by Maria Sarantou
Φωτογραφίες: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη
Οι Dream Syndicate, στην τελευταία τους στάση που έκαναν στο Fuzz, από την ευρωπαϊκή τους περιοδεία που βρίσκονταν εκείνο τον καιρό, ήρθαν και μας έπαιξαν σε δύο περίπου ώρες καλιφορνέζικο ροκ από όλη την μουσική τους πορεία.
Κάτι μικρά ερωτήματα χρόνου που αιωρήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου, απαντήθηκαν όλα ένα προς ένα κατά την διάρκεια της συναυλίας, από τις ροκ ξελογιάστρες νότες που στροβιλίζονταν γύρω μας στο σκοτάδι. Ένα από αυτά ήταν ότι αν και συνέπεσε τριήμερο και αρκετοί είχαν φύγει, ο κόσμος ήταν ήδη πολύς στην εμφάνιση του support και ύστερα αυξήθηκε λίγο ακόμα στο.. κυρίως πιάτο.
Την βραδιά άνοιξαν σύμφωνα με το πρόγραμμα οι δικοί μας Dustbowl. Στην τελευταία εμφάνιση των Dream Syndicate στην χώρα μας, την συναυλία την είχε ανοίξει πάλι το αθηναϊκό συγκρότημα και όπως φάνηκε φέτος, θα ήταν το ίδιο πετυχημένη και η προηγούμενη κοινή τους εμφάνιση. Η ευχάριστη και για αυτούς συγκυρία ήταν η κυκλοφορία αρχές του Οκτώβρη του νέου τους άλμπουμ «The story of Mr. Dandy Gasoline» που μας το παρουσίασαν τα 45 λεπτά που βρίσκονταν στην σκηνή. Ο κόσμος όσο περνούσε η ώρα ενθουσιάζονταν με τα τραγούδια τους και στο τέλος μας άφησαν με το ομότιτλο του άλμπουμ τους, όπως και του προηγούμενού τους The great Fandango.
Στις 22:15 την σκυτάλη στην σκηνή την πήραν οι Dream Syndicate και από το πρώτο τραγούδι τους, το How did I Find Myself Here που ξεκίνησαν τα κιθαριστικά τους παιχνίδια, πήραμε μια καλή γεύση του τι θα επακολουθούσε.
Αρχικά έδωσαν βάρος στα τραγούδια που περιλαμβάνονται στην δισκογραφία τους των τελευταίων ετών και φυσικά ακούσαμε αρκετά και από το τελευταίο τους άλμπουμ «These Time» που κυκλοφόρησε φέτος. Στην συνέχεια έβαζαν στο πρόγραμμα όλο και περισσότερα κομμάτια του ξεκινήματός τους και ο κόσμος που είχε ενθουσιαστεί, συμμετείχε πλέον πιο ενεργά στο άκουσμα και των παλαιότερων επιτυχιών τους με χορό και τραγούδι.
Το κλείσιμο τη συναυλίας υποκίνησε ένα déjà vu συναισθημάτων για όσους δεν ήμασταν εδώ δυο χρόνια πριν, γιατί καθυστέρησαν την στιγμή του αποχωρισμού δυο χρόνια μετά και έπαιξαν όσο περισσότερο μπορούσαν, προσφέροντάς μας δυο μεγαλειώδες encore.
Μας αποχαιρέτησαν με το ομότιτλο τραγούδι του πρώτου τους άλμπουμ The Days of Wine and Roses και το γλυκό μεθύσι που προσφέρει η γεύση του κρασιού και το άρωμα των τριαντάφυλλων, αναδύθηκε από τις μουσικές τους εκείνη την βραδιά και αποτυπώθηκε στις αναμνήσεις μας για μέχρι την επόμενη μουσική μας συνάντηση.
