Ανταπόκριση: Electric Litany & Johnny Labelle @ Gagarin Live Music Space – Σάββατο 14/05/2022

Σαββατόβραδο στα μέσα Μαΐου, βρεθήκαμε στο αγαπημένο μουσικό στέκι του αριθμού 205 της Λιοσίων, με σκοπό να παρακολουθήσουμε την πολυαναμενόμενη επιστροφή των αγαπημένων Ελληνοβρετανών Electric Litany στη χώρα μας, 2,5 χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη, που είχε λάβει χώρα στον ίδιο χώρο, το φθινόπωρο του 2019, πριν την έλευση του εφιάλτη της πανδημίας.

 

 

Μια υπέροχη βραδιά, μας επιφυλασσόταν για αυτό το ζεστό Σάββατο, καθώς οδεύουμε προς το τέλος της χειμερινής συναυλιακής σεζόν (κάτι που αντιληφθήκαμε και από την υψηλή θερμοκρασία του χώρου και που με έκανε να σκεφτώ πως κάπου το Πάσχα, θα πρέπει να σταματούν οι συναυλίες σε κλειστούς χώρους, ειδικά αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, όπως με αρκετά ξένα συγκροτήματα και τα δύσκολα προγράμματα περιοδειών τους), οπότε φτάσαμε με χαρά στο Gagarin, το οποίο, δυστυχώς, δε συγκέντρωσε τον αναμενόμενο, για την αξία και την ιστορία, του συγκροτήματος, κόσμο και ίσως κι αυτό, να οφείλεται εν μέρει στο ότι άνοιξε γενικότερα ο καιρός και αρκετοί, καλώς ή κακώς, μόλις γίνεται αυτό, είναι της άποψης του ότι δε θέλουν να πάνε σε κλειστό χώρο, ακόμα κι αν πρόκειται για συγκεκριμένο λόγο και θέαμα, συγκεκριμένης διάρκειας.

 

 

Κατά τις οκτώ, άνοιξαν οι πόρτες του χώρου και ένα μισάωρο μετά, ανέβηκε στη σκηνή ο Johnny Labelle, του οποίου η προσθήκη ως opening act, ανακοινώθηκε μόλις δυο-τρεις μέρες πριν το live, με αποτέλεσμα αρκετοί να μην το γνωρίζουν και να το χάσουν. Μάλιστα, διάβασα πως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, αποτέλεσε και προσωπική επιλογή των Electric Litany, στους οποίους αρέσει πολύ η δουλειά του.

 

 

Νεαρής ηλικίας, με τρεις δίσκους μεταξύ 2014-2020 (αν και, μόνο οι δύο τελευταίοι είναι εμφανείς στο διαδίκτυο, με μια πρώτη ματιά, τυχαία είδα πως είχε βγάλει τον πρώτο, το 2014), με τον τρίτο, να κυκλοφορεί πριν 1,5 χρόνο από τη γνωστή εναλλακτική δισκογραφική Inner Ear και να εξαντλείται πολύ σύντομα. Ομολογώ πως δεν τον γνώριζα ως καλλιτέχνη, μέχρι που τον έψαξα μετά το live, στο Spotify και είδα πως είχα αποθηκεύσει το 2020, στην τεράστια λίστα των κομματιών που μου αρέσουν, ένα τραγούδι από τον τελευταίο του δίσκο!

 

 

Για τρία τέταρτα περίπου και ενώ ο κόσμος, σταδιακά, κάπως αυξανόταν, μας παρουσίασε ένα ενδιαφέρον σετ με επιλογή κομματιών από τους δύο τελευταίους δίσκους του, καθώς στεκόταν πίσω από το μικρόφωνο, στο κέντρο της σκηνής και στο μπροστινό μέρος αυτής, αφού περιμετρικά, είχαν ήδη στηθεί τα όργανα των Electric Litany και ενώ πίσω του, στο video wall, εναλλάσσονταν ποικιλόχρωμοι συνδυασμοί, που έκαναν πιο ατμοσφαιρικό το κλίμα.

