Ανταπόκριση: Candlemass, The Slayerking Live @ Fuzz Live music Club, Athens, 23/11/2109

Φωτογραφική Ανταπόκριση: Τηλέμαχος Κουκλάκης

«Η βραδιά του μπασίστα!»

Το βράδυ του Σαββάτου στο Fuzz Live Music Club, το μπάσο είχε την τιμητική του εκατέρωθεν από δυο μεγάλες και ευρηματικές προσωπικότητες του metal. Από την μια, τον πολύ δυνατό Εύθυμη Καραδήμα, ιδρυτή των Nightfall και από την άλλη, τον «μπαμπά» μας Leif Edling ιδρυτή του doom metal έτσι απλά!

Από νωρίς λοιπόν στον χώρο, για να θαυμάσουμε, το όχημα των καλλιτεχνικών ανησυχιών του Eύθυμη, τους The Slayerking. Προσωπικά, ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος μιας και θα τους έβλεπα για πρώτη φορά και ομολογώ οτι εντυπωσιάστηκα από το αποτέλεσμα, τόσο μουσικά όσο και από την σκηνική παρουσία. Οι The Slayerking τα έχουν όλα οργανωμένα και μελετημένα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Οπωσδήποτε μία σκηνική παρουσία που ξεχωρίζει και εκλείπει από τα ελληνικά δρώμενα τα τελευταία χρόνια.

Από τα σικάτα κουστούμια τους και τα ευφάνταστα καπέλα τους, μέχρι το πανό με το σταυρό και την γυναικεία ομάδα σύγχρονου μπαλέτου, που συμπλήρωνε με τις καλύτερες εικόνες τις νότες της μουσικής τους. Επιπλέον, το στιβαρό μπάσο του Εύθυμη «έσπερνε» και γέμιζε με τον ήχο του όλο το Fuzz, που ταυτόχρονα, γέμιζε επίσης από κόσμο, ολοένα και σταδιακά.

Οι The Slayerking στα 45 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους μας παρουσίασαν την πάρα πολύ αξιόλογη νέα δουλειά τους “Tetragrammaton” καθώς και δύο πολύ καλές στιγμές από τον προηγούμενο δίσκο τους “Sanatana Dharma”, τα “Sargon of Akkad” και το, τελευταίο του σετ τους, “Southern Gate of the Sun”. Το σκηνικό και η ατμόσφαιρα, εντελώς avant garde, που θα ζήλευαν πολλές καταξιωμένες μπάντες του εξωτερικού. Τα κομμάτια έχουν πολύ πιο heavy και σκοτεινή μυσταγωγική υπόσταση live και η μουσική τους σε παραπέμπει σίγουρα εκτός, από Black Sabbath και στον doom ήχο γενικότερα, αλλά και σε Celtic Frost, Triptykon σε συνδυασμό με παλιές καλές mid tempo Nightfall εποχές.

Πολλά συγχαρητήρια στην μπάντα και στον Εύθυμη, που συνεχίζει το δικό του μουσικό του ταξίδι με αυτόν τον μοναδικό τρόπο. Άλλωστε για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα κάτι λιγότερο από μια έντονη προσωπικότητα και ανήσυχο πνεύμα όπως είναι ο Ευθύμης Καραδήμας. Ο άνθρωπος είναι μόνο για ξεχωριστά και ιδιαίτερα μεγάλα πράγματα.

Το ύφος του συγκροτήματος και το όλο σκηνικό του, ταιριάζει απόλυτα σε μεγάλα φεστιβάλ του extreme ήχου, τύπου Brutal Assault και ανυπομονώ να δω την headline εμφάνιση του.

Setlist

Candlemass « Οι μπαμπάδες μας! »

Οι «Μπαμπάδες» μας! Όπως πολύ σωστά τους χαρακτήρισε και ο Ευθύμης Καραδήμας! Ο Leif Edling και η παρέα του ήρθαν με τον ήχο ογκόλιθο να μας αποδείξουν, γενναία αυτή τη φορά, ποιος είναι ο αρχηγός του doom metal! Με τους «σερί» ύμνους, που μας εξαπέλυσαν, απέδειξαν περίτρανα, ποιος είναι το αφεντικό και ο ιδρυτής του doom metal. Μπορεί τεχνικά σε σημεία να υστερούσαν, όπως οτι ο ήχος ήταν χαμηλά στα πρώτα δυο κομμάτια του σετ, ή οτι ο θρυλικός Johan Längqvist φωνητικά μπορεί να μην ήταν και στην καλύτερη μέρα του, σημασία έχει οτι ειδικά από το “Bewitched” και έπειτα, τα σοκ διαδέχονταν το ένα το άλλο!

Πραγματικά από το “Under The Oak” και το “Sorcere's Pledge” και ύστερα, ένιωθες οτι η πύλη της νοσταλγίας έκλεινε ερμητικά κλειστά πίσω σου και εσύ, όντας ανήμπορος να κάνεις το οτιδήποτε, βυθιζόσουν ακόμα περισσότερο σε αυτό το ταξίδι του παρελθόντος. Η συναισθηματική φόρτιση ήταν τόσο μεγάλη, το να βλέπεις αυτές τις μορφές να παίζουν για σένα, αυτούς τους τεράστιους ύμνους, που αψηφούσες οποιαδήποτε τεχνικά αδύναμα σημεία και απλά απολάμβανες αυτό το ταξίδι! Το κοινό ήταν συμμέτοχος και συν ταξιδιώτης μαζί με την μπάντα, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του σετ, με αποκορύφωση τα τέσσερα τελευταία του.

Αναφερόμενος πάλι σε αυτό, δεν είναι ντροπή να πούμε οτι «σήκωνε» αλλά δυο κομμάτια άνετα! Η “Rock attitude” μπάντα και ειδικά ο Leif Edlibg με το «ψαρωτικό» καπέλο και μούσι του και το Manilla Road t shirt του, ευγενέστατος (αφού μας απολογήθηκε για το merch-που δεν είχαν) ήταν σε αρκετά καλή φόρμα για να ανταπεξέλθουν σε κάτι τέτοιο.

Είναι γεγονός, ότι ο περισσότερο κόσμος είχε έρθει με πάρτι διάθεση και να περάσει καλά. Καμία σχέση με εκείνη τη μιζέρια και την απάθεια του 2011. Επίσης, βοήθησε πολύ σε αυτό και η χαλαρή διάθεση της μπάντας καθώς και ο φυσικός θεατρινισμός και «οπαδισμός» στις κινήσεις του Johan Längqvist, ο οποίος ήταν πολύ πιο «ξεψαρωμένος» και όχι «μαγκωμένος» όπως το 2011.

Εν κατακλείδι, το live παρόλο που ήταν doom metal, ήταν ένα πραγματικό μέταλ πάρτι! Ή διάθεση αμφότερα, μπάντας και κόσμου ήταν στα ύψη! Πέρασα πολύ ανώτερα από την άλλη φορά που είχε ξανάρθει ο Längqvist. Εξάλλου, πάλι έπαιξαν σχεδόν όλο το “Epicus…”, οπότε και κάποιος να τους είχε χάσει την άλλη φορά, θα έμενε απόλυτα ικανοποιημένος, αφού θα άκουγε σχεδόν όλο αυτό τον μεγαλειώδη δίσκο.

Το έχω αναφέρει ξανά, η μουσική κληρονομιά των Candlemass είναι τόσο βαριά και σημαντική για την metal μουσική, που τα κομμάτια τους οτιδήποτε και να γίνει, θα πρέπει να ακούγονται ζωντανά, για να τα ακούει και να τα μαθαίνει ο κόσμος αιώνια! Μέχρι που θα πρέπει να διδάσκονται και σε πανεπιστήμια!