by Πάνος Σταυρουλάκης
Στην πρώτη συναυλία για φέτος,στο αγαπημένο Fuzz Club στον Ταύρο, βρεθήκαμε, στις 19 του Οκτώβρη, για την τρίτη, πολυαναμενόμενη επίσκεψη των αγαπημένων Σουηδών post metallers, Cult Of Luna στη χώρα μας, οι οποίοι επέστρεψαν σε αυτή, 6 ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία φορά και την αξέχαστη, για όσους την είχαν παρακολουθήσει, εμφάνισή τους με την Julie Christmas, στο Vox, τότε.
Δυστυχώς, εξαιτίας διάφορων λόγων, όπως η απογευματινή έναρξη, το γεγονός πως η συναυλία έλαβε χώρα καθημερινή, η απόσταση ως το venue και η καθυστερημένη ενημέρωσή μας περί της πρόσκλησής μας στη συναυλία, οδήγησε στο να μην προλάβω να δω τις δύο ελληνικές μπάντες που άνοιξαν τη βραδιά αι προηγήθηκαν των Cult Of Luna, κάτι που με στεναχώρησε, φυσικά, αφού πάντα θέλω να βλέπω τα supports και διότι αποτελούν μέρος του συνόλου της εκάστοτε συναυλιακής βραδιάς μα και επειδή οι ελληνικές μπάντες, αξίζουν της στήριξής μας – όχι μόνο λόγω εντοπιότητας, αλλά κυρίως, επειδή οι περισσότερες, είναι πραγματικά αξιόλογες. Τις συγκεκριμένες, μάλιστα, είχα έναν λόγο παραπάνω, για να θέλω να τις δω, αφού ούτε τις ήξερα, ούτε τις είχα δει ή ακούσει ποτέ ξανά, στο παρελθόν. Δεν πειράζει, επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά, κάπου αλλού, με το καλό. Στο μεταξύ, όμως, ο φωτογράφος μας, κατάφερε και έφτασε λίγο νωρίτερα από εμένα, προλαβαίνοντας να φωτογραφίσει τουλάχιστον τους Calyces, επί σκηνής, οπότε παραθέτουμε τις φωτογραφίες τους στη συνέχεια.
Έφτασα και μπήκα στον χώρο, ακριβώς στις 21:30, οπότε και είχα ανακοινωθεί πως θα εμφανίζονταν οι Cult Of Luna, κάτι που δεν άργησε να γίνει. Δυστυχώς, δεν ήταν ιδιαίτερα πολύς ο κόσμος που είχε έρθει στη συναυλία (σχεδόν γέμιζε τον κάτω χώρο του Fuzz, αλλά χαλαρά, όχι πίτα), για λόγους που υποψιάζομαι και θα αναλύσω στη συνέχεια. Μόλις επτά λεπτά αργότερα, η σκηνή τυλίγεται στον καπνό, μια μουσική εισαγωγή ξεκινά να παίζει και τα μέλη των Cult Of Luna, ανεβαίνουν ένα ένα στη σκηνή και παίρνουν τις θέσεις τους, έτοιμα για ένα μιαμισάωρο σετ, αποτελούμενο με κομμάτια που συνέθεταν ‘το καλύτερο setlist που είχαν ποτέ, εδώ και είκοσι χρόνια’, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους σε συνέντευξή τους, μέρες πριν τη συναυλία.
Το θετικό ήταν ότι εξαρχής φάνηκε πως ο ήχος τους ήταν (και παρέμεινε, όπως φάνηκε), ποιοτικά εξαιρετικός αν και σε ένταση, υψηλός. Το εντός εισαγωγικών αρνητικό, ήταν ο φωτισμό (και λέω εντός εισαγωγικών, επειδή, προφανώς, αποτελούσε επιλογή της μπάντας, ο συγκεκριμένος), ο οποίος ήταν πολύ χαμηλός και σε συνδυασμό με τον συνεχή καπνό, σκοτείνιαζε καθ’ όλη τη διάρκεια τη σκηνή, καθιστώντας δυσχερή, τη θέαση της μπάντας, και από εμάς, το κοινό, αλλά και από τους φωτογράφους, κάτι που γινόταν όχι μόνο επειδή ήταν χαμηλός, αλλά και επειδή ανά σημεία, που η σκηνή φωτιζόταν περισσότερο, αυτό γινόταν λόγω του στραβοσκοπικού, λευκού φωτισμού που και πάλι ‘έκαιγε’ το ‘θέαμα’.
