Ανταπόκριση: Cult Of The Amps Fest Vol. 1: Allochiria, Afformance, Amniac, Caldera @ Gagarin 205 Live Music Space – Παρασκευή 11/01/2018

Παρασκευή βράδυ, με ψιλόβροχο, πηγαίνουμε στην πρώτη συναυλία του 2019, στο στέκι της Λιοσίων. Αυτή, δεν είναι άλλη από το πρώτο Cult Of The Amps Fest, μια διοργάνωση του μουσικού website i-jukebox, σε συνεργασία με το Gagarin. Στην πρώτη version του φεστιβάλ αυτού, έχουμε τέσσερις εγχώριες μπάντες, κάποιες ήδη γνωστές, κάποιες ανερχόμενες. Πάμε, όμως, να μιλήσουμε αναλυτικά, για την πολύ ενδιαφέρουσα, αυτή, βραδιά.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 19:00 και η πρώτη μπάντα, οι Caldera, θα ξεκινούσε στις 20:00. Εγώ, έφτασα με μια μικρή καθυστέρηση δέκα λεπτών περίπου και η μπάντα, είχε ήδη ξεκινήσει να παίζει, σε ένα σχεδόν εντελώς άδειο Gagarin, δυστυχώς.

Τους Caldera, τους άκουσα πρώτη φορά σαν όνομα, πριν μερικούς μήνες, όταν ανακοινώθηκε ότι θα ανοίξουν την έκτη συναυλία των Ιαπώνων Mono, στη χώρα μας, παίζοντας πριν τους A Storm Of Light, στη θέση της Jo Quail, η οποία, συνόδευε τις δύο μπάντες στην περιοδεία και ξαφνικά, χωρίς εξήγηση, εξαφανίστηκε από το δελτίο τύπου της ελληνικής συναυλίας […]. Επομένως, δεν είχα ιδέα για αυτούς, μέχρι που τους είδα, στο live, τον Οκτώβριο, στο Fuzz και με εντυπωσίασαν! Για αυτό και χάρηκα και με τη συμμετοχή τους σε αυτό εδώ το φεστιβάλ, και μάλιστα δίπλα ήδη πολύ γνωστά ονόματα της εγχώριας σκηνής.

Η τριάδα (που ξεκίνησε τη μπάντα ως ντουέτο), παρουσίασε ένα σαραντάλεπτο σετ, με το όνομά της, στην οθόνη και με κομμάτια που υποθέτω, πως είναι από τον πρώτο τους δίσκο, τον ‘Tephra’, τον οποίον και θα έχουμε τη χαρά να ακούσουμε μέσα στο ’19. Εξαιρετικά δεμένοι και οι τρεις τους, καλοδουλεμένοι, με πολύ βάρος στα όργανα και στον ήχο τους, απέδειξαν πως υπάρχουν ακόμα, νέες, πολύ αξιόλογες μπάντες που αξίζει να τις προσέξει κανείς.

Κινούμενοι με άνεση, σε ένα φάσμα, ανάμεσα στο post rock και το post metal, σε σκοτεινά φώτα και βίαιες εξάρσεις, αφήνοντάς μας, με κομμένη την ανάσα, έπαιζαν με ήχους, πετάλια, λούπες και κανένα ίχνος φωνητικών Βέβαια, η πολύ υψηλή ένταση του ήχου (για το οποίο, δεν ευθύνονται αυτοί) περισσότερο κακό τούς έκανε, παρά καλό. Όπως και να ‘χει, καταχειροκροτήθηκαν και είμαι σίγουρος πως αυτό το τρίο, έχει μέλλον μπροστά του και θα χαρούμε να είμαστε εκεί, μαζί του, να το δούμε.

___

Στη συνέχεια, στη σκηνή ανέβηκαν οι Amniac, μια πολύ αγαπημένη μπάντα, την οποία, από όταν την ανακάλυψα, προ διετίας, με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, τότε, την ακολουθώ κατά πόδας και τους είχα δει έως τώρα, άλλες επτά φορές.

