Ανταπόκριση: Camera & Nellcôtes @ Death Disco – Παρασκευή 29/03/2019

Με ένα mini tour σε πέντε πόλεις της Ελλάδας, επέστρεψαν σε αυτή, οι Γερμανοί kraut rockers Camera, τρία χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη εδώ και με τον εξαιρετικό, νέο τους δίσκο ‘Emotional Detox’, στις αποσκευές τους. Τρίτη φορά που έρχονταν στην Αθήνα, αφού πρώτη τους, ήταν στο Plissken του 2012. Έτσι, μετά τις εμφανίσεις τους σε Θεσσαλονίκη και Κατερίνη, και πριν από το Βόλο και τη Λάρισα, κατηφόρισαν για μία στην Αθήνα, την περασμένη Παρασκευή κι εμείς δε θα μπορούσαμε να λείψουμε από εκεί. Πάμε να τα δούμε, όμως, όλα, αναλυτικά:

Oι Nellcotes από την Κατερίνη, ανέλαβαν το έργο της συνοδείας των Camera στις 5 συναυλίες τους ανά την Ελλάδα, καθώς και εκείνο του opening act σε αυτές. Προσωπικά, δεν τους γνώριζα (αν και από ότι διάβασα, είναι ενεργοί από το 201) και αποτέλεσαν μια θετικοί έκπληξη, καθώς ήταν πραγματικά αξιόλογοι! Η τετράδα των Nellcotes, λοιπόν, ανέβηκε στη σκηνή στις 21:48, όπου και παρέμεινε για 45 λεπτά, μέχρι τις 22:33. Ο κόσμος, από κάτω, ελάχιστος, δυστυχώς, γύρω στα 40 άτομα. Ξεκίνησαν παίζοντας σε υψηλή ένταση ήχου, ο οποίος, όμως, ήταν καλός. Εξαρχής με τράβηξε ο ήχος τους, ο οποίος κινούταν σε ένα ευρύ φάσμα ειδών, όπως stoner, garage, psychedelic rock, punk, noise rock, rock ‘n’ roll… Εδώ να πω ότι γενικά δεν είμαι φαν τέτοιων μουσικών ειδών, οπότε σπάνια θα μου αρέσει κάτι από αυτά, όπως σε μια τέτοια περίπτωση, που η μπάντα είχε κάνει πολύ καλούς μουσικούς συνδυασμούς, ενώ περιδιάβαινε τα είδη με μεγάλη άνεση. Θεωρώ, μάλιστα, πως θα τους ταίριαζε να παίξουν ως support και σε μεγάλα ονόματα του ψυχεδελικού ήχου και επειδή ταιριάζουν, αλλά και για να γίνουν πιο γνωστοί, αφού φαίνεται πως έχουν δυνατότητες.

Μου άρεσαν πολύ οι κιθάρες, ενώ θα ήθελα τη φωνή του τραγουδιστή, λίγο πιο ανεβασμένη, καθώς ο ήχος των οργάνων, την υπερκάλυπτε λίγο. Μετά το δεύτερο κομμάτι, μας απηύθυνε χαιρετισμό, λέγοντας ‘Καλησπέρα, είμαστε οι Nellcotes, από την Κατερίνη και ήρθαμε μαζί με τους Camera, για να κάνουμε λίγο θόρυβο απόψε. Σκατά στους φασίστες!’, εισπράττοντας το θερμό χειροκρότημα του κόσμου. Όσο το σετ τους προχωρούσε, γινόταν όλο και καλύτερο (μιλώντας με βάση τα κομμάτια που απάρτιζαν το setlist), ενώ κι αυτοί, γίνονταν πιο ξεσηκωτικοί και χορευτικοί. Είχαν πολλή διάθεση, η οποία μεταδιδόταν και στον κόσμο, ενώ η μουσική τους, ήταν πολύ καλή. Επίσης, ενώ τα φωνητικά, είναι μια χαρά, μου άρεσαν πολύ και τα σχετικά μεγάλα, χρονικά μιλώντας, μέρη των κομματιών, που στερούνταν φωνητικών, ίσως επειδή αναδεικνυόταν έτσι περισσότερο η μουσική τους. Συνεχίζοντας, πέρα από την επιθυμία να χορέψει, σού προκαλούσαν και εκείνη για headbanging, καθώς κι εκείνοι χτυπιούνταν, μες στους καπνούς.

