by Πάνος Σταυρουλάκης
Στην τελευταία συναυλία της χρονιάς, βρεθήκαμε την προτελευταία Παρασκευή του μήνα, στο αγαπημένο μας Temple, στο Γκάζι. Η συναυλία που έμελλε να κλείσει με τον καλύτερο τρόπο το 2023, δεν ήταν άλλη από την πολυαναμενόμενη των Γάλλων post metallers Celeste, οι οποίοι και μας επισκέφθηκαν για πρώτη φορά στη δεκαοκταετή τους καριέρα και μάλιστα, με μια επτάμηνη καθυστέρηση, αφού η εμφάνισή τους, είχε καθοριστεί, αρχικά, για τα τέλη Μαΐου, στον ίδιο χώρο, όμως για τεχνικούς λόγους του συγκροτήματος, δεν πραγματοποιήθηκε και αναβλήθηκε επ’ αόριστον.
Ευτυχώς, όμως, η τύχη μας χαμογέλασε και η συναυλία τους επαναπρογραμματίστηκε για τα τέλη Δεκέμβρη, με τον κόσμο να ανυπομονεί για αυτή. Έτσι, στις 22 του μήνα, ήμασταν στο Temple για να απολαύσουμε από κοντά τους Celeste, σε μια εμφάνισή που μπορεί να μη μάζεψε πολύ κόσμο, κατάφερε, όμως, να είναι εξαιρετική για όσους παρευρέθηκαν σε αυτή. Δυστυχώς, εγώ καθυστέρησα κι έχασα το opening act, πράγμα που δε συνηθίζω, αφού θέλω να ανακαλύπτω νέα πράγματα της εγχώριας σκηνής και να τη στηρίζω αυτή, αλλά ενίοτε, προκύπτουν και λόγοι ανωτέρας βίας. Ειδικά το συγκεκριμένο support, τους Kiva, ήθελα ιδιαίτερα να τους δω, διότι τα πρώτα δείγματα δουλειάς τους, ως νέα μπάντα, είναι ενθαρρυντικά, κάτι που εξηγείται και από το γεγονός πως μέλη τους, είναι/ήταν μέλη άλλων πολύ καλών μπαντών. Μέχρι τώρα, δεν είχα καταφέρει να τους δω από κοντά σε κάποια από τις λίγες ζωντανές εμφανίσεις τους και δυστυχώς, δεν το κατάφερα ούτε και τώρα, επιφυλάσσομαι όμως για το μέλλον.
Έφτασα στον χώρο την ώρα που οι Celeste ανέβαιναν στη σκηνή (γύρω στις 22:30 πρέπει να ήταν, δε θυμάμαι ακριβώς, διότι εκείνες τις μέρες το κινητό μου έπεσε και διαλύθηκε η οθόνη του, επομένως δεν είχα κινητό ούτε για να σημειώσω αυτές τις λεπτομέρειες, ούτε για να τραβήξω καμιά φωτογραφία, για αυτό και δεν υπάρχουν φωτογραφίες στο κείμενο, αυτή τη φορά), μπροστά σε ένα ολιγοπληθές, αλλά πιστό κοινό, το οποίο, ενθουσιασμένο, περίμενε να ξεκινήσουν το σετ τους. Όταν αυτό συνέβη, τα φώτα χαμήλωσαν, το κοινό σιώπησε και για μία ώρα βυθίστηκε στο σκότος της μουσικής των Celeste, οι οποίοι απέδειξαν ζωντανά τους λόγους για τους οποίους αποτελούν μια κορυφαία post metal μπάντα, ακόμα κι αν το όνομά της, δε βρίσκεται από τους ‘ειδήμονες’ μέσα στα σχετικά άλλα, κάτι, όμως, που σε καμία περίπτωση δε μειώνει την αξία τους – δεν είναι εύκολο εδώ και σχεδόν δυο δεκαετίες να καταφέρνεις να υπάρχεις ως συγκρότημα και όλες οι δουλείες σου να είναι άρτιες.
Δουλειές – διαμάντια, όπως και είναι οι έξι δίσκοι και τα δύο eps που κυκλοφόρησαν μέσα σε μια δεκαπενταετία. Τουλάχιστον οι τέσσερις τελευταίοι δίσκοι, εκπροσωπήθηκαν στο setlist της βραδιάς που περιλάμβανε καμιά δεκαριά κομμάτια, τα οποία ακούστηκαν σαν σε εκτέλεση στούντιο, με τόσο καλό ήχο που είχαν και τα περισσότερα από τα οποία εκτελέστηκαν ζωντανά, με μόνο φωτισμό, από ένα χρονικό σημείο και πέρα, τις κόκκινες δέσμες φωτός που έπεφταν από τα κράνη που φορούσαν, τα οποία γνωρίζαμε και από χαρακτηριστική φωτογράφιση της μπάντας. Για περίπου εβδομήντα λεπτά, η σφιχτοδεμένη τετράδα έδωσε τον καλύτερό της εαυτό και έκανε την ώρα να κυλήσει σαν νεράκι, με αποτέλεσμα να μην καταλάβουμε καν πότε ήρθε το τέλος, το οποίο, ευτυχώς, δεν ήταν το τέλος, αφού μετά την αποχώρησή της από τη σκηνή, επέστρεφε, ύστερα από λίγο και υπό το ασταμάτητο χειροκρότημα του κόσμου, για το καθιερωμένο encore, με το οποίο και μας αποχαιρέτησαν, χωρίς να έχουν πει λέξη, αφήνοντάς μας να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, πράγμα όχι εύκολο, μετά από τέτοιο λάιβ.
Ένα εικοσάλεπτο πριν τα μεσάνυχτα, όλα είχαν τελειώσει και ο κόσμος έφευγε σιγά σιγά, ικανοποιημένος από όλα όσα σχετίζονταν με εκείνη τη βραδιά και ευχόμενος να ξαναδεί τη μπάντα σύντομα στα μέρη μας, με περισσότερο κόσμο, αφού αυτή το αξίζει και με το παραπάνω. Είναι γνωστό, όμως, πως η αξία μιας μπάντας, για πολλούς δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας, αφού παραπονιούνται πως δε βλέπουν εδώ, αξιόλογα ξένα ονόματα που δεν τα έχει φέρε κανείς τόσα χρόνια, κι όταν αυτό συμβαίνει, δεν πατούν το πόδι τους σε αυτά. Τι να πει, όμως, κανείς (πέρα από ‘καλή χρονιά και καλά μυαλά); Και με αυτή τη συναυλία, αποχαιρετήσαμε το 2023, ακόμα κι αν η ανταπόκριση ήρθε με καθυστέρηση και χωρίς, φωτογραφίες, λόγω έλλειψης φωτογράφου και του δικού μου κινητού, που προ ημερών της συναυλίας, άφησε χρόνους...
Ανταπόκριση: Πάνος Σταυρουλάκης
