by Maria Sarantou
Η δεύτερη και τελευταία μέρα του Europavox Festival (που διοργανώθηκε για δεύτερη χρονιά στην χώρα μας), ξεκίνησε με house ακούσματα και έκλεισε με το ξέφρενο χορό του κόσμου με τους ήχους της trip hop της γαλλικής κολεκτίβας των Chinese Man.
Και για να πάρουμε την βραδιά στην χρονική της σειρά, η μόνη απόκλιση από το πρόγραμμα ήταν ότι το φεστιβάλ ξεκίνησε δέκα λεπτά αργότερα, χρόνος αμελητέος και κατάσταση σπάνια στο χώρο του Fuzz, η οποία μάλλον προήλθε από την «πατροπαράδοτη» πολύ χαμηλή αρχική προσέλευση του κόσμου στις εμφανίσεις των support.
Τα διαλείμματα ανάμεσα στους καλλιτέχνες ήταν δεκάλεπτα για τις απαραίτητες σκηνικές αλλαγές, με το πρόγραμμα του πρώτου να διαρκεί σαράντα λεπτά, των δύο επόμενων από πενήντα και η συνολική παρουσία των Chinese Man στην σκηνή να διαρκεί μία ώρα και σαράντα πέντε λεπτά.
Ο Haring από το Βέλγιο που ξεκίνησε την βραδιά μας, έπαιξε την downtempo ηλεκτρονική μουσική του από βινύλια και προσωπικά ένιωσα ένα πισωγύρισμα του χρόνου όταν είδα τον δίσκο να βγαίνει πρώτα από το χαρτονένιο κουτί του και έπειτα από το χάρτινο λευκό κάλυμμά του. Τα μπιτ του τα στόλιζε με ηχοτοπία από afro και πλήκτρα ‘70s και όσο προχωρούσε ανέβαζε λίγο τον ρυθμό με πιο space ήχους.
Το ντουέτο έπειτα των Ogris Debris από την Αυστρία προσπάθησε να ζεστάνει τον κόσμο που είχε ξεκινήσει να έρχεται, παρακινώντας τους να έρθουν όλοι μπροστά για να αρχίσουν το πρόγραμμά τους. Ο ένας του σχήματος ήταν πίσω στα μηχανήματα και ο άλλος, γεμάτος ζωντάνια και χορό ήταν μπροστά ερμηνεύοντας τα τραγούδια. Η house μουσική τους δεν παρακίνησε τόσο τον κόσμο, όσο η ενέργεια του τραγουδιστή που εισέπραξε και τα χειροκροτήματα. Για όσους ακούνε αυτή την μουσική, ήταν διαφορετική η αίσθηση των live φωνητικών από μια ηχογραφημένη εκτέλεση, όπου εκεί ντύνεται η μουσική ανάλογα δημιουργικά με αυτά, κάτι που μου έγινε εμφανές με το τελευταίο τους κομμάτι See The World, που το άκουσα έπειτα στο διαδίκτυο.
Μετά όμως οι Γάλλοι Scratch Bandits άλλαξαν τελείως το σκηνικό. Το παιχνίδι των σκρατς με τις κονσόλες ξεκίνησε από την αρχή δυναμικά, κάνοντας τον κόσμο να αφεθεί σε δημιουργικούς χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς. Μίξαραν και γνωστά κομμάτια, με φευγάτη, ρομαντική ή πιο space διάθεση αλλά πάντα hip hop. Πολύ πετυχημένα κατά το γούστο μου, βρήκα τα τελευταία κομμάτια που συνταίριασαν τον ανατολίτικο ρυθμό με τα σκτρατς τους να ακολουθούν το τέμπο, δημιουργώντας μια πιο βαριά ατμόσφαιρα που παρέσυρε τον κόσμο και στον ανάλογο χορό.
Στο τέλος βγήκαν οι Chinese Man και έκαναν την θερμοκρασία ακόμα πιο καυτή. Οι εμφανίσεις τους, που συνδυάζουν το ηχητικό δημιουργικό τους πανδαιμόνιο με εικόνο - ιστορίες στο video wall, φτιάχνουν μια τρισδιάστατη συναυλιακή ατμόσφαιρα που αξίζει να την ζήσεις. Οι εικόνες συμπλέουν με τα τραγούδια και εντείνουν τις εκάστοτε εκτελέσεις.
Παρέα με τους τρεις άντρες πίσω από τις κονσόλες, ήταν και άλλοι τρεις μπροστά που τραγουδούσαν που έβγαιναν σταδιακά πάνω στην σκηνή. Με τραγούδια όπως τα Shikantaza, Liar, Washinghton Square, Get Up, Blah, μας ταξίδεψαν με την ηχομηχανή τους είτε σε μακρινές περιοχές της Ινδίας, της Κίνας, της Αφρικής, είτε σε διαθέσεις χορευτικές ή πιο αισθησιακές.