Ξεκίνησαν δυναμικά με τον καλό ήχο να επιτρέπει στα βαριά φωνητικά να ακούγονται καθαρά, πράγμα που σπάνια συμβαίνει σε συναυλίες τέτοιου είδους. Εξαρχής η πεντάδα άρχισε να κοπανιέται επί σκηνής, σε αντίθεση με το κοινό, το οποίο φαινόταν άσχετο με τη συγκεκριμένη μουσική; ξενέρωτο; μουδιασμένο; Σαν να μην ένιωθε, πάντως, δυστυχώς, κάτι που στη συνέχεια, κάπως, λίγο, βελτιώθηκε, μετά κι από παρακίνηση της μπάντας, με τους μπροστινούς να δίνουν περισσότερο πόνο.
Το κλίμα βαρύ (με την καλή έννοια), λόγω και της μουσικής, η οποία δεν επαναλαμβανόταν, αφού τα κομμάτια που είχαν επιλεχθεί, διέφεραν μεταξύ τους. Αργά, ατμοσφαιρικά μουσικά σημεία, εναλλαγή post metal με doom και post rock, κιθαριστικά ξεσπάσματα και δύο ντράμερς να τα δίνουν όλα, μας άφησαν άφωνους, με τη δύναμή τους, να διαπερνά το σώμα και το μυαλό μας. Στιγμές ηχητικού ντελίριου ακολούθησαν κι ένα κοινό, που επιτέλους, τρελάθηκε, στο ‘The Silent Man’, αν και όλα τα κομμάτια έβγαζαν κάτι το επικό, πράγμα στο οποίο βοηθούσε και το γεγονός πως τα φωνητικά ακούγονταν πολύ καθαρά (ακόμα και τα δεύτερα, που έδινε ανά σημεία ο πληκτράς), ακόμα και στα σημεία που ο frontaman (ο οποίος ήξερε πώς να επικοινωνήσει με το κοινό χωρίς πολλά πολλά) επέλεγε να τα δώσει ως βαριά, τα οποία ακούγονταν σαν από την κόλαση.
Μιάμιση ώρα (ικανοποιητικότατη διάρκεια, να το πούμε) και δέκα κομμάτια ακριβώς μετά, στις 23:08, η εμφάνισή τους τελείωσε, αφήνοντάς μας ξέπνοους. Παρά τα χειροκροτήματα, δεν επέστρεψαν για encore, όπως και συνηθίζουν, άλλωστε (λαμπρή εξαίρεση έκαναν στην προηγούμενη επίσκεψή τους) και δεν χρειαζόταν κιόλας, νιώθαμε πλήρεις. Όπως ήταν λογικό, το σετ βασίστηκε στους τελευταίους δύο δίσκους τους (5 κομμάτια από τον ‘The Long North Road’, του 2022 και 3 κομμάτια από τον ‘A Dawn To Fear’, του 2019).
Όμως, έπαιξαν και δύο παλιότερα, ένα τον ‘Vertikal’, του 2013 και ένα από τον ‘Somewhere Along The Way’, του 2006. Σίγουρα θα θέλαμε και διάφορα άλλα, αλλά δεν παραπονιόμαστε, καθώς η εμφάνισή τους ήταν όπως έπρεπε και με το παραπάνω, άλλο αν το κοινό δεν στάθηκε πλήρως αντάξιο τον περιστάσεων (το οποίο κοινό, μεγαλώνει μαζί με τη μπάντα και αποτελούταν κατά μέσο όρο από ηλικίες 35-45, κάτι που μου έκανε αρνητική εντύπωση με την έννοια πως δεν είχε μικρότερες και με προβλημάτισε ως προς το αν το συγκεκριμένο είδος, επειδή έφυγε από την μουσική ‘μόδα’, μήπως άρχισαν να μην ακολουθούν οι νεότερες γενιές – αυτό θα ήταν λυπηρό).
