Ανταπόκριση: Dirtmusic & Alcalica @ Temple – Παρασκευή 09/11/2018

Την 9η Νοεμβρίου, την περιμέναμε με πολύ ενδιαφέρον, αφού αποτελούσε τη μέρα που οι Dirtmusic, θα έρχονταν για πρώτη φορά στη χώρα μας, μετά από 11 χρόνια παρουσίας στη διεθνή μουσική σκηνή. Μπορεί, βέβαια, αυτή η παρουσία, να είναι χαμηλών τόνων, και ποτέ, η μπάντα, να μην αποτέλεσε το τρομερά πασίγνωστο όνομα (τουλάχιστον ως τώρα), όμως όσοι ψάχνονται  και όσοι γνωρίζουν τους μουσικούς που την απαρτίζουν, δε θα μπορούσαν να μην έχουν γνώση. Κάτι το οποίο, συνέβη και στα μέρη μας, αφού μόνο λίγος δεν ήταν ο κόσμος, ο οποίος γέμισε σχεδόν ασφυκτικά (!) το Temple, το βράδυ της Παρασκευής. Πάμε, όμως, να πιάσουμε το βράδυ από την αρχή του, αφού το ενδιαφέρον, σε αυτό, υπήρχε σε όλη του τη διάρκεια και για πολλούς λόγους.

 

 

Οι πόρτες, θα άνοιγαν στις 21:15, κάτι που δεν ξέρω αν όντως έγινε, μιας που εγώ έφτασα στον χώρο κατά τις 21:50. Επειδή, όμως, στο πρόγραμμα, αναφερόταν επίσης, ότι το support, θα βγει στις 22:15, πράγμα που έγινε, πιστεύω πως το ωράριο, θα τηρήθηκε εξαρχής (εξάλλου, όταν αυτό δε γίνεται, βλέπουμε κάθε act, να καθυστερεί). Πάντως, όταν εγώ έφτασα, ήδη αρκετός κόσμος βρισκόταν στο venue. Πιάνοντας συζήτηση με γνωστούς μου, ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν τα 25 λεπτά και έφτασε η ώρα για το opening act, να ξεκινήσει. Αυτό, ήταν η Alcalica, για τους οποίους, ομολογώ πως δεν γνώριζα και πολλά πράγματα, όπως ότι υφίστανται, ως μπάντα για πάνω από μια δεκαετία, ότι μοιράζουν τον χρόνο τους μεταξύ Βερολίνου και Λέσβου, καθώς και ότι οι εμφανίσεις τους δεν είναι συχνές, και όταν αυτές λαμβάνουν χώρα, αυτό γίνεται σε πολύ ιδιαίτερους χώρους, οπότε, είχα πραγματική περιέργεια για το τι επρόκειτο να παρακολουθήσουμε.

 

Η μπάντα τελικά, είναι ντουέτο, αφού αποτελείται από έναν κύριο και μια κυρία (των οποίων, τα ονόματα, δε γνωρίζω), το οποίο εμφανίστηκε στη σκηνή και πήρε θέση: ο κύριος, πίσω από πλήκτρα και  κονσόλες κι εκείνη, στα αριστερά του, στο μικρόφωνο, από όπου, εκτός από τα φωνητικά της που έδινε στα κομμάτια, όποτε αυτά, περιείχαν, απευθυνόταν προς το κοινό από την αρχή έως το τέλος, προλογίζοντας τα κομμάτια, ευχαριστώντας μας, σε σπαστά ελληνικά και λέγοντας ότι είναι τιμή τους που παίζουν για εμάς. Κάνοντας χρήση πολλών οργάνων, διάφορων, ιδιαίτερων και κάποιων άγνωστων, ακόμα, πέτυχαν στο να δημιουργήσουν επί σκηνής ένα τρομερά ενδιαφέρον ηχητικό αποτέλεσμα, το οποίο μάλιστα διέφερε από κομμάτι σε κομμάτι.

