Ανταπόκριση: Electric Litany, Echo Canyon @ Gagarin – Παρασκευή 25/10/2019

Για μία μοναδική βραδιά, μεγάλης αξίας και ‘συλλεκτική’, βρεθήκαμε στον αγαπημένο χώρο της Λιοσίων, στο Gagarin. Ο λόγος αυτής, για να δούμε την πολυαγαπημένη μας ελληνοβρετανική μπάντα Electric Litany, η οποία επέστρεψε, επιτέλους, στη χώρα μας, ύστερα από 3,5 ολόκληρα χρόνια! Φυσικά, δε θα μπορούσαμε να χάσουμε τη συναυλία ‘επαναπατρισμού’ τους, αφενός επειδή είχαμε τόσο καιρό να τους δούμε, και μάς είχαν λείψει απίστευτα πολύ, αφετέρου, επειδή η βραδιά αυτή, αποτέλεσε και την παρουσίαση του νέου τους, τρίτου, ολοκληρωμένου δίσκου, με τίτλο ‘Under A Common Sky’, o οποίος και κυκλοφόρησε πριν ένα τρίμηνο, κλασικά, από τη δική μας Inner Ear Records. Επειδή όμως η βραδιά ήταν μεγάλη και γεμάτη συναρπαστικά μέρη, πάμε να τα δούμε όλα αναλυτικά!

Φτάνοντας στον χώρο στις 20:45 (με τις πόρτες να αναφέρεται πως θα άνοιγαν στις 19:00), αντίκρισα ελάχιστο, διάσπαρτο κόσμο και λέω εντάξει, νωρίς είναι ακόμα. Δέκα λεπτά αργότερα, στις 20:55, ήταν κιόλας, η ώρα για το opening act, τον Echo Canyon, τον οποίον δεν το είχα ακούσει, αλλά από ότι διάβασα, αποτελεί το solo project ενός μέλους των Kooba Tercu. Αφού ανέβηκε στη σκηνή και πήρε τη θέση του πίσω από τον πάγκο του, ο οποίος και είχε στηθεί μπροστά και δεξιά (καθώς αρκετός εξοπλισμός των Electric Litany, ήταν ήδη, σχετικά έτοιμος, πάνω στη σκηνή), με τις κονσόλες, τα πλήκτρα και τον υπολογιστή του, επάνω και ξεκίνησε το αρκετά ενδιαφέρον σετ του. Ξεκινώντας με έναν συνδυασμό από ambient και drone, με προσθήκη διάφορων ‘θορύβων΄, έφτασε σε σημεία έως και λίγο χορευτικά, στη συνέχεια, για να προχωρήσει σε πιο ηλεκτρονικούς ήχους, αλλά και σε harsh φάσεις.

Οι μουσικές του ιδέες, ενδιαφέρουσες, όμως, νομίζω, πως δεν καταλήγουν στο να δημιουργήσουν ένα ή περισσότερα, ενιαία σύνολα, καθώς είναι ατάκτως ερριμμένες, κάτι που όπως φάνηκε, ξένισε και το κοινό, το οποίο έμεινα ασυγκίνητο δημιουργώντας βαβούρα, από κάτω, μη σεβόμενο τον καλλιτέχνη. Όσο προχωρούσε, σίγουρα γινόταν ακόμα καλύτερο, με λούπες, δημιουργία ηχοτοπίων, διάσπαρτους ήχους και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, παίζοντας σε συνεχή ροή, έως τέλους. Έντονο το στοιχείο του πειραματισμού εξαρχής και πολύ παιχνίδι με τα σπειροειδή φώτα. Τελείωσε στις 21:35, μετά από 40 λεπτά, αποσπώντας, δυστυχώς, ένα χλιαρό χειροκρότημα, μάλλον επειδή στον κόσμο φάνηκε άκυρη, μια τέτοια προσθήκη στη βραδιά, ως εντελώς άσχετη από τη μουσική των Electric Litany, αν και με μια πρώτη σκέψη, ούτε εμένα μου έρχονται εύκολα ποιος, πιο ταιριαστός, θα μπορούσε να ανοίξει τη συναυλία.

