by Τζίνα Παπαμιχαήλ
Το Σαββατόβραδο της 16ης Νοεμβρίου, το Arch Club στον Κεραμεικό, δεν φιλοξένησε απλά και μόνο μία «μοναδική» συναυλία, όπως και οι Buzzcocks που ανέβηκαν στη σκηνή του, δεν είναι απλά και μόνο μία «θρυλική μπάντα». Όλη η βραδιά ήταν μια ηχηρή ηχητική μετωπική σύγκρουση με supernova, η έκρηξη της οποίας ξύπνησε μνήμες από άλλες εποχές, φέρνοντας ξανά στο φως την αυθεντική punk της Μεγάλης Βρετανίας της δεκαετίας του ’70, υπενθυμίζοντάς σε όλους που ήμασταν εκεί, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως ακόμη ό,τι μας έχει σημαδέψει μένει χαραγμένο για πάντα στην καρδιά και στη μνήμη μας και είμαστε έτοιμοι να το υπηρετήσουμε ανά πάσα στιγμή.
Ξεκινώντας να φτάσω στο Arch δεν περίμενα ούτε στο ελάχιστο την ουρά που θα συναντούσα απ’ έξω. Οι πόρτες είχαν ανοίξει από τις 21:00. Φτάνοντας ελαφρώς καθυστερημένα έπρεπε να περάσω επίσης με τεράστια δυσκολία ανάμεσα απ’ τον κόσμο ο οποίος ήταν πραγματικά ο ένας πάνω στον άλλον. To live με το support group στη σκηνή είχε ήδη ξεκινήσει αλλά εγώ είχα απορροφηθεί στο πλήθος του κόσμου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός αυτό, καθώς οι Buzzcocks είναι ναι μεν ιστορική μπάντα και milestone στην ιστορία της Punk, αλλά όχι και από τις πιο mainstream δε. Οφείλω να ομολογήσω ότι αναρωτήθηκα αν ευθύνεται γι΄αυτή την κοσμοσυρροή, το διάσημο και αγαπημένο hit τους το «Εver Fallen in Love» που παίζεται συχνά από γνωστούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και έχει διασκευαστεί και από τις αγαπημένες Nouvelle Vague ή αν όντως όλος αυτός ο κόσμος ήταν εκεί επειδή γνώριζε ποιο είναι το group και τι ακριβώς αντιπροσωπεύει. Σίγουρα πάντως η μίξη όλων των ηλικιών που εντόπισα από 30 μείον σε 50 plus, ήταν κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό, και όπως φάνηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της συναυλίας κάποιοι από τις πολύ νεότερες ηλικίες γνώριζαν όλους τους στίχους απ’ έξω και καλύτερα μάλιστα από τους γηραιότερους φαν της μπάντας.
Ευτυχώς πάντως για καλή μου τύχη κατάφερα να βρω ένα καλό άνοιγμα για να σταθώ και να προστατευτώ από το συναίσθημα της ασφυξίας που μου προκαλούσε ο τόσος κόσμος. Η σκηνή του Arch είναι στο ίδιο επίπεδο με τον κόσμο, και μπορείς να σταθείς αν θες και περιμετρικά. Οπότε βρέθηκα στο πίσω μέρος της σκηνής και ήταν σαν να παρακολουθούσα το live backstage. Αυτό δημιουργεί μία οικεία ατμόσφαιρα και νιώθεις ότι μπορείς να γίνεις μια μεγάλη παρέα και με την ίδια την μπάντα αλλά και με το κοινό. Μπροστά μου και δίπλα μου, στεκόντουσαν κάποιες Αγγλίδες όπου γρήγορα κατάλαβα ότι είχαν κάποια σχέση με την μπάντα. Ωστόσο υπήρχε εντυπωσιακά αρκετός ξένος κόσμος, τουρίστες πιθανότατα, οι οποίοι φαίνεται ότι ευχαριστιόντουσαν το όλο vibe αυτού του μικρού αθηναϊκού χώρου.
Η βραδιά ξεκίνησε δυναμικά με τους Nerrves, μια ανερχόμενη ελληνική μπάντα που δημιουργήθηκε το 2013 και έχει 3 EP στο ενεργητικό της. Με garage punk αναφορές και full ψυχεδελική ενέργεια, δυνατές κιθάρες και εκρηκτικά τύμπανα, κατάφεραν να «ζεστάνουν» την ατμόσφαιρα και να αρχίσουν να ξεσηκώνουν τον κόσμο.
Το ιδιαίτερο στυλ τους αλλά και ο ήχος τους, τα vintage μουσικά όργανα και ειδικά τα old school πλήκτρα που το παίξιμό τους θύμιζε αρκετά τον αυθεντικό garage ήχο τον early 60s, καθώς και το δυναμικό performing τους, δεν μας άφησαν σε καμία περίπτωση αδιάφορους. Υποθέτω πώς αρκετοί θα ήταν αυτοί που θα μπήκαν στη διαδικασία να ψάξουν τη δισκογραφία και την πορεία της μπάντας έπειτα από αυτή την εμφάνισή τους.