Ο κόσμος δεν σταμάτησε να συντονίζεται μαζί τους σε όλη την διάρκεια της παρουσίας τους πάνω στην σκηνή και έτσι, το τέλος του Europavox Festival, που συνέπεσε και με το τέλος της περιοδείας των Chinese Man, πιστεύω μας χαράχτηκε στην μνήμη ως μια δυνατή συναυλιακή βραδιά της χρονιάς.
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μαρκουλάκη
Ο Haring από το Βέλγιο που ξεκίνησε την βραδιά μας, έπαιξε την downtempo ηλεκτρονική μουσική του από βινύλια και προσωπικά ένιωσα ένα πισωγύρισμα του χρόνου όταν είδα τον δίσκο να βγαίνει πρώτα από το χαρτονένιο κουτί του και έπειτα από το χάρτινο λευκό κάλυμμά του. Τα μπιτ του τα στόλιζε με ηχοτοπία από afro και πλήκτρα ‘70s και όσο προχωρούσε ανέβαζε λίγο τον ρυθμό με πιο space ήχους.
Το ντουέτο έπειτα των Ogris Debris από την Αυστρία προσπάθησε να ζεστάνει τον κόσμο που είχε ξεκινήσει να έρχεται, παρακινώντας τους να έρθουν όλοι μπροστά για να αρχίσουν το πρόγραμμά τους. Ο ένας του σχήματος ήταν πίσω στα μηχανήματα και ο άλλος, γεμάτος ζωντάνια και χορό ήταν μπροστά ερμηνεύοντας τα τραγούδια. Η house μουσική τους δεν παρακίνησε τόσο τον κόσμο, όσο η ενέργεια του τραγουδιστή που εισέπραξε και τα χειροκροτήματα. Για όσους ακούνε αυτή την μουσική, ήταν διαφορετική η αίσθηση των live φωνητικών από μια ηχογραφημένη εκτέλεση, όπου εκεί ντύνεται η μουσική ανάλογα δημιουργικά με αυτά, κάτι που μου έγινε εμφανές με το τελευταίο τους κομμάτι See The World, που το άκουσα έπειτα στο διαδίκτυο.
Μετά όμως οι Γάλλοι Scratch Bandits άλλαξαν τελείως το σκηνικό. Το παιχνίδι των σκρατς με τις κονσόλες ξεκίνησε από την αρχή δυναμικά, κάνοντας τον κόσμο να αφεθεί σε δημιουργικούς χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς. Μίξαραν και γνωστά κομμάτια, με φευγάτη, ρομαντική ή πιο space διάθεση αλλά πάντα hip hop. Πολύ πετυχημένα κατά το γούστο μου, βρήκα τα τελευταία κομμάτια που συνταίριασαν τον ανατολίτικο ρυθμό με τα σκτρατς τους να ακολουθούν το τέμπο, δημιουργώντας μια πιο βαριά ατμόσφαιρα που παρέσυρε τον κόσμο και στον ανάλογο χορό.
Στο τέλος βγήκαν οι Chinese Man και έκαναν την θερμοκρασία ακόμα πιο καυτή. Οι εμφανίσεις τους, που συνδυάζουν το ηχητικό δημιουργικό τους πανδαιμόνιο με εικόνο - ιστορίες στο video wall, φτιάχνουν μια τρισδιάστατη συναυλιακή ατμόσφαιρα που αξίζει να την ζήσεις. Οι εικόνες συμπλέουν με τα τραγούδια και εντείνουν τις εκάστοτε εκτελέσεις.
Παρέα με τους τρεις άντρες πίσω από τις κονσόλες, ήταν και άλλοι τρεις μπροστά που τραγουδούσαν που έβγαιναν σταδιακά πάνω στην σκηνή. Με τραγούδια όπως τα Shikantaza, Liar, Washinghton Square, Get Up, Blah, μας ταξίδεψαν με την ηχομηχανή τους είτε σε μακρινές περιοχές της Ινδίας, της Κίνας, της Αφρικής, είτε σε διαθέσεις χορευτικές ή πιο αισθησιακές.
Ο κόσμος δεν σταμάτησε να συντονίζεται μαζί τους σε όλη την διάρκεια της παρουσίας τους πάνω στην σκηνή και έτσι, το τέλος του Europavox Festival, που συνέπεσε και με το τέλος της περιοδείας των Chinese Man, πιστεύω μας χαράχτηκε στην μνήμη ως μια δυνατή συναυλιακή βραδιά της χρονιάς.
Φωτογραφίες: Κατερίνα Μαρκουλάκη
