by Πάνος Σταυρουλάκης
Οι Πολωνοί doom/stoner rockers Dopelord, επέστρεψαν, επιτέλους, στη χώρα μας, ύστερα από ακριβώς 8 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη και μοναδική εμφάνισή τους, σε αυτή, τότε (στην Αθήνα, στο An, τον Απρίλιο του 2015, σε διοργάνωση της Smoke The Fuzz). Αυτή τη φορά, μια άλλη αγαπημένη εταιρία, η Made Of Stone, τους επανέφερε στα μέρη μας, για 4 (!) συναυλίες στη χώρα μας (Σέρρες, Τρίκαλα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη), πράγμα που θα είχε συμβεί μια τριετία πριν, αφού οι συναυλίες τους είχαν κανονιστεί για τον Απρίλιο του 2020 και φυσικά, ακυρώθηκαν όπως όλα, λόγω της πανδημίας. Μετά από αναβολές και αβεβαιότητες, το πράγμα σιγουρεύτηκε και φτάσαμε αισίως, στον Απρίλιο του 2023, με τους Dopelord να επιστρέφουν στα αλήθεια, στην Ελλάδα. Εμείς βρεθήκαμε στη συναυλία τους στην Αθήνα, στο Temple και μεταφέρουμε τα όσα ζήσαμε.
Η βραδιά θα ξεκινούσε με τους heavy rockers Under The Sun, των οποίων το όνομα είχα ακούσει παλιότερα (όπως και το ωραίο, πρώτο ep τους, που κυκλοφόρησαν πριν κάποια χρόνια), αλλά δεν είχε τύχει να τους δω ποτέ ζωντανά, κάτι που δυστυχώς, ούτε και τώρα συνέβη, μιας και δεν τους πρόλαβα, λόγω καθημερινής. Κρίμα, γιατί και τους συγκεκριμένους ήθελα να δω, αλλά και γενικότερα, πάντα προσπαθώ, όσο και όποτε γίνεται, να βλέπω και τα εγχώρια opening acts, αφενός επειδή αποτελούν μέρος ενός ενιαίου συνόλου της εκάστοτε συναυλίας, αφετέρου επειδή ασχέτως ειδών, έχουμε εξαιρετικές μπάντες στα μέρη μας. Επιφυλάσσομαι, λοιπόν, μέχρι την επόμενη φορά, που ευελπιστώ ότι θα καταφέρω να τους δω.
Ευτυχώς, όμως, πρόλαβα έστω και μερικώς, το σετ του επόμενου opening act, των Chipper, μια μπάντα που δεν ήξερα και δεν είχα δει ή ακούσει ξανά, αλλά είναι πάντα ωραίο όταν η πρώτη επαφή με μια αξιόλογη μπάντα, γίνεται σε μια ζωντανή εμφάνιση (βέβαια, εκ των υστέρων, άκουσα και τον καλό πρώτο τους δίσκο, που κυκλοφόρησαν προ τριετίας). Η τετράδα τα έδινε όλα επί σκηνής, δείχνοντας να απολαμβάνει πολύ την όλη φάση. Heavy/stoner rock με bluesy και groovy πινελιές η μουσική τους, η οποία μόνο αδιάφορο δεν άφησε το παριστάμενο πλήθος και όχι αδίκως. Πολύ ωραία, ξεσηκωτική μπάντα που σίγουρα θα χαρώ να ξαναδώ στο μέλλον.
Ο τραγουδιστής (και ένας εκ των δύο κιθαριστών), φαινόταν ενθουσιασμένος που έπαιζε για εμάς, για αυτό και μας ευχαρίστησε, όπως έκανε και με τη Made Of Stone, τους Under The Sun, τους Dopelord, το Temple και τους εργαζόμενους αυτού. Πρόσθεσε πως η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία, ενώ αρκετές φορές παρακίνησε τον κόσμο σε ρυθμικά παλαμάκια, αλλά προλόγισε και κομμάτια, όπως το Psychotic Love (αν άκουσα καλά), το οποίο ξεκίνησε να τραγουδάει ο έτερο κιθαρίστας, αλλά η φωνή του ήταν χαμηλά και χανόταν κάπως.