 

 

Η αλήθεια είναι πως κάπως με ‘μπέρδεψε’ η μουσική του, τώρα που είχα την ευκαιρία να την ακούσω λίγο και μάλιστα ζωντανά. Εξηγούμαι, λέγοντας πως έχει μια αρκετά χαρισματική φωνή βαρύτονου, την οποία δεν τη συναντάς συχνά στη χώρα μας (εννοώ, στην ελεύθερη μουσική σκηνή κυρίως, γιατί σε κάποια σχήματα ή στη Λυρική πχ, ίσως να είναι πιθανότερο). Η μουσική του, όμως, κινείται σε pop, minimal, lo-fi, experimental μονοπάτια, τα οποία ναι μεν μου αρέσουν προσωπικά, αλλά κάπως μου ‘κλωτσάει’ ο συνδυασμός της φωνής του με αυτά, σαν είναι αταίριαστα, να μη δένουν.

 

 

Φυσικά, αυτή είναι μια δική μου εντύπωση, χωρίς να σημαίνει πως η δουλειά του δεν ήταν ενδιαφέρουσα – αντιθέτως. Μάλιστα, φαινόταν πως την απολάμβανε και ο κόσμος που ήταν εκεί, αν και νομίζω πως θα του πήγαινε καλύτερα, ένας μικρότερος χώρος (γενικά μιλώντας, σε περίπτωση δικού του live εννοώ πως θα του ταιριάζει) μιας και δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, η οποία, μάλλον, συνεπαίρνει και τον ίδιο, γιατί παραείναι σταθερός και στατικός. Δε βοηθάει, βέβαια και το μουσικό είδος του, για πολλά πολλά, αλλά νομίζω πως φαίνεται ακόμα, λίγο μαγκωμένος. Θα χαρώ να τον δω να χαλαρώνει σιγά σιγά, να δω εξέλιξη στη δουλειά του και γενικότερα, να τον ξαναδώ στο μέλλον.

 

 

Δέκα παρά πρέπει να έδειχνε η ώρα, όταν οι Electric Litany, ανέβηκαν στη σκηνή, με τον κόσμο να έχει αυξηθεί, αλλά ελάχιστα, αφού στον κάτω χώρο, ήμασταν πολύ χαλαρά, ενώ αν είδα καλά, ο πάνω δεν πρέπει να άνοιξε καθόλου. Αλλά και τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι αυτός ο λίγος κόσμος που ήρθε, δεν ξέρω αν έπρεπε να είναι εκεί, με την έννοια του ότι οι περισσότεροι, δεν έβαζαν γλώσσα μέσα.

 

 

Ήμουν στο πίσω μέρος του χώρου και τους παρατηρούσα (και πρωτίστως τους άκουγα) και απορούσα, γιατί δεν πάνε κάπου αλλού να τα πουν, αλλά σε μια συναυλία που και θα πληρώσουν, και άνετα δε θα μπορούν να τα πουν και όσους ενδιαφέρονται και αγαπούν την εκάστοτε μπάντα, ενοχλούν. Δυστυχώς, μαζί με την επάνοδο των συναυλιών, επανήλθε και το απαίδευτο κοινό με τις ενοχλητικές του συνήθειες. Τι να κάνουμε, τόσο που μας έλειψαν οι συναυλίες, ας είναι.

 

 

Για ένα χορταστικό και γεμάτο δίωρο σχεδόν, το ελληνοβρετανικό κουαρτέτο, μας παρέσυρε ξανά, στη μαγική δίνη της μουσικής του, την οποία είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε με αρκετά δυνατό, δυστυχώς, ήχο, αλλά με εξαιρετικής ποιότητας, ευτυχώς (στο τέλος, με τις ευχαριστίες προς αυτούς, κατάλαβα πως αυτό οφειλόταν στους ηχολήπτες του συγκροτήματος!), πράγμα που αποζητούμε σε κάθε είδους συναυλία, αλλά ειδικά σε κάποιες σαν τη συγκεκριμένη, όπου ο τραγουδιστής έχει πραγματικά χαρισματική φωνή και δε θέλουμε όχι απλώς να θάβεται, αλλά θέλουμε να την ακούμε πεντακάθαρη, κρυστάλλινη, όπως και όντως ήταν.