Όλα ήταν λίγο πολύ, όπως έπρεπε, ενώ ο χώρος, κλασικά εξαιρετικός και αγαπημένος. Η συναυλία τελείωσε και σε λογική ώρα και μπόρεσε έτσι κι ο κόσμος, να γυρίσει κανονικά σπίτι του με τα ΜΜΜ, πράγμα άκρως σημαντικό. Αυτό με το οποίο θα ήθελα να κλείσω και έχει να κάνει με αυτό που ανέφερα στην αρχή, περί του που ακόμα, μπορεί να οφείλεται η παρατήρηση της μικρής προσέλευσης σε σχέση με την μπάντα, την αξία και την αναγνωρισιμότητά της στη χώρα μας, όπως και την αγάπη που αυτή της έχει, είναι το εξής: αφενός, στην τιμή του εισιτηρίου που ήταν υψηλότερη των υπόλοιπων χωρών (εκτός της Γερμανίας, που ήταν στα ίδια επίπεδα) που περιλάμβανε το συγκεκριμένο, πρώτο μέρος της ευρωπαϊκής τους περιοδείας, στην οποία η Αθήνα, αποτελούσε την τελευταία της στάση. Αφετέρου, στο ακόμα πιο εξοργιστικό γεγονός πως η Αθήνα, ήταν η μόνη στάση που δεν ακολούθησαν οι άλλες δύο μπάντες που περιόδευσαν μαζί με τους Cult Of Luna στο συγκεκριμένο τουρ, οι Birds In Row και οι Caspian, εξαιρετικές μπάντες και οι δύο, που τόσο θέλαμε να δούμε και αυτή, ήταν η ευκαιρία.
Η πρώτη, δεν έχει έρθει ποτέ ως τώρα (ευτυχώς, ανακοινώθηκε πως θα έρθει τον Φεβρουάριο) και η δεύτερη, έχει να έρθει 9 ολόκληρα χρόνια! Κι έρχομαι κι ερωτώ εγώ, τώρα. Εμείς, εδώ, οι Έλληνες, τι είμαστε; Τίποτα τελευταίοι, τίποτα παρακατιανοί και κόβονται οι δυο αυτές μπάντες (προφανώς για εξοικονόμηση αμοιβών) και αντικαθίστανται με δύο εγχώριες, για να γεμίσει η βραδιά (χωρίς παρεξήγηση για τις δικές μας μπάντες, καμία ευθύνη δεν έχουν τα παιδιά, εννοείται); Και σαν να μην έφτανε ότι δεν τις είδαμε, το εισιτήριο ακόμα πιο ακριβό από ότι στις άλλες χώρες, που είδαν το πλήρες συναυλιακό πακέτο (και όπου έχουν και υψηλότερους μισθούς, εννοείται).
Τουλάχιστον πες δεν τις έφεραν εκείνες, αλλά έτσι έριξαν και το εισιτήριο. Αμ δε! Τι να πω, εγώ, τώρα, μετά από αυτό; Σηκώνω τα χέρια ψηλά, μόνο στην Ελλάδα αυτά! Ας μπει λίγο μυαλό, θα έλεγα εγώ, αφενός επειδή δεν είμαστε στο ’90, να μην ξέρουμε τι γίνεται στις άλλες χώρες ή να μην ξέρουμε πολλά συγκροτήματα, αφετέρου, λίγο σεβασμό στους θεατές, στις μπάντες και στον κλάδο των συναυλιών, γενικότερα, που τόσα πέρασε τα τελευταία 2,5 χρόνια και πάνω που πάει να ανακάμψει και το κοινό θέλει να βοηθήσει σε αυτό, γιατί τόσο του έλειψαν οι συναυλίες, παρά τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν, δεν βοηθιέται σε αυτό. Μετά, όμως, ας μην υπάρχει απορία για τις μικρές προσελεύσεις, ακόμα κι αν αυτές αφορούν γνωστές, μεγάλες και αγαπημένες μπάντες. Τα λέμε σύντομα και ελπίζω σε πιο σώφρονες συνθήκες, μα πρώτα μην ξεχάσω να πω πως απορώ ποιος διάλεξε τη συγκεκριμένη, δύσχρηστη πλατφόρμα εισιτηρίων, που κανείς άλλος δεν χρησιμοποιεί στη χώρα μας για συναυλίες, την οποία καθυβρίζουν διεθνώς και παρακρατεί κι από τον αγοραστεί και μεγάλη κράτηση, πέραν του αντιτίμου του εισιτηρίου, ενώ υπάρχουν άλλες, πολύ καλύτερες, πιο εύχρηστες και τίμιες σε όλα τους. Απορώ πια, όλα εγώ θα τα λέω;
SETLIST:
1) Beyond II
2) Cold Burn
3) Nightwalkers
4) The Silver Arc
5) I: The Weapon
6) Lights On The Hill
7) The Silent Man
8) Beyond I
9) Dim
10) Blood Upon Stone
**
Κείμενο: Πάνος Σταυρουλάκης
Φωτογραφίες: Τηλέμαχος Κουκλάκης
*