 

 

Τραγουδώντας στη γερμανική και στη γαλλική γλώσσα, και ταυτόχρονα, χορεύοντας, η κυρία αυτή, βυθίστηκε η ίδια, πρώτη, στις υπνωτιστικές τους μελωδίες, με εμάς, να ακολουθούμε. Άψογη χρήση του συνθεσάιζερ από τον κύριο, ο οποίος κατά τα άλλα, παρέμεινε σιωπηλός, ο ίδιος, σε αντίθεση με τα χέρια του, τα οποία όργωναν τις κονσόλες του, ενώ σε κάποια φάση, τις άφησε και χρησιμοποίησε μέχρι και ένα μπαγλαμαδάκι! – εξαιρετικός ο ήχος του και ειδικά σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους. Λούπες, ηλεκτρονικοί ήχοι στα καλύτερά τους και η τύπισσα, να παίζει και ένα άγνωστης ταυτότητας μικρό όργανο, στα χέρια της, το οποίο προσέδιδε αρκετά πράγματα στο σύνολο. Οι ρυθμοί, εναλλάσσονταν από τον πιο παραδοσιακό, στον μπιτάτο, στο dance wave και από εκεί στον folk και όλα αυτά, με μια διάθεση γιορτής, χορού, κεφιού, τύπου πανηγύρι (με την καλή έννοια), αλλά σε ευρωπαϊκά πρότυπα. Με τραγούδια μεγάλης διάρκειας, τα οποία πρέπει να ήταν κάπου στα 6 – 7 (έχασα το μέτρημα, μετά από ένα σημείο, ενώ και τις περισσότερες φορές, δεν ήταν ευδιάκριτο που τελειώνει κάποιο και αρχίζει κάποιο άλλο), ξεπέρασαν και τον χρόνο που τους αναλογούσε (κάτι που αναφέρω για καλό)  και συμπλήρωσαν μία ολόκληρη ώρα, επάνω στη σκηνή, πράγμα σπάνιο για support. Αυτό, βέβαια, όχι μόνο δεν ενόχλησε κανέναν, αλλά αντιθέτως, χαροποίησε τους πάντες, αφού όλοι φάνηκαν να καταδιασκεδάζουν. Έτσι, στις 22:15, μας αποχαιρέτησαν και κατέβηκαν από τη σκηνή, αφήνοντάς μας έκπληκτους από την εμφάνισή τους.

 

Με μια καθυστέρηση σχεδόν ενός τετάρτου, ανέβηκαν στη σκηνή οι Dirtmusic, εκεί κάπου στις 22:30, και ενώ, πλέον, ο χώρος ήταν γεμάτος, πάνω και κάτω (τι χαρά να βλέπεις τόσο κόσμο σε συναυλία, και μάλιστα για μία τέτοια μπάντα)! Η τετράδα, αποτελούμενη από τους Hugo Race, Chris Eckman και Murat Ertel, καθώς και έναν άγνωστο – τουλάχιστον σε εμένα – ντράμερ (πιθανώς, θα τον έχουν μαζί τους μόνο για τις live εμφανίσεις τους), πήρε τη θέση τους στη σκηνή, με όλους να είναι περιποιημένοι, πουκαμισάτοι και με το ιδιαίτερο στυλάκι του ο καθένας.

 

Ξεκίνησαν να παίζουν και από τις πρώτες νότες, καταλάβαινες πως αυτό που θα παρακολουθήσουμε, θα είχε τρομερό ενδιαφέρον – και όντως, έτσι ήταν. Γιατί, ξέρετε, εκτός από το πόσο υπέροχη ήταν, από όλες τις πλευρές, η εμφάνισή τους, κρίνοντάς την μεμονωμένα, ήταν και όντως εξαιρετική, ως προς την απόδοση των κομματιών (Αν εστιάσουμε για λίγο εκεί) σε σχέση με την ακρόαση εκείνων, στους δίσκους τους, ξεπερνώντας το επίπεδο της ηχογράφησης τους studio και φτάνοντας σε νέα επίπεδα, on stage.