Αυτή τη φορά, είχα διάφορους λόγους να ανυπομονώ να τους ξαναδώ. Ο ένας, ήταν, το γεγονός πως είχα να τους δω από τον Μάιο, από την τελευταία, δηλαδή, φορά, που είχαν παίξει (ανοίγοντας τους Wrekmeister Harmonies, τότε, στο Temple), ο άλλος, πως έγινε ανασύνθεση μελών, αφού δύο από τα τέσσερα, αποχώρησαν και αντικαταστάθηκαν (να θυμίσω πως ήδη, ο τραγουδιστής τους – αυτός που είχαν, όταν εγώ τους είδα τις πρώτες δύο φορές, αντικαταστάθηκε ήδη από τότε), με αποτέλεσμα, μόνο  ο κιθαρίστας, να παραμένει στην τετράδα του σχήματος (τουλάχιστον, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια που τους ξέρω). Επομένως, ήθελα να δω κατά πόσο καλά έχουν δέσει τα δύο νέα μέλη με τα άλλα δύο και τι αποτέλεσμα βγαίνει.

Αυτό, μόνο απογοητευτικό δεν ήταν, αφού τα παιδιά φαίνεται πως προβαρίστηκαν πολύ και έτσι κατάφεραν να μπορέσουν να αποτελέσουν έναν ενιαίο πυρήνα, καθώς επίσης και να μην αλλάξει τίποτα στη μπάντα – προς το κακό, γιατί το αντίθετο, σίγουρα συντελέστηκε, αφού μουσικά, τους άκουσα πιο σφιχτοδεμένους και καλοδουλεμένους.

Ο Δημήτρης, ο τραγουδιστής, την ίδρωσε τη φανέλα, που λέμε, αφού σίγουρα, δεν είναι εύκολο να βγάζεις τέτοια φωνή, ειδικά όταν αυτή εναλλάσσεται από τη μπρουτάλ στην κανονικά, αναλόγως το κομμάτι ή τη φάση του εκάστοτε κομματιού. Σε συνδυασμό με τα απόκοσμα, ασπρόμαυρα βίντεο που προβάλλονταν στο video wall, καθώς και με τα λίγα φώτα που είχαν, δημιούργησαν μία άκρως πνιγηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (με την καλή έννοια, προφανώς), στην οποία, εμείς ευρισκόμενοι, δεχόμασταν σαν μπουνιές τις φωνητικές κορυφώσεις των κομματιών – και αυτό, μάς άρεσε, φυσικά.

Με τέσσερα μόνο κομμάτια (μιας και είναι και μεγάλης, σχετικά, διάρκειας), τα οποία επιλέχθηκαν σωστά (πρώτο και τρίτο – Huntress Virgin Goddess & Erebos, από τον δεύτερο δίσκο τους, ‘Matriarch’, δεύτερο – ‘Our Kind, The Plague’, από τον πρώτο τους, ‘Infinite’, και το τελευταίο, το ‘Chasm’ – νέο και ακυκλοφόρητο) καλύπτοντας έτσι, έστω και περιορισμένα, όλες τους τις φάσεις και υπογραμμίζοντας ξανά, πως είναι από τις καλύτερες μπάντες του doom / sludge / post metal ήχου, στη χώρα μας.

Το μόνο αρνητικό, ήταν ότι ο ήχος, αδίκησε πολύ τα φωνητικά, σχεδόν θάβοντάς τα (τουλάχιστον, όπως τα άκουγα εγώ, που ήμουν μπροστά, κάτι που δεν διορθώθηκε, παρά στα μέσα του τρίτου κομματιού). Παρ’ όλα αυτά, η μπάντα έδειξε και πάλι, ποια είναι και τι μπορεί, και πιστεύω πως θα δούμε πάλι μια κινητικότητα και νέα πράγματα από αυτή, τώρα που ξαναπήρε μπροστά και μάλιστα, τόσο δυναμικά!

___

Η βραδιά, συνεχίστηκε με τους Afformance, μια μπάντα που θα τη χαρακτήριζα ως post rock, αλλά μόνο ως προς τη βάση της, καθώς δε μένουν εκεί και ακολουθούν πολλά ακόμα είδη, μιας και οι επιρροές τους, είναι πολλές και εμφανείς.