 

 

Και αφού λέω για τον ήχο, να πω και για τα υπέροχα φώτα! Πραγματικά εκπληκτικά! Όχι μόνο ο φωτισμός ως φωτισμός – ο οποίος, καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους, ήταν απολύτως συγχρονισμένος και ταιριαστός με τα κομμάτια της τους, την τρόπο εκτέλεσής τους και την ενέργεια των παιδιών, αλλά και με την έννοια των επιπλέον, υποθέτω, φωτών, που πρέπει να είχαν προστεθεί στη σκηνή, από το συγκρότημα. Ο εξαίσιος φωτισμός με τον αντίστοιχο ήχο, προσέφεραν ένα πρώτης τάξης οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, με βαρύνοντες παράγοντες, βέβαια, σε αυτό, τις φανταστικές πρώτες ύλες: το συγκρότημα, τα κομμάτια τους και την αγάπη αυτού για αυτά, τη μουσική, τον κόσμο και τη ζωή, αγάπη που εξαρχής διέθεταν και συνεχίζουν να την έχουν.

 

 

Ξεκίνησα να μιλάω για τα ‘γύρω – γύρω’, αλλά κάποιες φορές, όταν τα αυτά είναι σημαντικά για το θέμα για το οποίο μιλάμε και τυγχάνει να είναι άψογα, καλό είναι να επισημαίνονται εξαρχής (μιας και όλοι ξέρουμε πόσο έχουμε ταλαιπωρηθεί από κακές τεχνικές συνθήκες και κυρίως το αναφέρουμε με βαριά καρδιά στα τέλη των ανταποκρίσεων, γιατί οι αλήθειες πρέπει να λέγονται, καλές και κακές). Βέβαια, μόνο καλά λόγια έχω να πω και για την ‘ουσία’. Με τα 15 κομμάτια που έπαιξαν για εμάς, οι Electric Litany, κατάφεραν να κάνουν την καρδιά μας, να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά, οδήγησαν το μυαλό μας στο να επισκεφθεί τις παιδικές μας αναμνήσεις και μας έκαναν να θέλουμε να αγκαλιάσουμε τον διπλανό μας ή να αγκαλιαστούμε και όλοι οι παρευρισκόμενοι, μαζί.

 

 

Νοητά, σίγουρα ήμασταν αγκαλιασμένοι, κυριολεκτικά, όμως, κάποιοι, ανά στιγμές, ήμασταν και δακρυσμένοι. Ξέρετε, η μουσική των Electric Litany, είναι από τις ελάχιστες, ασχέτως είδους και προέλευσης, που θα χαρακτήριζα ως μαγική. Απίστευτης ομορφιάς, εικονοπλαστική (δηλαδή θα μπορούσε να σταθεί επάξια και ως έργο post rock μπάντας, όμως εδώ, δένει τόσο όμορφα με τη φωνή του τραγουδιστή που με κάνει να απορώ πώς με 15 χρόνια καριέρας και τόση εργογραφία, δεν τους ξέρει περισσότερος κόσμος εδώ, θα τους είχε ως μουσικό εικόνισα, πιστεύω), συναισθηματική, ονειρική μα και ανά σημεία άγριας ζωντάνιας, πολιτική, ανθρώπινη.