Η μπάντα κατέβηκε από τη σκηνή γύρω στις 22:15 και όλοι περίμεναν με αγωνία τους Buzzcocks οι οποίοι τελικά βγήκαν γύρω στις 23:00. Στο ενδιάμεσο γινόταν το σετάρισμα της σκηνής ενώ είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το setlist που κολλήθηκε από τον runner σε διάφορα σημεία στο πάτωμα της σκηνής. Η είσοδος του κόσμου εντωμεταξύ φαινόταν να συνεχίζεται.
Τελικά οι Buzzcocks έκαναν την εμφάνισή τους με πρώτο να ανεβαίνει στη σκηνή τον drummer του συγκροτήματος Danny Farrant υπό τον ήχο του “Also Sprach Zarathustra” του Richard Strauss. Με επικεφαλής τον Steve Diggle ως τραγουδιστή, τον Chris Remington στο μπάσο και τον νεότερο της παρέας Mani Perazzoli στη κιθάρα, απέδειξαν πως η τωρινή σύνθεση της μπάντας τιμά την κληρονομιά της και στέκεται στο ύψος της ακόμα και μετά τον χαμό του Pete Shelley.
Η όλη εμπειρία αυτού του live ήταν μοναδική. Από το πρώτο τραγούδι «What do I Get?» , μέχρι το ανεπανάληπτο “Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've?)” – ήταν μια αδιαδοχή συναισθημάτων. Κάθε νότα, κάθε στίχος που αντηχούσε με ένταση, ήταν σα να έβγαινε κατευθείαν από τα υπόγεια της καρδιάς του Manchester της δεκαετίας του ’70.
Κι ενώ στην αρχή όλοι παρακολουθούσαμε από τις θέσεις μας ήσυχα να εξελίσσεται το live, από ένα σημείο κι έπειτα, το κοινό δε σταμάτησε να συμμετέχει ενεργά. Σε αυτό ρόλο έπαιξε ο ίδιος o Diggle που πηδούσε από τη μια πλευρά της σκηνής στην άλλη, παρακινούσε το κοινό να χτυπάει παλαμάκια και να τραγουδάει μέχρι που τελικά φωνές, χορός και ένα συνεχές sing-along δημιούργησαν γρήγορα μια αίσθηση κοινότητας, θυμίζοντας ότι το Punk δεν είναι απλώς μουσική αλλά στάση ζωής.
Το setlist αποτελούνταν από 15 κομμάτια, ανάμεσά τους το “Promises”, “Love you More”, “Orgasm Addict”, “Fast Cars” , όπου το ένα διαδεχόταν το άλλο με το ακούραστο παίξιμο όλων των μελών του γκρουπ που στην κυριολεξία είχαν στάξει από τον ιδρώτα. Κατά τη διάρκεια των κομματιών και μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα, έβλεπες τους νεότερους να ξεγλιστράν προς τη σκηνή και έπειτα να πέφτουν σε ένα αλλεπάλληλο και διαδοχικό stagediving. Από μακριά στεκόντουσαν διακριτικά και κάποιες μοϊκάνες, οι οποίες είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση, αλλά φαίνεται πως είχαν δώσει τη θέση τους στους πιτσιρικάδες αφήνοντάς τους τον χώρο να βιώσουν το vibe από το αυθεντικό punk της εποχής.
Η ένταση της μουσικής των Buzzcocks μας επιβεβαίωσε ότι η μουσική τους παραμένει ακόμη ζωντανή και επίκαιρη. Για τους παλιούς σίγουρα ήταν μια ευκαιρία να αναβιώσουν το παρελθόν τους, ενώ για τους νέους να γνωρίσουν από κοντά το μεγαλείο μιας εποχής που γέννησε το punk όχι μόνο ως ένα μουσικό κύμα αλλά και ως ένα αντικαθεστωτικό κίνημα.
Φτάνοντας στο encore, έπαιξαν άλλα οκτώ κομμάτια με peak το “Ever Fallen in Love” που σημειώθηκε πανικός.
Setlist:
Πάντως όλη η ενέργεια στον χώρο, ήταν άκρως συγκινητική καθώς είχε γίνει αντιληπτό ότι το punk δεν είναι κάτι που ξεθωριάζει. Είναι μια φλόγα που συνεχίζει να καίει.
Για όσους ήταν εκεί, ήταν μια εμπειρία που θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη τους. Για όσους το έχασαν, ας ελπίσουμε ότι οι Buzzcocks θα επιστρέψουν σύντομα για να μας θυμίσουν ξανά γιατί ήταν αυτοί που ήταν και γιατί είναι αυτοί που είναι.