Έχει τύχει να τους δω άλλες τρεις φορές, στο παρελθόν – και λέω πως έχει τύχει, γιατί ήταν σε ρόλο support. Προσωπικά, θα την πω την αμαρτία μου, τους ψιλοβαριέμαι. Δεν ξέρω γιατί, αφού η μουσική που παίζουν, είναι στα ακούσματά μου, γενικά, αλλά σε πενηντάλεπτο live πχ, δεν αντέχω, ειδικά μετά την έλευση του μισαώρου. Παρ’ όλα αυτά, κάθε επόμενη φορά, μου φαίνονται όλο και καλύτεροι (η μεγάλη διαφορά φάνηκε όταν μεσολάβησε κενό δύο ετών, μεταξύ της πρώτης φοράς που τους είδα, ως support στην πέμπτη επίσκεψη των Mono και της δεύτερης, ως support, στην δεύτερη επίσκεψη των Slowdive (στο Fuzz και τα δύο) – ακολούθησε και η Τρίτη φορά, ένα εξάμηνο μετά, με το support τους στους Universe 217, στο Κύτταρο, ενώ πρέπει να δηλώσω πως μου άρεσε πολύ ο δίσκος τους ‘Music For Imaginary Film’.

Την Παρασκευή, όμως, η βασική διαφορά, ήταν ως προς τον αριθμό μελών τους. Δε θυμάμαι πόσα ήταν τις άλλες φορές, αλλά τώρα, ήταν τέσσερα (τις άλλες, σίγουρα ήταν περισσότερα και θυμάμαι ανάμεσά τους και μια θηλυκή παρουσία). Στο σετ των οχτώ (μάλλον) κομματιών, που παρουσίασαν, ανάμεσα σε πολύχρωμα φώτα και ένα εξεζητημένο λογότυπό τους, στην οθόνη – το οποίο, πιο πολύ σε black metal μπάντα θα ταίριαζε, ας το συζητήσουν με τον γραφίστα τους -, παρατηρήσαμε, ως ήταν αναμενόμενο, πολλές ηχητικές διαφοροποιήσεις, αλλά θα σταθώ, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα, η οποία ήταν αυτή, που σε κάποια φάση, ο ήχος τους, έφερνε σε trip hop.

Με δύο κιθάρες (και τον έναν κιθαρίστα να εκτελεί και χρέη πληκτρά), samples και εμφανή διάθεση, μας έκαναν να τους απολαύσουμε, κυρίως στα post rock ξεσπάσματά τους, όπως ήταν αυτό, στο τέλος του σετ. Ακόμα, θα ήθελα να προσθέσω, πως η μπάντα που είχαμε μπροστά μας, ήταν καλύτερη από την πολυμελή version της. Αποφεύχθηκαν οι περιττές ηχητικές προσθήκες και το αποτέλεσμα, ήταν πιο άρτιο, πιο δεμένο, πιο εύκολο να το ακολουθήσεις ακουστικά. Ωραία εμφάνιση και ωραίοι και οι πειραματισμοί τους.

___

Το τέλος της βραδιάς, άνηκε δικαιωματικά, στους πολυαγαπημένους Allochiria,μια μπάντα που πραγματικά αγαπώ και θαυμάζω πολύ, με αποτέλεσμα, να είναι στο διαχρονικό top 3 μου των καλύτερων εγχώριων, μέταλ συγκροτημάτων. Κάθε εμφάνιση των Allochiria, είναι μία πολύ μεγάλη και δυνατή εμπειρία για τον κάθε ένα που θα βρεθεί εκεί. Δυο μήνες, μετά την τελευταία φορά που τους παρακολουθήσαμε, ως support, στην πρώτη εμφάνιση των Minsk, στην Ελλάδα, οι Allochiria, ετοίμασαν για εμάς, μια άλλη, πολύ σπέσιαλ, για το βράδυ της Παρασκευής, αφού επέλεξαν να μας παρουσιάσουν ολόκληρο τον πρώτο τους δίσκο, τον συγκλονιστικό ‘Omonoia’ – έναν δίσκο αφιερωμένο στην ατομική και κοινωνική κατάρρευση, γιορτάζοντας μαζί μας, τα πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του.

Ας μην ξεχνάμε, ότι αυτός ο δίσκος, πέραν τα μεγάλης του καλλιτεχνικής αξίας, είναι αυτός που έδειξε στους πάντες, πως αυτή η μπάντα, πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη – πράγμα που έγινε, από κοινό, κριτικούς και διοργανωτές, με τα λάιβ τους, να είναι φουλ και τους δίσκους τους, να θεωρούνται ως οι καλύτεροι στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, τα δισκογραφικά τους πονήματα και τις εμφανίσεις τους, να αποθεώνονται, με την επιλογή τους ως support στις μεγαλύτερες ξένες μπάντες του είδους, όπως Altar Of Plagues, Year Of No Light, Deafheaven, Harakiri For The Sky, Toundra, Minsk. Την Παρασκευή, λοιπόν, ανέβηκαν σε μια μεγάλη σκηνή, όπως είναι αυτή του Gagarin και όπως πρέπει να είναι οι σκηνές στις οποίες παίζουν τέτοιες μπάντες και την κατέκτησαν εξ’ ολοκλήρου. Όταν ξεκίνησε να ακούγεται το sample από το ‘Today Will Day Tomorrow’, ακόμα και οι ψίθυροι, έπαψαν, γιατί ο επερχόμενος συγκλονισμός, ήταν προ των πυλών και δεν άργησε να έρθει και να διαταράξει ολόκληρο το είναι και την ψυχοσύνθεσή μας. Η εμφάνισή τους, διήρκεσε 50 λεπτά και ήταν παραπάνω ικανή για να μας ισοπεδώσει.

