ο ντράμερ, και στα δεξιά και αριστερά του, δυο πληκτράδες, ο ένας με μικρότερο εξοπλισμό, ο άλλος με κονσόλα και υπολογιστή.

Αφού όλοι πήραν τις θέσεις τους, το σετ ξεκίνησε, μέσα στο σκοτάδι, το οποίο δεν τελείωσε ποτέ, αφού όπως υποθέτουμε, η μπάντα είχε ζητήσει να μην έχει παρά το λιγοστό, απαραίτητο φως, πράγμα, βέβαια, που από τη μια δυσκόλευε τη λήψη φωτογραφιών, από την άλλη, όμως, δημιουργούσε την κατάλληλη, συνοδευτική στα κομμάτια τους, ατμόσφαιρα. Αργά, επαναλαμβανόμενα beats, ψυχεδελικά ηχητικά μοτίβα, σκοτεινά ηχοτόπια, υπνωτιστικοί ρυθμοί, techno επιρροές, kraut rock αποχρώσεις, αυξομειούμενες ταχύτητες, είναι τα στοιχεία που συνέθεταν το μουσικό σύμπαν των Follakzoid, ενός σύμπαντος πολύ ιδιαίτερου, μιας και δεν νομίζω πως έχω ξανακούσει κάτι αντίστοιχο, από άλλη μπάντα. Βέβαια, πολλά από αυτά τα στοιχεία διακρίνονται και από τις δισκογραφικές δουλειές τους, αλλά η ζωντανή εμπειρία, διαφέρει αρκετά, καθώς όντας μάρτυρας σε αυτή, πέφτεις σε μια λούπα υπνωτιστικού χορού, που δε σε αφήνει να ξεφύγεις – δε θέλεις, κιόλας, άλλωστε, καθώς είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα, από ότι, ίσως, ακούγεται.

Στην ουσία, η μπάντα επέλεξε να παίξει σε συνεχή, αδιάκοπη ροή τα τέσσερα, μεγάλα κομμάτια που στοιχειοθετούν τον νέο, υπέροχο, φετινό τους δίσκο, με τίτλο ‘Ι’, και τα οποία, διαρκούν συνολικά, μία ώρα (δύο κομμάτια των 17 λεπτών και δύο των 13 λεπτών), κάτι το οποίο παρείχε και μια νοηματική δομή στη setlist. Με σημεία εξάρσεων και σημεία ολέθρου, η μουσική τους, δε σε άφηνε να βαρεθείς, παρά την όποια, φαινομενική της στατικότητα και αυτό, ίσως, να μην είναι εύκολο να το αντιληφθεί κανείς, αν δεν τους δει ζωντανά.

Παρ’ όλα αυτά, θα χαρακτήριζα την εμφάνισή τους, συγκλονιστική, όχι λόγω κάποιου extreme στοιχείου, αλλά επειδή η μουσική τους, όπως αυτή εκτελούταν ζωντανά, παρείσφρεε στα εσώψυχα των ακροατών, καθιστώντας την επίδρασή της καθαρά εγκεφαλική, πράγμα που δε συμβαίνει συχνά. Πέραν, όμως, αυτών, στη σκηνική εμφάνισή της μπάντας, προσέδιδε πολλά κυρίως η παρουσία του βασικού τους μέλους, ο οποίος κουνιόταν αρκετά θεατρικά, στον ρυθμό των κομματιών τους, σήκωνε τα χέρια του συχνά, κάπνιζε, έπινε, χαμογελούσε στο κοινό και φρόντιζε να μένει αναμμένο το κερί, κάτι το οποίο έκανε τη μπάντα εν συνόλω, να φαίνεται πιο προσιτή, σε αντίθεση με τη μουσική τους, η οποία ναι μεν είναι εξαιρετική, αλλά τους κρατάει κάπως αποστασιοποιημένους από το κοινό, και πράγμα λογικό, αφού εκ φύσεως, δεν επιτρέπει μεγάλη επικοινωνία ένα τέτοιο μουσικό είδος.

Θα σταθώ όμως και πάλι, λίγο στη μουσική τους, γιατί εκτός από τις υπέροχες προσμείξεις ειδών που έχουν κάνε στον ήχο τους, με αποτέλεσμα, αυτός να ακούγεται πάντα φρέσκος και ενδιαφέρων, παραμένουν μια επίκαιρη μπάντα, από τη δημιουργία τους (τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία) και αυτό, το αποδεικνύουν και επί σκηνής. Είναι μια μπάντα του σήμερα, δε σου φέρνουν στο μυαλό ‘παλιό’ ήχο, ούτε κοπιάρισμα άλλων δημιουργών.

Επιπλέον, είναι και μια μπάντα από τη Χιλή! Θα έλεγα τώρα, πόσες ακόμα εξαιρετικές μπάντες, γνωρίζουμε από τη Χιλή; Δε θα το πω, όμως, γιατί προσωπικά, δεν γνωρίζω γενικώς άλλες μπάντες από τη Χιλή, είτε καλές, είτε κακές. Οπότε, είναι ένα εύσημο για αυτούς, ότι ξεκίνησαν από μια χώρα σαν τη Χιλή, δημιούργησαν έναν τέτοιον ήχο και έγιναν διεθνώς γνωστοί, έστω και στα πλαίσια του μουσικού τους είδους, και όχι μόνο αυτό, αλλά και να καταφέρουν να είναι γραμμένοι σε μεγάλη δισκογραφική εταιρία εδώ και χρόνια και να περιοδεύουν και ανά τον κόσμο. Μπράβο τους, αλλά το αξίζουν, δεν τα κέρδισαν όλα αυτά άδικα, και το διαπιστώσαμε όλοι μας, ξανά, χθες, στη μία ώρα τους επάνω στη σκηνή του Temple. Στις 00:00, έφτασε το τέλος, με τη μπάντα να έρχεται μπροστά, τον βασικό τύπο, να παίρνει το κερί και να το σηκώνει ψηλά και όλοι μαζί να υποκλίνονται εν μέσω θερμού χειροκροτήματος, το οποίο και δικαίως απέσπασαν, από ένα ενθουσιασμένο μα και αποσβολωμένο κοινό.

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εξαιρετική, κυρίως, φυσικά, λόγω των πρωταγωνιστών της, οι οποίοι και στάθηκαν παραπάνω από αντάξιοι των περιστάσεων, χαρίζοντάς μας ένα φανταστικό show. Ατυχής η επιλογή του support, και από μόνο του, αλλά και σε σχέση με το main act. Καθυστερήσεις υπήρξαν στους χρόνους, αλλά ευτυχώς, το τέλος επήλθε στην ιδανική ώρα, μιας και ήταν και καθημερινή – για αυτό και εκτιμάται και παραπάνω, η μεγάλη προσέλευση του κοινού, το οποίο και έμεινε κατευχαριστημένο. Για άλλη μια φορά, οι Follakzoid, ήταν μαγευτικοί και ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα!

SETLIST:

FOLLAKZOID

1 – I

2 – II

3 – III

4 – IIII

___

Ανταπόκριση για το sinavlia.gr:

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης

*

Tags from the story
,
More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι συγκλονιστικοί Archive επιστρέφουν στην Αθήνα για μία τρίωρη γιορτή κάτω από την Ακρόπολη.

Οι συγκλονιστικοί Archive επιστρέφουν στην Αθήνα για μία τρίωρη γιορτή κάτω από...
Read More