Μισή ώρα αργότερα, στις 22:05 και αφού δοκίμαζαν και έστηναν για ώρα τα όργανά τους, είχε φτάσει η ώρα, για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους μοναδικούς Electric Litany, να ανέβουν στη σκηνή. Η τετράδα, πήρε τις θέσεις της στη σκηνή, ενώ ο χώρος, από κάτω, είχε γεμίσει, πια, ικανοποιητικά, και στη συνέχεια, ακόμα περισσότερο, κάτι που απέδειξε πως μπορεί να πέρασε καιρός, αλλά το αθηναϊκό κοινό, ούτε ξέχασε τη μπάντα, ούτε έπαψε να την αγαπάει, να την ακούει ή να θέλει να την δει. Ξεκίνησαν, παίζοντας τέσσερα κομμάτια σερί, από τον νέο τους δίσκο, όπως ακριβώς αυτά είναι στη σειρά και σε αυτόν. Αμέσως, ο χώρος κατακλύστηκε από υπέροχο, δυνατό, καθαρό ήχο και εξαιρετικά φώτα, μα κυρίως, με την ενεργητικότητά τους. Στην αρχή, το κοινό ήταν λίγο μουδιασμένο, μη αναγνωρίζοντας τα νέα κομμάτια, που προφανώς δεν είχε προλάβει να τα μάθει, όμως, δεν άργησε να μπει στο κλίμα της μελαγχολικής γιορτής (αντιθετικό, μα πραγματικό) που έστησε η μπάντα, όπως μόνο εκείνη, ξέρει να κάνει.

Αυτά, κάτω από τη σκηνή, γιατί επάνω, είχαμε τον ντράμερ πίσω, μπροστά και αριστερά, τον τύπο που είχε αναλάβει πλήκτρα, ντέφι και τύμπανο, δεξιά, τον μπασίστα, ο οποίος συμμετείχε και στα φωνητικά, και στο κέντρο, τη μορφή του συγκροτήματος, τον τραγουδιστή, ο οποίος είχε δίπλα του και το πιάνο, στο οποίο καθόταν, συχνά πυκνά, αναλόγως το κομμάτι, κιόλας, γιατί στα περισσότερα, χρησιμοποιούσε την κιθάρα του, πέραν της φωνής του. Η φωνή του, με αυτή την τόσο φοβερή και ιδιαίτερη χροιά. Μετά το δεύτερο κομμάτι, είπε ‘Γεια σου Αθήνα’ και συνέχισε, με τη μουσική τους, να είναι απλώς μαγική. Το είδος που παίζουν, είναι τόσο μοναδικό – πολλές προσπάθειες περιγραφής, έχουν υπάρξει. Εγώ θα έλεγα, αν γίνεται κατανοητό και αν στέκει, έστω και θεωρητικά, πως είναι σαν μελωδικό post rock με φωνητικά. Ο τραγουδιστής, είχε κι ένα ιδιαίτερο, μικρό, έγχορδο (;) όργανο, με το οποίο έπαιζε, ενίοτε και μετά το τρίτο, είπε πως χαίρονται που είναι εδώ, χωρίς μαλακίες.

Ήχος νοσταλγικός, λυρικός, ξεφαντωτικός, αργός, μυσταγωγικός, εορταστικός, θλιβερός… Η φωνή του τραγουδιστή, να φτάνει σε επίπεδα που δεν περίμενα, πολύ ψηλά, δεν τον είχα ακούσει, ξανά, έτσι και έμεινα αποσβολωμένος. Και είχαμε τη δυνατότητα να ακούμε το παραμικρό, αφενός, επειδή ακούγονταν άψογα, τεχνικά μιλώντας, μιας και ο ήχος ήταν κρυστάλλινος – νομίζω δεν έχω ακούσει ξανά, τόσο καθαρό ήχο στο Gagarin -, αφετέρου, επειδή εδώ το κοινό, ήξερε τι θα δει και σεβάστηκε. Πλήρης σιγή, στα σημεία ειδικά που τα όργανα σταματούσαν και ακούγονταν μόνο τα φωνητικά. Σε άλλα, βέβαια, είχαμε είτε samples, από πίσω, είτε δεύτερα φωνητικά, τα οποία, εκτός από τις περιπτώσεις που έρχονταν από τον μπασίστα, είχαμε κι εκείνες που έρχονταν από τον πληκτρά.