Ακούσαμε ολόκληρο των πρώτο τους δίσκο, και κάνα δυο κομμάτια από το επίσης φοβερό, δεύτερο, τον προπέρσινο ‘Throes’ τους – τον οποίον τα τελευταία δυο χρόνια, τον έχουμε ακούσει, μέσα από τις συχνές, εμφανίσεις τους, αλλά ο πρώτος, μάς είχε λείψει (παρ’ όλο που και από εκείνον, έπαιζαν κομμάτια), καθώς και ένα νέο, πολλά υποσχόμενο, το οποίο μάς κάνει να ανυπομονούμε ήδη για το επόμενο δισκογραφικό τους πόνημα. Στα συν της μεγάλης σκηνής, έρχεται να προστεθεί και το γεγονός πως στο εξίσου μεγάλο Video wall, Μπορούσαν άνετα να αναπαραχθούν τα βίντεο και τα visuals της μπάντας (τα οποία, είναι εντελώς συμβολικά και ποιητικά), που αποτελούν σημαντικό κομμάτι της συνολικής τους εμφάνισης (η  οποία, είναι μία οπτικοακουστική εμπειρία), και τα οποία, συχνά αδικούνται τους μικρούς χώρους, με τις επίσης μικρές οθόνες, οι οποίες αναγκαστικά, ‘κόβονται’, κιόλας, στη μέση, εξαιτίας της παρουσίας των μελών της μπάντας, μπροστά τους.

Ο ήχος, ήταν εξαιρετικός, τόσο ως προς την ένταση, αλλά και στην ποιότητα, επιτρέποντας στα μπρουτάλ φωνητικά της Ειρήνης (τα οποία, είναι από μόνα τους ασύλληπτα, πόσο μάλλον, αν τα συγκρίνεις και με τα κανονικά που βγάζει, όπως πχ στο τέλος του ‘We Crave What We Lack’), της υπέροχης, μικρόσωμης και τόσο ταλαντούχας τραγουδίστριας του συγκροτήματος, να φανούν σε όλο τους το εύρος (το οποίο, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο), χωρίς να θάβονται, να χάνονται, να μισακούγονται κλπ, ενώ και οι κιθάρες, ξεχώριζαν εξόχως. Η πεντάδα, εκτέλεσε υποδειγματικά το έργο της, το οποίο, καταφέρνει κάθε φορά να μας αφήνει άφωνους και ιδρωμένους (εντάξει, κάπως λιγότερο από τον Στέφανο, τον ντράμερ, που κάθε φορά χύνει ποτάμια, κοντεύοντας να σπάσει το κιτ), ενώ συγχαρητήρια, αξίζουν στον Μάριο, τον νέο κιθαρίστα (ναι, είχαμε κι εδώ, προφανώς, αντικαταστάσεις), ο οποίος μέσα σε δέκα μέρες, έμαθε να παίζει δυο δίσκους, όπως μάς είπε και η Ειρήνη (η οποία, κλασικά, έβγαλε σχεδόν όλο το σετ, ούσα πλάτη στο κοινό), ευχαριστώντας μας, μετά και το επικό τέλος του σετ τους.

Μία άψογη απόδοση του καταπληκτικού πρώτου τούς δίσκου, έφτασε στο τέλος της, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα και έχοντας αφήσει τους πάντες, παραπάνω από ευχαριστημένους, να μιλούν ξανά και ξανά για τους Allochiria – το σχήμα που αποδεικνύει πως η Ελλάδα μπορεί να παράξει παραπάνω από άριστο sludge metal και δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει καμία άλλη χώρα – υπογραμμίζοντας την αξία τους (η οποία, είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί), την αξία μίας από τις μπάντες που μας κάνουν περήφανους (όσους, τέλος πάντων, έχουμε και μια κάποια αντίληψη – γενική και μουσική), ως έθνος, που την έχουμε στους κόλπους μας. Δε μπορούμε να περιμένουμε τη συνέχεια, βιαστείτε, παιδιά!

