Ανταπόκριση: Drab Majesty, Data Fragments @ Temple

Τρίτη επίσκεψη των πολύ αγαπητών Αμερικανών post punkers / new wavers Drab Majesty στην Αθήνα, μέσα σε διάστημα 2,5 ετών και η δεύτερη που λαμβάνει χώρα στον αγαπημένο χώρο του Temple, στο Γκάζι (η πρώτη, στο Death Disco). Αυτή τη φορά, ήρθαν και με τον νέο, τρίτο τους δίσκο, στις αποσκευές τους, με τίτλο ‘Modern Mirror’, ο οποίος κυκλοφόρησε το καλοκαίρι, ενώ ηχογραφήθηκε πέρυσι το καλοκαίρι, εδώ, στην Αθήνα, όπως μας είπαν οι ίδιοι. Αρκετός κόσμος έσπευσε να τους (ξανα)δει από κοντά, γεμίζοντας τον χώρο, ο οποίος, έτσι μικρός και γεμάτος, τούς ταίριαζε πολύ. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα λίγο πιο αναλυτικά.

Φτάνοντας στον χώρο γύρω στις 22:00, το opening act της βραδιάς, είχε σχεδόν μόλις ξεκινήσει. Αυτό, δεν ήταν άλλο από τους Data Fragments, μια τριάδα η οποία ξεκίνησε πριν καμιά διετία και που πέρυσι έβγαλε τον πρώτο της δίσκο. Η γνώμη μου για αυτούς είναι γνωστή, αφού αποτελούν ένα από τα πιο αδιάφορα, θα έλεγα, σχήματα της ας της πούμε, νεότερης εγχώριας αγγλόφωνης post punk σκηνής, οι οποίοι άγνωστο πώς και γιατί, σαν να προωθούνται από πολλούς και βρίσκονται σε θέσεις νευραλγικών openings, χωρίς τα φόντα για αυτές, αφού εμένα ο ήχος τους, μου φαίνεται ένα συνονθύλευμα αντιγραφών μεγάλων και μικρότερων ξένων μπαντών των early ‘80s, μαζί με μια νεωτεριστική δηθενιά κι ένα ύφος ανάξιο για τέτοιες συνθήκες. Έχει τύχει, δυστυχώς, να τους δω κάποιες φορές (απλώς και μόνο επειδή τους είχαν να ανοίγουν μπάντες που με ενδιέφεραν, όχι πως θα πήγαινα επί στητού να δω τους ίδιους) και πάντα τα συναισθήματα μου κυμαίνονται από την αδιαφορία έως και την ενόχληση, όπως συνέβη αυτή τη φορά, που είχαν δυνατά τον ήχο υς και έπαιξαν γύρω στα 55 λεπτά, αντί του συνηθισμένου μισάωρου, με αποτέλεσμα να βασανίζομαι απίστευτα, κοιτώντας συνεχώς την ώρα μέχρι τη λήξη τους και τη λύτρωσή μου από το μαρτύριό τους.

Μπασίστας, πληκτράς (είχαν αντιστρέψει τη συνηθισμένη τους διάταξη στη σκηνή, αυτή τη φορά) και τραγουδιστής – κιθαρίστας, συνθέτουν το τρίο. Στατική σκηνική εμφάνιση, ξεθωριασμένες και παλιακές μουσικές ιδέες, χοντροκομμένος ήχος, καμία πρωτοτυπία, κανένα νόημα. Χάλια φώτα, εκνευριστική φωνή, όπου ειδικά στα ψηλά σημεία, ήταν σαν να ούρλιαζε, σαν να φωνάζει άσχημα, ενώ στα νορμάλ της σημεία, σαν ψεύτικη. Μετά από τα πρώτα κομμάτια, κάτι έσπασε στην κιθάρα και διέκοψαν για να το αντικαταστήσουν, κάνοντας άβολο χιούμορ. Η εμφάνιση συνεχίστηκε με κανένα κομμάτι να μη διαφέρει από το προηγούμενο, σαν να άκουγες το ίδιο, ενοχλητικό πράγμα, ξανά και ξανά, το οποίο και κατέληγε να είναι μια βαβούρα. Πριν το τελευταίο, είπαν πως θα παίξουν άλλο ένα και θα κατέβουν να ακούσουν μαζί μας το main act. Ευτυχώς, κάποια στιγμή τελείωσαν, το ρολόι έδειχνε 22:52 και πήραμε επιτέλους μια ανάσα, με την ευχή αυτή, να ήταν η τελευταία φορά που τους έβλεπα.