Μας ευχαρίστησε κι εκείνος και είπε πως ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη και θα μας παίξουν κι ένα πειρατικό τραγούδι, το ‘Libertalia’ (και πάλι, αν άκουσα καλά τον τίτλο), κατά τη διάρκεια του οποίου, βελτιώθηκε και το κατά πόσο ακουγόταν η φωνή του. Μετά από κάνα μισάωρο από την ώρα που μπήκα, δηλαδή κατά τις 22:45, μας ευχαρίστησαν, μας αποχαιρέτησαν, είπαν πως μας αγαπούν και πως θα τα ξαναπούμε σύντομα, ενώ μας πληροφόρησε πως όλες οι μπάντες έχουν merch στον πάγκο.
Μέσα στο επόμενο εικοσάλεπτο, έγιναν όλες οι απαραίτητες προετοιμασίες για τους πρωταγωνιστές της βραδιάς και στις 23:05, τα φώτα χαμήλωσαν και άρχισε να ακούγεται το κομμάτι ‘It’s so nice to get stoned’. Προς το τέλος του, έναν ένα τα μέλη της τετράδας των Dopelord, ανέβηκαν στη σκηνή υπό τα χειροκροτήματα του αυξημένου, πια, πλήθους και πήραν τις θέσεις τους. Δυστυχώς, από το πρώτο κομμάτι, φάνηκε πως υπήρχε θέμα με τον ήχο – και δε μιλώ μόνο για την υψηλή του ένταση, αλλά για το γεγονός πως η φωνή του τραγουδιστή – μπασίστα ήταν πολύ χαμηλά και δεν ήμουν σίγουρος αν το θέμα ήταν τεχνικό ή αν / και υπήρχε θέμα με τον ίδιο, διότι φαινόταν να ψιλοζορίζεται να βγάλει φωνή.
Μετά το πρώτο κομμάτι, είπε πως είναι πολύ χαρούμενοι που βρίσκονταν εδώ, μετά από τόσα χρόνια και ζήτησε περισσότερα φώτα στη σκηνή και όχι κόκκινα (πόσο τον καταλαβαίνω). Ο φωτισμός έγινε πιο έντονος όντως και μάλιστα γύρισε σε πράσινος, άκρως ταιριαστός για τα επόμενα, αγαπημένα κομμάτια, τα ‘The Witching Hour Bell’ και ‘Children Of The Haze’. Μετά το τρίτο κομμάτι, ο τραγουδιστής είχε ένα ατύχημα, με τη μπύρα του να χύνεται μπροστά του και ζήτησε χαρτί να τα σκουπίσει λίγο (του έδωσαν ολόκληρο το ρολό κουζίνας από το μπαρ), γιατί όπως είπε γελώντας, δεν ήθελε να πάθουν ηλεκτροπληξία πριν αρχίσει το σόου για τα καλά και στη συνέχεια, ζήτησε τη βοήθεια του κοινού για το επόμενο κομμάτι, λέγοντάς του να φωνάζει ‘Hail Satan’, στα σημεία που θα του υποδείκνυε, καθώς θα έπαιζαν το ομώνυμο κομμάτι.
Μετά και το τέταρτο κομμάτι, ο τραγουδιστής απευθύνθηκε ξανά στο κοινό, έχοντας μια υπέροχη επικοινωνία μαζί του, με χιούμορ και δείχνοντας, όπως και όλη η μπάντα, πως απολάμβανε που ήταν εδώ. Ευχαρίστησε λοιπόν τον κόσμο και αναφώνησε σε άψογα ελληνικά ‘Γεια σας μαλάκες!’ Ο κόσμος γέλασε κι εκείνος πρόσθεσε πως το μυαλό του έχει χώρο για να συγκρατήσει μόνο λίγες λέξεις από αυτές που μαθαίνει από τη γλώσσα της κάθε χώρας που επισκέπτονται και συνήθως αυτές, είναι οι ‘προσβλητικές’ (εγώ εντυπωσιάστηκα ου τις θυμόταν κι αυτές, μετά από τόσα χρόνια). Είπε επίσης πως το επόμενο κομμάτι που θα έπαιζαν, το ‘Addicted To Black Magick’, το είχαν παίξει για πρώτη φορά ζωντανά, στην προηγούμενη επίσκεψή τους στην Αθήνα και ρώτησε αν ήταν κανείς από τους παριστάμενους και σε εκείνη την εμφάνισή τους, κι αν ναι, να σηκώσουν το χέρι τους. Κάποιοι λίγοι το έκαναν κι εκείνος γελώντας, απάντησε πως ‘οι υπόλοιποι θα πέθαναν’.