___

Συμπερασματικά, η πρώτη έκδοση του Cult Of The Amps, έκλεισε με όσους ήμασταν παρόντες, ευχαριστημένους και γεμάτους. Το κακό, βέβαια, ήταν, ότι δεν ήμασταν και πάρα πολλοί (καμιά τρακοσαριά; – αυξήθηκε προφανώς ο κόσμος, μετά τους Caldera Και όσο η ώρα περνούσε, αλλά παρέμεινε σε πολύ χαμηλά επίπεδα). Σε αυτό, κατ’ εμέ, δε φταίει η βροχή (που ήταν ψιλόβροχο), όπως είπαν κάποιοι, αλλά η ελλιπής παιδεία του μέσου όρου του κοινού, το οποίο, δεν το νοιάζει να πάει αν δει μερικές τόσο αξιόλογες μπάντες, ημέρα που τον βολεύει, που δεν συμπίπτει με άλλες συναυλίες και με τόσο προσιτό εισιτήριο, όχι. Το ελληνικό κοινό, θα πάει σε ξένες συναυλίες με τριανταπεντάρι εισιτήριο, θα αδιαφορήσει για το support, το οποίο, πιθανώς να είναι και ένα από τα παραπάνω συγκροτήματα ή κάποιο αντίστοιχό του, είτε πηγαίνοντας αφού τελειώσει, είτε φτάνοντας από νωρίς για να πιάσει θέση, και μαζί και μία ακατάσχετη πολυλογία, υποτιμώντας τους καλλιτέχνες και ενοχλώντας τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους. Εξαίρεση, αποτελεί μια συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων, που τρέχουμε σε όσα περισσότερα μπορούμε, επειδή γουστάρουμε, και μια άλλη, η οποία αλλάζει αναλόγως της μπάντες και αποτελείται από τον στενό πυρήνα θαυμαστών της κάθε μπάντας, και μερικούς δικούς τους ανθρώπους. Δεν πάμε πουθενά, όμως, έτσι και η πλειοψηφία το κοινού, καλά θα κάνει να σοβαρευτεί. Πέραν αυτού, η διοργάνωση ήταν άψογη, το χρονοδιάγραμμα τηρήθηκε απόλυτα κα μπράβο για αυτό. Στα τεχνικά, ο ήχος είχε τα θέματα του, ανά φάσεις, όπως προείπαμε, αλλά χειρότερο, ήταν η υψηλή του ένταση που επικράτησε την περισσότερη ώρα, κουράζοντας πραγματικά πολύ. Τα φώτα, πάλι, ήταν εξαιρετικά. Μια πραγματικά πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα βραδιά, από πολλές απόψεις. Με χαρά θα περιμένουμε τη δεύτερη έκδοση του φεστιβάλ αυτού, και μαζί και περισσότερο κόσμο σε εκείνη, αφού τέτοιες προσπάθειες, είναι καλό να επιβραβεύονται (έχοντας ήδη ως δεδομένο πως το αξίζουν), όχι μόνο για τις αξιόλογες καλλιτεχνικές συμμετοχές, αλλά γιατί, να, το συγκεκριμένο πχ, ετοιμάστηκε από ένα μουσικό σάιτ, το οποίο, ούτε υποχρέωση είχε να το κάνει, ούτε εύκολο προφανώς, θα ήταν, αλλά υπάρχει αγάπη από πίσω για τέτοια σκηνικά, προφανώς, αλλιώς δε θα γινόταν. Και προσπάθειες που γίνονται με γνώμονα την αγάπη για κάτι, πρέπει να επιβραβεύονται, αυτή είναι η άποψη μου, τελεία και παύλα, μαζί και αποχαιρετισμοί, μέχρι την επόμενη φορά.

___

Κείμενο από τον Πάνο Σταυρουλάκη και φωτογραφίες από τον Θανάση
Μαϊκούση, για το sinavlia.gr.

___

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Mission Possible: O Com Truise, ζωντανά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Μπορεί να μην πηδάει από ελικόπτερα, να μη σκαρφαλώνει ουρανοξύστες και να...
Read More