by Πάνος Σταυρουλάκης
Παρασκευή και πρωτομηνιά κι εμείς βρεθήκαμε στο Temple, στο Γκάζι, για την επιστροφή των Αμερικανών Dub Trio, στη χώρα μας, ύστερα από 5,5 χρόνια, από την προηγούμενη φορά. Προφανώς, πολύς κόσμος την περίμενε, αφού ο χώρος, είχε γεμίσει από νωρίς, και πάνω και κάτω, από κόσμο διάφορων ηλικιών, οι οποίοι διασκέδασαν από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό της συναυλίας. Ας τα δούμε, όμως, όλα, λίγο πιο αναλυτικά:
Τη βραδιά, ανέλαβε να ανοίξει η τετράδα των δικών μας Last Rizla, μια εξαιρετική μπάντα, της οποίας ο ήχος, συνδυάζει ποικίλες επιρροές, για αυτό και χαρακτηρίζονται και ως noise rock / sludge punk / neo monolithic / heavy rock κ.ά. Έχουν διανύσει ήδη μια δεκαετία οργώνοντας σκηνές και έχοντας βγάλει αξιολογότατες κυκλοφορίες, όπως εκτός των διαφόρων singles, τουλάχιστον τέσσερα eps. Έχουν ανοίξει κι άλλα μεγάλα, ξένα ονόματα, όπως τους Whores, πέρυσι, στο Κύτταρο, στην πρώτη επίσκεψη εκείνων, την Ελλάδα, όπου και τους είδα για πρώτη φορά ζωντανά και τρελάθηκα. Η εμπειρία τους αυτή, είναι που τους έκανε να αποτελέσουν και ιδανικό support για τους Dub Trio, μιας και αυτοί, έχουν ιδιαίτερο ήχο και θα ήταν δύσκολο, να βρεθεί μια μπάντα που να τους ταιριάζει απολύτως, ηχητικά μιλώντας, για να τους ανοίξει.
Ήταν, όμως, πολύ σωστή, νομίζω, η ιδέα, αυτό να το κάνουν οι Last Rizla, και νομίζω πως συμφώνησε και το κοινό, αφού από νωρίς, είχε γεμίσει τον χώρο, για να μην τους χάσει, ενώ το headbanging πήγαινε σύννεφο, όσο εκείνοι, ήταν πάνω στη σκηνή. Ακραία και φοβερή η εμφάνισή τους, την οποία, δυστυχώς, δεν πρόλαβα εξαρχής. Ο ήχος τους, ογκώδης και καταστροφικός, παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του, με τα φωνητικά, ν ακούγονται καθαρά, παρά την όλη ‘βρωμιά’ του ήχου τους. Ο τραγουδιστής, κοινός των αγαπημένων Sadhus, κλασικά, ξελαρυγγιαζόταν, προκαλώντας ανατριχίλες.
Κατέβηκε και κάτω από τη σκηνή και τραγούδησε και μέσα στον κόσμο, μια κοιτάζοντας αυτόν, μια τους υπόλοιπους της μπάντας, οι οποίοι τις ίδρωσαν για τα καλά, και πάλι, τις φανέλες. Τα κομμάτια τους, μεγάλα σε διάρκεια, ενώ στο τελευταίο, κλήθηκε και ένας φίλος τους, από άλλη μπάντα, τους Friends Of Gods, ο οποίος και έβαλε το χεράκι του στα φωνητικά, φτάνοντας όλοι μαζί σε ένα ξεσπασματικό τέλος, με το οποίο και γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό, λίγα λεπτά πριν τις 23:00.
Μόλις δέκα λεπτά αργότερα, όλα ήταν έτοιμα, ώστε να υποδεχτούμε στη σκηνή τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους Dub Trio, οι οποίοι, από ότι φάνηκε από την αθρόα προσέλευση του κόσμου, είχαν λείψει πολύ στο αθηναϊκό κοινό. Η τριάδα, αποτελούμενη από ντράμερ, μπασίστα (ο οποίος είχε και πλήκτρα, δίπλα του) και κιθαρίστα, βγήκε και πήρε τις θέσεις της. Ξεκίνησαν αμέσως, με εξαιρετικό ήχο κι χωρίς μικρόφωνα, αφού όπως αποδείχτηκε, σε κάποιους ανίδεους, σαν κι εμένα, η μπάντα δεν έχει φωνητικά – εξαίρεση αποτελούν, κάποια προηχογραφημένα που ακούγονταν, ενίοτε, σε κάποια κομμάτια.
Η μπάντα αυτή, έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο, που ελάχιστες άλλες, ίσως έχουν και που εγώ, νομίζω ότι δεν έχω ξαναδεί: κινούνται ανάμεσα στις κλίμακες της ροκ και της μέταλ με μεγάλη άνεση, παρουσιάζοντας δυνατές, καλοδουλεμένες συνθέσεις, ενώ πολύ ενδιαφέρον έχουν και οι προσθήκες στα πήγαινε – έλα, ανάμεσα στον ροκ και στον μέταλ ήχο, οι οποίες, πέρα από τα προηχογραφημένα φωνητικά, φέρουν και πολλού ηλεκτρονικούς ήχους.