 

 

Μπάσο, κιθάρες, ντραμς, τρομπέτα, μπόλικα synths και κάτι που μου είπε μια φίλη πως το λένε σαντούρι (το είχα ακούσει ως όργανο, αλλά δεν το είχα δει, μαζί με κάποια ελάχιστα προηχογραφημένα μέρη και samples απαγγελιών ποιημάτων, που έχουν στην εισαγωγή κάποιων κομματιών τους, όλα αυτά συνέθεσαν τα συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα, χωρίς να παραλείψουμε τα μαγικά φωνητικά και τους ποιητικούς στίχους που όλοι έχουμε αγαπήσει από αυτή τη μπάντα, η οποία διέθετε τόση ενέργεια επί σκηνής, που αν τους έβλεπες χωρίς να τους ακούς, θα πίστευες πως ίσως να έπαιζαν ως και μέταλ.

 

 

Άκρως επικοινωνιακοί και με το κοινό, ευχαριστώντας το, κάνοντας εισαγωγές στα κομμάτια, αστεία, γενικότερα και ειδικότερα σχόλια. Ας πούμε, προλόγισαν ένα κομμάτι λέγοντας πως θα μπορούσαν να πουν πως είναι το όχημα για την είσοδό τους στη Eurovision, του χρόνου (μιας και τη μέρα της συναυλίας, διεξαγόταν κι ο φετινός τελικός της Eurovision) – εδώ που τα λέμε, δε θα ήταν κακή ιδέα να πήγαινε μια μπάντα σαν κι αυτή, θα ανεβαίναμε και αξιακά και βαθμολογικά. Δεν έλειψαν, όμως και τα κοινωνικοπολιτικά σχόλια, όπως δε λείπουν και ποτέ από τις συναυλίες τους, κάτι που γνωρίζουν όσοι τους παρακολουθούν χρόνια και τους συγχαίρουν, όχι μόνο για αυτά, αλλά και για τη γενικότερη στάση ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και αντιφασισμού που τους διακατέχει.

 

 

Το κοινό, αν και ήταν λίγο στον κόσμο του, στην πλειοψηφία του, όταν καταλάβαινε τι υπέροχο βιώνει, ψιλοξυπνούσε και συμμετείχε, χειροκροτούσε θερμά, φώναζε, χτυπούσε τα πόδια του ρυθμικά, χόρευε και ταυτιζόταν με τη μπάντα, τα κομμάτια και την προαναφερόμενη στάση τους (θα μου πεις, αν δεν, δε θα ήταν εκεί, αλλά και πάλι). Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως αξίζουν μεγαλύτερο κοινό εδώ, και κάποτε το είχαν, αλλά τι να το κάνουμε εκείνο (είναι το είδος που απλώς θα επέτεινε τη θλιβερή κατάσταση ασέβειας, κάτω από τη σκηνή);

 

 

Αυτό που σταδιακά χάθηκε, ήταν το φασέικο, που μόλις έπαψε ο γενικότερος ‘εναλλακτικός’ τύπος, να έχει τη μπάντα στα ‘must’, αποχώρησε. Δε θα λείψει το συγκεκριμένο, όπως δε λείπει και από πουθενά. Το πραγματικό κοινό θέλουμε και όλοι ξέρετε τι εννοώ. Σημασία, βέβαια, έχει πως όσοι ήμασταν εκεί, τους απολαύσαμε με την καρδιά μας. Ειδικά στο ρεφρέν του ‘You Make Me Feel’ (ίδιου τίτλου κομμάτι με παλιότερο των αγαπημένων Archive, με τους οποίους, είχαν περιοδεύσει κιόλας, στο παρελθόν!), ήταν σαν να πάγωσε ο κόσμος και ο χρόνος, ανατριχιάσαμε σύγκορμοι, καθώς η φωνή έσκαγε στα αυτιά μας.

 

 

Καθώς η ώρα περνούσε δίχως να το καταλάβουμε, έφτασε η ώρα που αποχώρησαν από τη σκηνή, μόνο για να επιστρέψουν σχεδόν αμέσως, υπό τα παρακλητικά χειροκροτήματα του κοινού, για το καθιερωμένο encore, το οποίο ξεκίνησε με μια εισαγωγή πριν το κομμάτι ‘Refugee’, στην οποία αφιερωνόταν στους μετανάστες όλου του κόσμου, ενώ ακολούθησε το σύνθημα ‘σκατά στους φασίστες’ (καλά τα λέει, θα προσθέσω εγώ).