 

 

Eγώ, πχ, που δεν είχα ξετρελαθεί με ακροάσεις της μπάντας, το έπαθα αυτό την Παρασκευή. Βλέπετε, ομολογώ πως ίσως να μην ήταν μια συναυλία που θα επέλεγα να πάω, αν δε συμμετείχε στη μπάντα ο φοβερός και χρόνια αγαπημένος, από τους The Walkabouts, Chris Eckman. Nα, όμως, που ‘εξαιτίας’ του, πήγα και το αποτέλεσμα με δικαίωσε και με εξέπληξε με το παραπάνω, καθώς οι Dirtmusic είναι μπάντα που σου κλέβει την καρδιά, με την αρτιότητα – σε κάθε τομέα, της εμφάνισής της.

 

 Ο Hugo, στη μέση, όντας ο ίδιος και η κυρίως φωνή των κομματιών, στα αριστερά του, ο Chris στο μπάσο, στα δεξιά, ο Murat σε ένα πολύ ιδιαίτερο όργανο, το οποίο ήταν αυτό που παρήγαγε και τις πιο ανατολίτικες μελωδίες των κομματιών, ενός είδους σαντούρι, θα έλεγα, και πιο πίσω, ο ντράμερ – και οι τρεις, είτε συμμετείχαν στα φωνητικά, είτε έπαιρναν επάνω τους ολόκληρα τα φωνητικά μέρη κάποιων κομματιών – τα οποία κομμάτια, έχουν επίσης μεγάλη διάρκεια.

 

 

Επομένως, παίζοντας 9 κομμάτια, όπως έγραφε και το setlist, στα πόδια τους, κάλυψαν μία ώρα – μία ώρα και πέντε, δέκα λεπτά, πάνω κάτω, πριν μας ευχαριστήσουν και αποχωρήσουν, για να επανέλθουν για το καθιερωμένο encore με το δέκατο κομμάτι τους, όπου το κοινό, τους υποδέχτηκε με ενθουσιασμό, τον οποίον και οι ίδιοι, φάνηκαν να απολαμβάνουν, όπως άλλωστε και τη γενικότερη αγάπη, αποδοχή και θαυμασμό του πολυπληθούς κοινού.

 

Καθώς, όμως, ολοκληρώθηκε και το encore, η μπάντα υποκλίθηκε, ευχαρίστησε και αποχώρησε, τα φώτα άναψαν, και ενώ ήταν έτοιμη να αρχίσει και η μουσική του χώρου, συνέβη κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Το κοινό, το οποίο, κιόλας, στην πλειοψηφία του ήταν άνω των 35-40, άρχισε να βροντοφωνάζει και να ζητάει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Συνήθως, αν μετά τις ιαχές του πλήθους για το κλασικό encore (το οποίο θα πραγματοποιηθεί), αυτές επαναληφθούν, αγνοούνται, ο κόσμος αρχίζει να αποχωρεί και όλα τελειώνουν εκεί, όχι όμως και την Παρασκευή το βράδυ, όπου το πλήθος, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, καλούσε τη μπάντα πίσω, ενώ επιστρατεύτηκαν μέχρι και δύο άνθρωποι του μαγαζιού (αν δεν κάνω λάθος), οι οποίοι πήγαν στα παρασκήνια να υπογραμμίσουν το γεγονός πως ο κόσμος, δεν φεύγει, αν δεν ακούσει και κάτι ακόμα.

 

 

Ύστερα από λίγο, η μπάντα ανέβηκε ξανά στη σκηνή, ικανοποιώντας το αίτημα μας και είπαν ότι θα παίξουν κάτι διαφορετικό, το οποίο δεν έχουν ξαναπαίξει κιόλας. Το κοινό, ευχαριστήθηκε και από το παραπάνω κομμάτι, αλλά κυρίως, από τη στάση τους, απέναντί μας. Τελειώνοντας, λοιπόν, και το εντέκατο κομμάτι τους, μας ευχαρίστησαν ξανά, υποσχέθηκαν ότι θα επιστρέψουν σύντομα, υποκλίθηκαν ξανά, πήραν τα ποτά τους και αποχώρησαν, με όλους μας, να είμαστε, πλέον, κάτι παραπάνω από πολύ ευχαριστημένοι – από την συναυλία, τους ίδιους, τα πάντα (εκείνοι, άλλωστε, πήγαν μετά στο σημείο του merch, όπου συνομιλούσαν κιόλας με το κοινό και δείχνοντας πως δεν έχουν το παραμικρό στοιχείο ντιβισμού μέσα τους – έχουμε ξαναπεί, πως τέτοιους καλλιτέχνες θέλουμε).