Τέλος , θα ήθελα να αναφέρω ότι είναι καλό να τιμάμε με την παρουσία μας τα συγκροτήματα που έχουν ιστορία και πορεία μέσα στο χρόνο και έχουν συμβάλει στη διάμορφωση μουσικών ρευμάτων. Χωρίς τους Buzzcocks, δεν θα υπηρχε καμία μπαντα από αυτές που αποτελούν τη σκηνή του περίφημου Madchseter και σίγουρα δεν θα υπήρχε το σύγχρονο Punk και η Ιndie σκηνή της Αγγλίας. Μόνο και μόνο γι΄αυτό αξίζει να μην τις χάνουμε για να ακούμε και να μαθαίνουμε. Respect και μόνο.
Ξεκινώντας να φτάσω στο Arch δεν περίμενα ούτε στο ελάχιστο την ουρά που θα συναντούσα απ’ έξω. Οι πόρτες είχαν ανοίξει από τις 21:00. Φτάνοντας ελαφρώς καθυστερημένα έπρεπε να περάσω επίσης με τεράστια δυσκολία ανάμεσα απ’ τον κόσμο ο οποίος ήταν πραγματικά ο ένας πάνω στον άλλον. To live με το support group στη σκηνή είχε ήδη ξεκινήσει αλλά εγώ είχα απορροφηθεί στο πλήθος του κόσμου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός αυτό, καθώς οι Buzzcocks είναι ναι μεν ιστορική μπάντα και milestone στην ιστορία της Punk, αλλά όχι και από τις πιο mainstream δε. Οφείλω να ομολογήσω ότι αναρωτήθηκα αν ευθύνεται γι΄αυτή την κοσμοσυρροή, το διάσημο και αγαπημένο hit τους το «Εver Fallen in Love» που παίζεται συχνά από γνωστούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και έχει διασκευαστεί και από τις αγαπημένες Nouvelle Vague ή αν όντως όλος αυτός ο κόσμος ήταν εκεί επειδή γνώριζε ποιο είναι το group και τι ακριβώς αντιπροσωπεύει. Σίγουρα πάντως η μίξη όλων των ηλικιών που εντόπισα από 30 μείον σε 50 plus, ήταν κάτι το ιδιαίτερα εντυπωσιακό, και όπως φάνηκε αργότερα κατά τη διάρκεια της συναυλίας κάποιοι από τις πολύ νεότερες ηλικίες γνώριζαν όλους τους στίχους απ’ έξω και καλύτερα μάλιστα από τους γηραιότερους φαν της μπάντας.
Ευτυχώς πάντως για καλή μου τύχη κατάφερα να βρω ένα καλό άνοιγμα για να σταθώ και να προστατευτώ από το συναίσθημα της ασφυξίας που μου προκαλούσε ο τόσος κόσμος. Η σκηνή του Arch είναι στο ίδιο επίπεδο με τον κόσμο, και μπορείς να σταθείς αν θες και περιμετρικά. Οπότε βρέθηκα στο πίσω μέρος της σκηνής και ήταν σαν να παρακολουθούσα το live backstage. Αυτό δημιουργεί μία οικεία ατμόσφαιρα και νιώθεις ότι μπορείς να γίνεις μια μεγάλη παρέα και με την ίδια την μπάντα αλλά και με το κοινό. Μπροστά μου και δίπλα μου, στεκόντουσαν κάποιες Αγγλίδες όπου γρήγορα κατάλαβα ότι είχαν κάποια σχέση με την μπάντα. Ωστόσο υπήρχε εντυπωσιακά αρκετός ξένος κόσμος, τουρίστες πιθανότατα, οι οποίοι φαίνεται ότι ευχαριστιόντουσαν το όλο vibe αυτού του μικρού αθηναϊκού χώρου.
Η βραδιά ξεκίνησε δυναμικά με τους Nerrves, μια ανερχόμενη ελληνική μπάντα που δημιουργήθηκε το 2013 και έχει 3 EP στο ενεργητικό της. Με garage punk αναφορές και full ψυχεδελική ενέργεια, δυνατές κιθάρες και εκρηκτικά τύμπανα, κατάφεραν να «ζεστάνουν» την ατμόσφαιρα και να αρχίσουν να ξεσηκώνουν τον κόσμο.
Το ιδιαίτερο στυλ τους αλλά και ο ήχος τους, τα vintage μουσικά όργανα και ειδικά τα old school πλήκτρα που το παίξιμό τους θύμιζε αρκετά τον αυθεντικό garage ήχο τον early 60s, καθώς και το δυναμικό performing τους, δεν μας άφησαν σε καμία περίπτωση αδιάφορους. Υποθέτω πώς αρκετοί θα ήταν αυτοί που θα μπήκαν στη διαδικασία να ψάξουν τη δισκογραφία και την πορεία της μπάντας έπειτα από αυτή την εμφάνισή τους.