Μετά το τέλος του support, οι δύο τύποι των Drab Majesty, βγήκαν και άρχισαν να ετοιμάζουν τη σκηνή. Αφού αυτό έγινε, αποχώρησαν για να ετοιμαστούν. Με τεράστια και αδικαιολόγητη καθυστέρηση, επανεμφανίστηκαν στις 23:37, οπότε και ξεκίνησαν το σετ τους, όντας πανέτοιμοι, φορώντας τις τόσο ιδιαίτερες ενδυμασίες τους, ασπροασημί μακριά ρούχα, ασπροπλατινέ περούκες, βαρύ, λευκό μακιγιάζ και μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου – αμφίεση που ενδύονται στις συναυλίες τους, χαρακτηριστικό της θεατρικότητάς τους. Για κάποιον λόγο, το ντουέτο έχει γίνει ιδιαίτερα αγαπητό διεθνώς, από τους κόλπους της post punk κοινότητας, γενικότερα, ενώ έχει αναγνωριστεί και σε μεγάλο βαθμό, ειδικά από το 2015 και μετά, αν και υπάρχουν από το 2011. Ανήκουν στην οικογένεια της Dais Records και επισκέφθηκαν για τρίτη φορά την Αθήνα, με αρκετή όρεξη, από ότι φάνηκε. Για την επόμενη μία ώρα και είκοσι λεπτά, έπαιξαν δέκα κομμάτια, καλύπτοντας τη δισκογραφία τους και ειδικά τους τρεις κανονικούς τους δίσκους, με το βάρος να δίνεται στον τελευταίο, τον ‘Modern Mirror’. Ο ήχος, στάθηκε αρωγός τους, ο οποίος ήταν εξαιρετικός και οι φωνές τους, ακούγονταν πεντακάθαρα, σε αντίθεση με τα φώτα, τα οποία ήταν τραγικά, καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους.

Και οι δύο με μικρόφωνα, τραγουδούσαν εναλλάξ ή και ταυτόχρονα, ο ένας στα πλήκτρα του και ο άλλος, στην κιθάρα του. Η αισθητική τους, είναι πολλή προσεγμένη, όχι μόνο σκηνογραφικά, αλλά και στα κομμάτια τους. Προσωπικά, δεν κόβομαι για αυτούς ή τη μουσική τους, αλλά σίγουρα είναι ψυχαγωγικοί και εκείνη, ψυχαγωγική. Ενδιαφέρον παρουσίασαν τα ‘τραβήγματα’ στη μουσική στο τέλος κάποιων κομματιών, φτάνοντας σε ambient σημεία! Ο γενικότερος ήχος τους, εναλλασσόταν από χορευτικός σε ατμοσφαιρικό, δημιουργώντας πολύ ωραία ηλεκτρονικά ηχοτόπια. Έπαιξαν ένα νέο κομμάτι, ενώ στα πιο γνωστά τους, το κοινό ενθουσιαζόταν από κάτω. Είπαν πως τον νέο δίσκο, τον έγραψαν εδώ, πέρυσι το καλοκαίρι και χαίρονταν για αυτό Μάς ευχαρίστησαν ξανά και ξανά και φαινόταν πως το απόλαυσαν και οι ίδιοι, και το κοινό. Έπαιξαν συνεχόμενα, χωρίς encore και στις 00:57, ύψωσαν ποτήρια, χαιρέτησαν και αποχώρησαν, αφήνοντας ένα γεμάτο κόσμο Temple, ευχαριστημένο.

Συμπερασματικά, ήταν μια σχετικά καλή βραδιά, αν εξαιρέσουμε το support. Οι Drab Majesty, έπαιξαν ένα τίμιο και γεμάτο σετ, ικανοποιώντας το διψασμένο και ανέλπιστα μεγάλο, για τη χώρα μας κοινό τους. Ο ήχος ήταν καλός, ο φωτισμός κακός και τα χρονοδιαγράμματα δεν τηρήθηκαν – ευτυχώς που ήταν Παρασκευή και όχι Πέμπτη, πχ, γιατί θα έφευγε κόσμος τρελός πάνω στο εικοσάλεπτο από όταν θα είχαν ξεκινήσει. Ο χώρος άψογος, όπως πάντα, το κοινό αρκετό (αν και με ακριβότερο, από τις άλλες φορές, εισιτήριο), ενώ η πλειοψηφία, το χάρηκε, και αυτό μετράει. Σίγουρα θα ξαναδούμε το ντουέτο στα μέρη μας και θα είμαστε ξανά εκεί.