 

Για την εμφάνισή τους, θα ήθελα να πω ακόμα κάποια πράγματα: από τα 10 κομμάτια (το 11ο, δε γνωρίζω ποιο ήταν), τα 7, ήταν τα 7 κομμάτια του νέου του, φετινού, πέμπτου τους δίσκου ‘Bu Bir Ruya’ – τον έπαιξαν, δηλαδή, στην ολότητά του (αν είχαν ξανάρθει, θα έγραφαν για αυτή την εμφάνιση, τα δελτία τύπου πως έρχονται να μας παρουσιάσουν τον νέο τους δίσκο κλπ), ενώ, από τα υπόλοιπα τρία, τα δύο, ήταν από τρίτο τους δίσκο, τον ‘Troubles’, του 2013 και το άλλο ένα, από τον δεύτερο, τον ‘ΒΚΟ’, του 2010. Αρχικά, ο ήχος είχε κάποια θέματα, κυρίως στο μπάσο, αλλά γρήγορα αποκαταστάθηκε και διατηρήθηκε σε εξαιρετικά επίπεδα καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Η μουσική τους, στάθηκε ικανή να μας αγγίξει, να μας συγκινήσει, να μας κάνει να χορέψουμε, αφού αυτό που στήνουν οι Dirtmusic στη σκηνή, είναι πολύ καλύτερο από αυτό που είχαμε ακούσει όλοι, σπίτι μας. Επομένως, δεν ήταν και τυχαία η αθρόα προσέλευση. Αυτοί που ξέρουν τι ακούν ξέρουν και πού να πάνε και γιατί. Και δικαιώνονται, όπως όλοι μας, την Παρασκευή το βράδυ. Το λάιβ τους ήταν υπέροχο, από όλες τις απόψεις και εύχομαι πραγματικά να τους δούμε ξανά, σύντομα και γιατί όχι, και σε μεγαλύτερο χώρο, με ακόμα μεγαλύτερο κοινό!

 

Συμπερασματικά, για το σύνολο της βραδιάς, αυτό που έχω να πω, ήταν πως όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι. Και το support και το main act, ήταν εξαίρετα, ενώ έδεσαν φανταστικά μεταξύ τους – ειδική μνεία στην επιλογή των Alcalica, δεν μπαίνουν συχνά, τόσο ταιριαστά support (και ας τους ξαναδούμε και αυτούς, κάποια στιγμή, ε;). Ο χώρος, ιδανική επιλογή ανάμεσα στους μικρομεσαίους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, για τη συγκεκριμένη βραδιά, η παραγωγή και η διοργάνωση, άψογες σε όλα, υπέροχα φώτα και πάρα πολύ καλός ήχος.

 

 

Τέλος, να υπογραμμίσουμε το βασικό: την επιλογή της διοργάνωσης να φέρει μία τέτοια μπάντα. Μπράβο της για το ρίσκο, για το οποίο πιστεύω πως δικαιώθηκε και ελπίζω να δούμε και άλλα αντίστοιχα, στο μέλλον. Μπράβο σε όλους, για όλα. Αυτή τη βραδιά, θα τη θυμόμαστε για πολύ καιρό – και δικαίως.

 

***

DIRTMUSIC SETLIST:

1) Bi De Sen Soyle

2) Safety In Numbers

3) Black Gravity

4) The Border Crossing

5) Fitzcarraldo

6) Love Is A Foreign Country

7) Go The Distance

8) Bu Bir Ruya

9) Outrage

10) Troubles

11) ?

 

**

Συντάκτης: Πάνος Σταυρουλάκης

Φωτογράφος: Καλλιόπη Κατσιδονιώτη

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Drew McDowall – Η επιστροφή στα ελληνικά εδάφη, αυτή τη φορά με το ‘Time Machines’

O Drew McDowall, ο 57χρονος Σκωτσέζος πρωτοπόρος της πειραματικής μουσικής σκηνής, έρχεται...
Read More