Όσο τα κομμάτια προχωρούσαν, τόσο η μπάντα γυρνούσε στα παλιά της, με το κοινό αυτά να τα αναγνωρίζει, να ενθουσιάζεται και να αναφωνεί. Στο έκτο, μάλιστα κομμάτι, ο πληκτράς ανέλαβε την κιθάρα, την οποία και δεν έπαιζε παραδοσιακά, αλλά με ένα τύπου δοξάρι, σαν να έπαιζε βιολί, ενώ ο τραγουδιστής έπαιζε το ιδιαίτερο όργανό του, δημιουργώντας εντελώς ανατολίτικους ήχους –  μα πόσες επιρροές και δημιουργικότητα, αυτή η μπάντα! Το έβδομο κομμάτι, όπως είπε, ήταν από τον Δεκέμβρη το ’08 και είναι αφιερωμένο ‘στον μαλάκα τον Μπογδάνο’ ενώ πρόσθεσε: ‘ξύλο στον Μπογδάνο’. Γιατί, μην ξεχνάμε, πως οι Electric Litany, είναι μια βαθιά πολιτική μπάντα, οι οποία πολύ συχνά παίρνει θέση στα τεκταινόμενα του τόπου, ακόμα κι από μακριά. Αξέχαστη παραμένει πχ, η φορά, πριν χρόνια, που ακύρωσαν συναυλίες σε Πειραιά και Βόλο, λόγω της εκλογής δημάρχων από τη Χρυσή Αυγή. Ακολούθησε ένα άλλο, γνωστό τους κομμάτι, όπου ακούγονται στίχοι ενός ποιήματος, στην αρχή, με τον τραγουδιστή να κάθεται στο πιάνο και να εναλλάσσει αυτό με την κιθάρα, τραγουδώντας σε ανατριχιαστικό τόνο, με τον πληκτρά, να παίζει τύμπανο δίπλα του. Ήταν πραγματικά, όλοι φοβεροί, όπως και τα συναισθήματα που μάς προκαλούσαν, με κάθε τους κομμάτι. Ο πειραματισμός τους και ο συναισθηματικός αντίκτυπος, που αυτός είχε στο διψασμένο κοινό, ήταν τεράστιος.

Για αυτό και ο κόσμος, τους καταχειροκροτούσε μετά από κάθε κομμάτι, έτσι και μετά από ένα, λέει ο τραγουδιστής χαμογελώντας ‘ευχαριστούμε πολύ, είμαστε ντροπαλοί, μη μας βλέπετε έτσι’. Όσο τα κομμάτια προχωρούσα, τόσο διαφαινόταν ευκολότερα και το μεγαλείο της κάθε πολύ δουλεμένης, σύνθεσης τους. Στα έντονα, πειραματικά σημεία, μου θύμισαν Archive και Blackfield, και λογικό, αφού έφταναν σε ντελιριακές φάσεις. Μάλιστα, έπαιξαν και το υπέροχο ‘You Make Me Feel’ (ομότιτλο τραγούδι έχουν και οι Archive), το οποίο αφιερώθηκε  στα αγόρια που αγαπούν αγόρια και στα κορίτσια που αγαπούν κορίτσια. Συνέχισαν, με πολλές και έντονες εξάρσεις (οι οποίες και δεν ακούγονται στις studio versions των κομματιών, αλλά αποτελούν ζωντανές προσθήκες / επιμηκύνσεις απογείωσης αυτών), μέχρι που έκλεισαν με το πάντα αισιόδοξο ‘Enduring Days You Will Overcome’. Άφησαν τα όργανά τους, σηκώθηκαν. Ύψωσαν τα ποτήρια τους, χαμογέλασαν και αποχώρησαν.