Η μπάντα κατέβηκε από τη σκηνή γύρω στις 22:15 και όλοι περίμεναν με αγωνία τους Buzzcocks οι οποίοι τελικά βγήκαν γύρω στις 23:00. Στο ενδιάμεσο γινόταν το σετάρισμα της σκηνής ενώ είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον το setlist που κολλήθηκε από τον runner σε διάφορα σημεία στο πάτωμα της σκηνής. Η είσοδος του κόσμου εντωμεταξύ φαινόταν να συνεχίζεται.
Τελικά οι Buzzcocks έκαναν την εμφάνισή τους με πρώτο να ανεβαίνει στη σκηνή τον drummer του συγκροτήματος Danny Farrant υπό τον ήχο του “Also Sprach Zarathustra” του Richard Strauss. Με επικεφαλής τον Steve Diggle ως τραγουδιστή, τον Chris Remington στο μπάσο και τον νεότερο της παρέας Mani Perazzoli στη κιθάρα, απέδειξαν πως η τωρινή σύνθεση της μπάντας τιμά την κληρονομιά της και στέκεται στο ύψος της ακόμα και μετά τον χαμό του Pete Shelley.
Η όλη εμπειρία αυτού του live ήταν μοναδική. Από το πρώτο τραγούδι «What do I Get?» , μέχρι το ανεπανάληπτο “Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've?)” – ήταν μια αδιαδοχή συναισθημάτων. Κάθε νότα, κάθε στίχος που αντηχούσε με ένταση, ήταν σα να έβγαινε κατευθείαν από τα υπόγεια της καρδιάς του Manchester της δεκαετίας του ’70.
Κι ενώ στην αρχή όλοι παρακολουθούσαμε από τις θέσεις μας ήσυχα να εξελίσσεται το live, από ένα σημείο κι έπειτα, το κοινό δε σταμάτησε να συμμετέχει ενεργά. Σε αυτό ρόλο έπαιξε ο ίδιος o Diggle που πηδούσε από τη μια πλευρά της σκηνής στην άλλη, παρακινούσε το κοινό να χτυπάει παλαμάκια και να τραγουδάει μέχρι που τελικά φωνές, χορός και ένα συνεχές sing-along δημιούργησαν γρήγορα μια αίσθηση κοινότητας, θυμίζοντας ότι το Punk δεν είναι απλώς μουσική αλλά στάση ζωής.
Το setlist αποτελούνταν από 15 κομμάτια, ανάμεσά τους το “Promises”, “Love you More”, “Orgasm Addict”, “Fast Cars” , όπου το ένα διαδεχόταν το άλλο με το ακούραστο παίξιμο όλων των μελών του γκρουπ που στην κυριολεξία είχαν στάξει από τον ιδρώτα. Κατά τη διάρκεια των κομματιών και μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα, έβλεπες τους νεότερους να ξεγλιστράν προς τη σκηνή και έπειτα να πέφτουν σε ένα αλλεπάλληλο και διαδοχικό stagediving. Από μακριά στεκόντουσαν διακριτικά και κάποιες μοϊκάνες, οι οποίες είναι πλέον είδος προς εξαφάνιση, αλλά φαίνεται πως είχαν δώσει τη θέση τους στους πιτσιρικάδες αφήνοντάς τους τον χώρο να βιώσουν το vibe από το αυθεντικό punk της εποχής.
Η ένταση της μουσικής των Buzzcocks μας επιβεβαίωσε ότι η μουσική τους παραμένει ακόμη ζωντανή και επίκαιρη. Για τους παλιούς σίγουρα ήταν μια ευκαιρία να αναβιώσουν το παρελθόν τους, ενώ για τους νέους να γνωρίσουν από κοντά το μεγαλείο μιας εποχής που γέννησε το punk όχι μόνο ως ένα μουσικό κύμα αλλά και ως ένα αντικαθεστωτικό κίνημα.
Φτάνοντας στο encore, έπαιξαν άλλα οκτώ κομμάτια με peak το “Ever Fallen in Love” που σημειώθηκε πανικός.
Setlist:
- What Do I Get?
- I Don't Mind
- Everybody's Happy Nowadays
- Promises
- Senses Out Οf Control
- Fast Cars
- Sick City Sometimes
- Isolation
- Autonomy
- Bad Dreams
- Why Can't I Touch It?
- Nothingless World
- Destination Zero
- Love You More
- Orgasm Addict
- Manchester Rain
- Love Is Lies
- Why She's A Girl From The Chainstore
- Chasing Rainbows
- Just Got To Let It Go
- Boredom
- Time's Up
- Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've)
- Harmony In My Head