Ρυθμικοί, ενεργητικοί και με πολλές και ενδιαφέρουσες μουσικές ιδέες και προσθήκες, φτάνουν σε ένα αποτέλεσμα, το οποίο πιθανώς να είναι δύσκολο να το κατατάξουμε σε ένα μόνο είδος ή να το χαρακτηρίσουμε με άλλα, υποείδη ,γιατί από τη μια είναι σαν να παίζουν post rock, από την άλλη heavy metal. Απαιτείται πολλή μαεστρία και τεχνική για να ελίσσεσαι έτσι, τόσο πολύ και εύκολα, μέσα στα μουσικά πεδία, και αυτό είναι κάτι που οι Dub Trio, επιτυγχάνουν με ευκολία. Αυτό, δεν είναι τυχαίο, βέβαια - 20 χρόνια καριέρας και 5 δίσκους, έχουν στην πλάτη τους.
Αυτός είναι, πιθανώς και ο λόγος, πως έχουν ένα κερδίσει ένα μεγάλο ακροατήριο – και γενικά, αλλά και εκείνη τη νύχτα, ειδικά, κρίνοντας από το μεγάλο μέγεθος του ακροατηρίου που είδαμε στο venue (με βάση, πάντα, και τα δεδομένα του χώρου), αγγίζοντας, προφανώς, οπαδούς διαφόρων ειδών, ακόμα και τους πιο ‘πωρωμένους’. Αυτό, διότι βγάζουν κάτι πολύ τίμιο, και προς το κοινό, που τους παρακολουθούσε προσηλωμένο, αλλά κυρίως και προς τη μουσική τους (και προς όλο τον πειραματικό χαρακτήρα αυτής), και κατ’ επέκταση, προς τους εαυτούς τους.
Δε σε κοροϊδεύουν. Παίζουν κάτι πολύ ιδιαίτερο, μα προσεγμένο, το οποίο μπορεί α μην το λατρέψεις, αλλά σίγουρα θα σε αγγίξει. Βέβαια, πέραν του κοινού, και οι ίδιοι ήταν προσηλωμένοι στο έργο τους, παίζοντας το ένα κομμάτι μετά το άλλο, σε συνεχή ροή, λες και με μια συγκεκριμένη δομή. Μάλιστα, όσο προχωρούσε η παρουσίαση των κομματιών, τόσο γίνονταν εμφανείς, οι επιρροές που αυτά είχαν και από άλλα είδη, ακόμα και από reggae πχ!
Εξαιρετικά εμπνευσμένη, λοιπόν, μπάντα, που βλέποντας την, στη μία ώρα, περίπου, όπου βρέθηκα πάνω στη σκηνή, μόνο να βαρεθείς δε μπορούσες, τους ήξερες – δεν τους ήξερες, αφού σου κρατούσαν το ενδιαφέρον αμείωτο, και αυτά τα λέω εγώ, που δεν το παίζω και φανατικό, πού να ρωτούσαμε και τους πραγματικούς fans, οι οποίοι, σίγουρα θα τους κατευχαριστήθηκαν – ήταν, άλλωστε, και διψασμένοι, τόσα χρόνια που είχε να φανεί η μπάντα από τα μέρη μας.
Μετά από αρκετά κομμάτια, τα οποία είχαν μεγάλες, σχετικά, διάρκειες και άγγιξαν το σύνολο της δισκογραφίας τους, μην αφήνοντας κανέναν παραπονεμένο και όντας σοβαροί και μετρημένοι, μας ευχαρίστησαν, με τον ντράμερ, ημίγυμνο, να παίρνει τον λόγο και να μάς ευχαριστεί στα ελληνικά, κιόλας, λέγοντας: ‘Ευχαριστούμε, Ελλάδα, έχουμε ξανάρθει εδώ και είναι χαρά μας που βρισκόμαστε και πάλι. Πριν ένα εξάμηνο, ηχογραφήσαμε τον νέο μας δίσκο, τον οποίο και μπορείτε να βρείτε πίσω, προς αγορά. Ευχαριστούμε, peace (με υψωμένα δάχτυλα)!’ και αποχώρησαν, για να επιστρέψουν σχεδόν αμέσως, υπό το κάλεσμα του κόσμου, για το καθιερωμένο encore, το οποίο και έκλεισε πανηγυρικά, μια πολύ επιτυχημένη συναυλία.
Συμπερασματικά, η βραδιά, νομίζω πως ήταν πολύ καλή και επιτυχημένη, όπως προείπα, για πολλούς λόγους: αφενός, για την επιστροφή μιας ιδιαίτερης και ταλαντούχας μπάντας, στην πόλη μας, η οποία έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, για τα δικά μας παιδιά, του support, τα οποία και στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, όπως πάντα, αλλά και για τη μεγάλη προσέλευση του κόσμου, που απέδειξε πως όποιον καλλιτέχνη αγαπάει, δεν τον ξεχνάει και πάντα θα σπεύδει να τον δει ζωντανά, ακόμα κι αν περάσουν χρόνια, πολλά.
Η διοργάνωση εξαιρετική, οι χρόνοι καλοί, ο ήχος τέλειος, αν και πολύ υψηλός, τα φώτα, δυστυχώς, κακά, ειδικά στους Dub Trio, οι οποίοι, όμως, έσβησαν από το μυαλό μας, αυτά τα δευτερεύοντα θέματα και μάς άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις, τόσο ώστε, να θέλουμε να τους ξαναδούμε σύντομα και αν ελπίζουμε πως δε θα αργήσουν (τόσο) να επιστρέψουν ξανά εδώ.
___
Ανταπόκριση, για το sinavlia.gr:
Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Μαρία Σαράντου
*