Όχι για πολύ, φυσικά, αφού υπό τις φωνές του κόσμου, που τους καλούσαν πίσω, επέστρεψαν μετά από λίγο, για το καθιερωμένο encore, κάνοντας μάλιστα κι άλλο σχόλιο, παραλληλίζοντας με κάποιον τρόπο, το encore, με τη δημοκρατία στη χώρα. Έπαιξαν το για πολλούς αγαπημένους ‘Feather Of Ecstasy’ και άλλο ένα από τον νέο τους δίσκο, πριν ο τραγουδιστής ευχαριστήσει τους διοργανωτές, τους του χώρου και όλους εμάς, γιατί χωρίς εμάς, ‘θα έπαιζαν μόνοι τους’. Ύστερα, ο πληκτράς κάθισε στο πιάνο και ξεκίνησαν να παίζουν το ‘February’, ένα παλιό, αργό, βαρύ και συγκινητικό κομμάτι, με το οποίο και έφτασαν τα 20 κομμάτια, κλείνοντας έτσι το σετ τους, στις 23:59, μετά από σχεδόν δύο, αξέχαστες, ανατριχιαστικές ώρες, αφήνοντάς μας όλους ενεούς, εξαιτίας των αριστοτεχνικών τους συνθέσεων, των αξιοζήλευτων ενορχηστρώσεων τους, των επουράνιων φωνητικών τους και του σπάνιου επιπέδου ήχου και φωτός. Μα κυρίως, εξαιτίας των αξιών τους, των σκέψεών τους, της αγάπης τους και της φοβερής, ουσιαστικής σύνδεσης που έχουν πετύχει με τον κάθε ένα από εμάς, σε ένα βαθύ, ψυχικό και ουσιαστικό επίπεδο.

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εξαιρετική από κάθε άποψη: η μπάντα, την οποία είχαμε κιόλας, να τη δούμε 3,5 χρόνια (από τη συναυλία στο Fuzz, τον Μάρτιο του 2016, για την παρουσίαση του τότε νέου τους ep), το support, το οποίο μπορεί να μην ήταν το καταλληλότερο, αλλά ήταν αξιόλογο, η προσέλευση κόσμου, η οποία ήταν μεγάλη και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι, ο ήχος και τα φώτα, που ήταν άψογα, το πρόγραμμα, που τηρήθηκε όπως ανακοινώθηκε, η παραγωγή, ο χώρος και η διοργάνωση. Μπράβο σε όλους, για όλα.Μακάρι να βλέπουμε πιο συχνά, να λειτουργούν όλα τόσο σωστά στις συναυλίες, Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, και μακάρι να ξαναδούμε σύντομα τους Electric Litany εδώ, χωρίς να περάσει πάλι τόσος καιρός, γιατί η μπάντα αυτή, είναι η από τις ελάχιστες καλλιτεχνικές περιπτώσεις που με το έργο τους, σε κάνουν να αγαπάς την ύπαρξη της ζωής. Με αυτό, θέλω να πω πως γενικά, μπορεί κανείς να βιώσει διάφορα συναισθήματα από κάθε καλλιτέχνη, είναι μεγάλη η ποικιλία. Υπάρχουν πολλοί, που ακούγοντάς σου, νιώθεις πως θες να χαρείς τη ζωή (σου), στο παρόν και στο μέλλον, με ό,τι αυτή έχει ή θα φέρει. Ακούγοντας, όμως, τους Electric Litany, κάτι το οποίο εγώ το έχω ξανανιώσει μόνο με την Amy MacDonald, βιώνεις κάτι ακόμα βαθύτερο και ουσιαστικό: σε κάνει να αγαπάς τη ζωή και να θέλεις να τη χαρείς, τη ζωή ως κατάσταση, ως γεγονός, το ότι είχες την τύχη να γεννηθείς και πρέπει να το ζήσεις στο έπακρο και να χαίρεσαι για αυτό. Υπάρχουν αμέτρητες μπάντες που σε κάνουν να βιώνει την απέχθεια, το μίσος και την αηδία για αυτή, και δεν το παίζω ‘αθώος’, ακούω και γουστάρω και τέτοιες. Όμως, το παραπάνω, πόσες ακόμα μπορούν να το κάνουν; Και μάλιστα τόσο γαμάτα; Και χωρίς να το κάνουν μόνο με ‘εύθυμη’ μουσική, αλλά και με την προσθήκη της δέουσας μελαγχολίας. Για αυτό λέω, Electric Litany, αγάπη αιώνια.

SETLIST:

1) Azure

2) CFU

3) Sealight

4) England

5) Intro

6) Silence

7) The Soul Remembers Everything

8) A Dream Worth Dreaming

9) Tear

10) A Time (Never Be Late)

11) Home

12) Bedroom

13) Enemy

14) Empty Sea

15) You Make Me Feel

16) Name

17) Enduring Days You Will Overcome

18) Feather of Ecstasy

19) Refugee

20) February

*

Ανταπόκριση, για το sinavlia.gr:

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Μάνος Καλαφατέλης

*