Έτσι φτάσαμε, πριν το τελευταίο κομμάτι, από ότι μάθαμε (το ένατο, αν μετρούσα σωστά), το οποίο ήταν αργό, με έμφαση στις κιθάρες, αρχικά, διαφοροποιώντας τον εαυτό του από τα προηγούμενα, αλλά στη συνέχεια, άρχισε να αυξάνει ρυθμούς, σιγά σιγά, φτάνοντας, εν τέλει, σε ένα τρομερά δυναμικό ξέσπασμα τέλους, με τον μπασίστα να βαράει το μπάσο με τα χέρια του, να το βγάζει και να το πετάει στο πάτωμα, κάτι που σηματοδότησε και το τέλος του σετ τους, με τον κόσμο να έχει φτάσει στα 60-70 άτομα και να τους χειροκροτεί, αφού το άξιζαν. Σίγουρα θα ήθελα να τους ξαναδώ και μάλιστα σύντομα. Λογικά, πρέπει να έχουν γράψει και νέα κομμάτια, αφού έπαιξαν τόσα και ενώ στο διαδίκτυο, βρήκα μόνο δύο δικά τους και δύο covers που έχουν κάνει. Θα χαρώ πολύ να ακούσω νέα τους δουλειά και αναμφισβήτητα, να τους ξαναδώ on stage. Ιδανικό ζέσταμα, αποτέλεσαν τελικά, για ό,τι θα ακολουθούσε από τους Camera, το οποίο, ναι μεν διέφερε αρκετά μουσικά, αλλά σίγουρα μας έβαλε στο κατάλληλο κλίμα έξαψης και ρυθμού.

Δύο λεπτά πριν τις 23:00, τα φώτα κοκκινίζουν και έχουμε ένα θορυβώδες, ας το πούμε intro, τύπου ambient, από το τρίο των Camera, που έχουν μόλις ανέβει στη σκηνή. Ο ντράμερ, έχει σκύψει και κάτι ‘γρατζουνάει’ και ύστερα πηγαίνει πίσω από το drum kit του, το οποίο είναι ‘ελλιπές’ και αρχίζει να παίζει όρθιος – σκυφτός, όπως, τελικά, θα παραμείνει ως το τέλος του σετ. To intro μεταμορφώνεται σε κανονικό κομμάτι με γρήγορα ρυθμικά ντραμς κι επαναλαμβανόμενη κιθάρα. Το τρίο, αποτελούμενο από ντράμερ, κιθαρίστα και πληκτρά, μας δείχνει από νωρίς τις διαθέσεις του, οι οποίες, όμως, δε γίνονται ακόμα αντιληπτές. Όταν, όμως, το πρώτο κομμάτι τελείωσε ένα τέταρτο αργότερα, αρχίσαμε να μπαίνουμε στο νόημα, των μακρόσυρτων, δαιδαλωδών, ηλεκτρονικών, mind – fucking συνθέσεων που θα μάς έπαιζαν. Περνούν κατευθείαν στο δεύτερο, το οποίο και είναι τέρμα ψυχεδελικό, με μια ψυχεδέλεια που έβγαινε μέσα από έναν συνδυασμό ambient, punk και post rock, ήταν κλιμακούμενη και λειτουργούσε σαν ναρκωτικό στον εγκέφαλο. Φοβερή απογείωση στο τρίτο, με ανατολίτικους ρυθμούς από το συνθεσάιζερ, στο ασταμάτητο post rock / post metal πλευρό της κιθάρας και των ντραμς με τις λούπες στον ρυθμό τους. Στο τέταρτο, είχαμε μέχρι και χρήση ήχου (προηχογραφημένου) ντεφιού, για να συνδράμει στον τελικό ήχο. Ο χαρακτηρισμοί, τούς είχαν ήδη αποδοθεί: απίθανοι, υπνωτιστικοί, μεθυστικοί, λικνιστικοί, απολαυστικοί.

Πλήκτρα από βαθύ, μεταλλικό synth wave, ελάχιστα πνιγμένα προηχογραφημένα φωνητικά, ξανά ήχοι ανατολής, ακόμα και ίχνη κλαρίνου, τρομερά ντραμς, σαν να προμηνύουν τον πόλεμο που έρχεται (ο οποίος, τελικά, δε φτάνει ποτέ, απλώς σε βάζει στο σχετικό κλίμα προετοιμασίας για αυτόν). Ξανά γρατζουνίσματα από τον ντράμερ, που έχει σκύψει κάτω, σαν να πειράζει χορδές με ένα δοξάρι. Ο κιθαρίστας, κάτω στα πετάλια του. Ένα κλίμα διονυσιακού μυστηρίου και μέθεξης, εξαιτίας αυτού, έχει δημιουργηθεί. Τέλειος ήχος, αν και δυνατός και τρελά φώτα – μετά το σταθερό κόκκινο, στο άσπρο που αναβοσβήνει. Γρατζούνισμα και αναμονή πριν το πέμπτο, το οποίο ξεκινάει με πιο βαριά τύμπανα και ρευστούς ηλεκτρονικούς ήχους. Πιο αργό, πιο ηλεκτρονικό, γενικά. Σκέφτηκα πως μοιάζει σαν τραγούδι από το ‘Time Machines’, των Coil. Ο ντράμερ, κάλυψε τα δύο του τύμπανα με δύο λευκά σεντόνια, αντίστοιχα και τα βαρούσε τώρα, με αυτά επάνω – μάλλον άλλαζε (;) κάπως τον ήχο τους, έτσι. Αύξησαν όλοι ταχύτητα και αν έλειπαν τα τύμπανα, ο ήχος θα παρέπεμπε πολύ σε διαστημικό. Όμως, αυτός, είχε μαλακώσει, τελικά, με τα σεντόνια, ενώ ξαναμπήκε ο ήχος του ντεφιού.