 

 

Ακολούθησαν ευχαριστίες σε κοινό, παραγωγή, τεχνικούς, support και προσωπικές, του τραγουδιστή, στον παρόντα στον χώρο, Παντελή Δημητριάδη (των Κόρε Ύδρο και Παιδιών της Παλαιότητας), τον ‘μεγαλύτερο Έλληνα συνθέτη της τελευταίας εικοσαετίας’, όπως τον χαρακτήρισε και δε μπορώ παρά να συμφωνήσω ξανά. Το τέλος ήρθε, λίγο μετά τις 23:30, με το 15ο και τελευταίο κομμάτι (και έχοντας κάνει το δέον πέρασμά τους και από τους τρεις δίσκους τους), το ‘How To Be A Child And Win The War’, που αποτελεί την ‘ευαίσθητη πλευρά τους’, όπως είπαν, αφήνοντάς μας όλους, συγκινημένους, ευχαριστημένους και ψυχοπνευματικά γεμάτους, μετά το τέλος αυτού και της εμφάνισής τους, συνολικά.

 

 

Ένα αξέχαστο βράδυ, που θα το θυμόμαστε για καιρό, όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε σπάνια εμφάνισή τους. Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα, όχι μόνο επειδή τους αγαπάμε, αλλά και διότι, παρά το γεγονός πως φέτος γιορτάζουν τη 15ετία ύπαρξής τους, ως μπάντα, αποδεικνύουν πως καταφέρνουν να εξελίσσονται συνεχώς, όχι μόνο δισκογραφικά (περιμένουμε με αγωνία και τον νέο, τέταρτο δίσκο τους) αλλά και επί σκηνής, όπου εκεί που νομίζεις πως όχι μόνο δε μπορούν να γίνουν ακόμα καλύτεροι, επειδή είναι τέλειοι (ούτε λίγο δεν τους φτάνουν άλλοι, δικοί μας και ξένοι), αυτοί κάθε φορά, μας εκπλήσσουν ανοδικά, ακόμα περισσότερο.

 

 

Συγχαρητήρια λοιπόν, στα παιδιά που τα έδωσαν ξανά όλα (και που αν πχ τους έβαζαν να παίξουν σε κάνα Ηρώδειο, όπως και θα άξιζαν, θα σας έλεγα εγώ, για πότε θα γίνονταν sold out, αλλά τέλος πάντων), αλλά και στη διοργανώτρια εταιρία, τη High Priority, η οποία, όπως και την προηγούμενη φορά, έστησε μια ιδανική συναυλία για αυτούς και για εμάς, με όλα να είναι μια χαρά, όπως και τα πρόγραμμα, το οποίο βγήκε σε μικρές, λογικές αποκλίσεις και λήξη του live σε κανονική ώρα. Είπαμε, να τα λέμε όλα, δηλαδή και τα καλά, μιας και ακόμα και σε τέτοια θέματα, δε θεωρούνται αυτονόητα, κάτι που όλοι του χώρου, γνωρίζουμε πολύ καλά. Αναμένουμε ήδη, την επόμενη φορά!

 

 

ELECTRIC LITANY – SETLIST:

 

Feather of Ecstasy
Sealight
The World Is Changing While You Sleep
The Soul Remembers Everything
Azure
Bedroom
Tear
Name
You Make Me Feel
Enemy
In the Morning
Refugee (Under A Common Sky)

Encore:

Empty Sea
February
How To Be A Child And Win The War

 

Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογραφίες: Μαρία Σαράντου

 

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης
Οι Molchat Doma, για πρώτη φορά, ζωντανά στην Αθήνα!
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, νέες μπάντες της post punk, οι Molcath...
Read More
0 replies on “Ανταπόκριση: Electric Litany & Johnny Labelle @ Gagarin Live Music Space – Σάββατο 14/05/2022”