Ευτυχώς, όσο περνούσε η ώρα, τόσο βελτιώνονταν και οι φωνές τους – χρησιμοποιώ πληθυντικό, γιατί ανά φάσεις, είχαμε φωνητικά και από τον έναν κιθαρίστα, του οποίου ναι μεν ακουγόταν εξαρχής καλύτερα η φωνή, αλλά και πάλι, υπήρχε θέμα. Σταδιακά, όμως και οι δύο, ήρθαν σε ένα πολύ καλό επίπεδο, οπότε ίσως να ήταν τεχνικό το θέμα και εν τέλει, να επιλύθηκε. Πριν το τελευταίο κομμάτι, ρώτησε ο τραγουδιστής αν θέλουμε άλλο ένα, όλοι αποκρίθηκαν θετικά και ξεκίνησαν να ‘παίζουν ξύλο’ από κάτω, όταν άρχισαν να παίζουν το κομμάτι κι εκείνος πέταξε ένα άκυρο ‘φέτα’ για αστείο και μας ευχαρίστησε ξανά όλους που ήρθαμε, τον χώρο, τις πρώτες μπάντες, αναφέροντάς τις μάλιστα και ονομαστικά και έκλεισε τον λόγο του λέγοντας ‘πάμε για το καλό τώρα, μετά θα είμαστε στον πάγκο με το merch, ευχαριστούμε πολύ Αθήνα, μετά από 8 ολόκληρα χρόνια!’ και ζήτησε και μια φώτο μαζί μας που δε μπορέσαμε να αρνηθούμε, φυσικά.
Έτσι, έκλεισαν δυναμικά το πολύ τίμιο σετ τους, των δέκα κομματιών (με επιλογή από τους τρεις τελευταίους, από τους τέσσερις δίσκους τους) και της μίας ώρας και είκοσι λεπτών, έχοντας καταφέρει να μας κάνουν να περάσουμε πολύ ωραία όλοι (ακόμα κι εγώ, που πρέπει να είναι πολύ καλή η στονεροντουμιά, όπως των Dopelord, για να μη βαρεθώ τη ζωή μου) και ελπίζω να έχουμε τη χαρά να τους ξαναδούμε, την επόμενη φορά και πιο σύντομα. Όλα ήταν εξαιρετικά, οι μπάντες, ο χώρος, η διοργάνωση, ο κόσμος (ο οποίος ήταν γύρω στα τριακόσια άτομα και την επόμενη φορά, ειδικά αν δεν αργήσουν να μας επισκεφτούν ξανά, θα είναι ακόμα περισσότερος) το απόλαυσε (και το ίδιο φάνηκε πως έκανε και η μπάντα, η οποία έβγαλε όλη την ενέργεια και την καλή της διάθεση επί σκηνής) και όλα κύλησαν ρολόι (ακόμα και οι καθυστερήσεις, ήταν μικρές και λογικές), οπότε ευχαριστούμε για αυτό και τη διοργανώτρια εταιρία Made Of Stone Productions – και για τη βραδιά που κύλησε άψογα, αλλά και που συνεχίζει να μας φέρνει πάντα, ενδιαφέρουσες μπάντες κάθε είδους.
SETLIST:
1) Dark Coils
2) The Witching Hour Bell
3) Children of the Haze
4) Hail Satan
5) Addicted to Black Magick
6) Dead Inside
7) Doom Bastards
8) Reptile Sun
9) Preacher Electrick
10) Headless Decapitator
Κείμενο & Φωτογραφίες: Πάνος Σταυρουλάκης
*