Τα τύμπανα, λοιπόν, πλέον, έβγαζαν την kraut rock πλευρά του ήχου της μπάντας. Επίσης, ρυθμικοί, ηλεκτρονικοί ήχοι και αντίστοιχα τύμπανα, με τα φωτορυθμικά να σιγοντάρουν και το φως, πλέον, μπλε. Ο ήχος, τώρα, λουπαριστός και σαν από ηλεκτρονικό παιχνίδι των ‘80s. Ακολουθεί το έκτο και τελευταίο κομμάτι, του οποίου ο ήχος χαρακτηρίζεται κυρίως ως drone (γενικώς, στο σύνολο του ήχου τους, υπήρχε κι αυτό, απλώς στο τελευταίο, αναδείχθηκε περισσότερο). Μία ώρα ακριβώς, μετά την έναρξη του σετ τους, τελείωσαν και έχοντας παίξει έξι κομμάτια, κατέβηκαν από τη σκηνή, χωρίς να έχουν πει ούτε μια κουβέντα, τη μία αυτή ώρα – τα είπαν όλα με την performance τους, έχοντας αφήσει όλους εμάς, συγκλονισμένους, από τη μυσταγωγικότατη, αιθέρια, πνευματική, εγκεφαλικά ταξιδευτική εμπειρία που ζήσαμε εξαιτίας τους. Πραγματικά, ήταν τρομεροί και απίστευτοι, τόσο trippy επί σκηνής… Ακούγοντάς τους στο studio, δε μπορούσα καν να φανταστώ ότι θα ήταν έτσι στο live – και αυτές είναι οι θετικές εκπλήξεις που συμβαίνουν ενίοτε από μικρές μπάντες και είναι αυτές που ‘σπάνε’ τη μονοτονία του τυποποιημένου και αναμενόμενο που συχνά υπάρχει στις παρεμφερείς μπάντες και στις συναυλίες αυτών. Και έτσι, μια φοβερή βραδιά τελείωσε, σε λογική ώρα και οι λίγες δεκάδες κόσμου που ήμασταν παρούσες, αποχωρήσαμε τρελαμένοι.

Συμπερασματικά, η βραδιά ήταν εκπληκτική! Συγκλονιστικοί οι Camera, εξαιρετικοί οι Nellcotes και ιδανικοί για opening act στους πρώτους. Ο χώρος ταίριαζε και ως προς τα τεχνικά, άριστος ήχος και φώτα, καθώς και ο προγραμματισμός που τηρήθηκε, αλλά είχε στηθεί κιόλας σε λογικές ώρες. Το μόνο αρνητικό, ήταν η πολύ μικρή προσέλευση κόσμου, καθώς άξιζε να είναι τουλάχιστον η διπλάσια με τριπλάσια – αλλά τι να πούμε τώρα, και τι να περιμένει κανείς, τα ξέρετε, μην τα ξαναλέμε. Μακάρι να ξαναδούμε σύντομα από τη χώρα μας και τις δυο μπάντες, αλλά και να έχουμε συχνά την ευκαιρία για τέτοια ωραία, μικρά λαιβάκια.

Υ.Γ.: Λίγες μέρες μετά τη συναυλία, διάβασα ότι η διοργάνωση, ακύρωσε τη συναυλία των Camera στη Λάρισα, δυο μέρες μετά την Αθήνα, καθώς την προηγούμενη, σε εκείνη του Σαββάτου, μέλος των Camera, άρχισε να πετάει μπουκάλια στη σκηνή (τι φάση;), προκαλώντας φθορές σε χώρο και εξοπλισμό. ΤΡΑΓΙΚΟ. Η συναυλία, τελικά, έγινε μόνο με τις δύο ελληνικές μπάντες που θα έκαναν το support στους Camera. Τι να πω. Δεν έχω λόγια. Απογοήτευση. Απλώς σκέφτηκα πως έπρεπε/άξιζε να αναφερθεί, γιατί είναι τόσο κρίμα, ένας καλλιτέχνης να φέρεται έτσι (καθώς τέτοιες συμπεριφορές είναι καταδικαστέες από όπου κι αν προέρχονται, απλώς όταν προέρχονται από καλλιτέχνη κιόλας, απορείς), ειδικά ΄όταν μία μέρα πριν, σε έχει μαγέψει από σκηνής. Πολλά έχουν δει τα μάτια μας, μα κάποια, μας φέρνουν τρόμο… Λυπηρό.

Σημείωση συντάκτη: Δυστυχώς, εκείνη τη μέρα, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, για αυτό και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, είναι δικές μου, ερασιτεχνικές, από το κινητό. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης