Ανταπόκριση: Blood Ceremony & Bus The Unknown Secretary @ Fuzz Live Music Club

Για την πρώτη ξένη συναυλία της χρονιάς, βρεθήκαμε το βράδυ του Σαββάτου, στο στέκι του Ταύρου, με ανυπομονησία να παρακολουθήσουμε τους ‘Blood Ceremony’, μία πολλά υποσχόμενη μπάντα από τον Καναδά, της οποίας η έλευση, είχε ανακοινωθεί από τις αρχές του καλοκαιριού και την περιμέναμε πώς και πώς! Πάμε όμως να δούμε αναλυτικά το τι συνέβη εκείνο το βράδυ.

Τη συναυλία άνοιξαν οι occult rockers Bus (The Unknown Secretary). Το όνομά τους, το είχα ξανακούσει, κυρίως ως προς τη συμμετοχή τους, σε μικρά, εγχώρια λάιβ, αλλά δεν είχε τύχει να τους δω, έως τώρα. Στο μεταξύ, είχα την εντύπωση πως θα ήταν τίποτα στονεράδες – εντύπωση, ευτυχώς, λανθασμένη, με αποτέλεσμα, να μου αρέσουν αρκετά, το Σάββατο! Γράφω αρκετά, αντί για πολύ, εννοώντας πως μου άρεσαν όσο περισσότερο θα μπορούσε να μου αρέσει η μουσική που παίζουν – δηλαδή, ναι μεν, πέρασα ευχάριστα, ακούγοντάς τους, αλλά δεν είναι η μουσική που θα κάτσω να βάλω μόνος μου, σπίτι μου, να ακούσω.

Είχα ανακοινωθεί πως θα εμφανίζονταν στις 21:30, πράγμα το οποίο και πρέπει να έγινε, μιας κι εγώ, έφτασαν στον χώρο ένα τέταρτο αργότερα, και οι φωτογράφοι είχαν ήδη φύγει από το pit. Το λογότυπο της μπάντας, βρισκόταν από πίσω, στην οθόνη, ενώ αυτή, αποτελούμενη από τέσσερα άτομα (ντραμς, μπάσο και δυο κιθάρες – η μία, ο τραγουδιστής), κινούταν σε πολύ ενδιαφέροντα μουσικά μονοπάτια, καθώς θα έλεγα, πως ανά σημεία, ο ήχος τους, έφερνε σε noise rock, με κάποια επιπρόσθετα στοιχεία, από garage έως και psychedelic, ακόμα!

Και είναι αλήθεια, τους βγήκε πολύ το ψυχεδελικό, μετά, και σε συνδυασμό με την τόσο ιδιαίτερη φωνή του τραγουδιστή (του οποίου η κιθάρα είχε πάρει και φωτιά), θεωρώ πως κάνουν τη μπάντα, εκτός από πολύ αξιόλογη, ταιριαστή για support στην επερχόμενη συναυλία των Sleep, θα έλεγα εγώ, πχ.

Πρέπει να έπαιξαν γύρω στα 11 κομμάτια (αν μέτρησα καλά, από το χαρτί που έγραφε το setlist) και τελείωσαν στις 22:13, τρία τεταρτάκια λοιπόν, ικανά να μας ζεστάνουν για το κυρίως, της βραδιάς, αν και τον κόσμο, στη διάρκεια του support, δεν τον έλεγες και πολύ… Μας ευχαρίστησαν και μας ευχήθηκαν καλό βράδυ και καλή συνέχεια.

Πραγματικά, η εμφάνισή τους, ήταν πολύ ωραία και θα χαιρόμουν να τους ξαναδώ μελλοντικά Και για να το λέω εγώ, που δύσκολα θα με τραβήξει κάτι, και καλό να είναι, πέραν του φάσματος της μέταλ, κάτι σημαίνει… Στο μεταξύ, είδα πως έχουν βγάλει, μέχρι τώρα, δύο ep και έναν ολοκληρωμένο δίσκο, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει και κάτι καινούριο – από το οποίο, μάς έπαιξαν κιόλας κάποια κομμάτια, από ό,τι θυμάμαι από τους προλόγους πριν από αυτά, που έρχονταν από τον τραγουδιστή. Αναμένουμε, λοιπόν!

Στις 22;30, είχε φτάσει πια, η ώρα των πρωταγωνιστών της βραδιάς, να κάνουν την εμφάνισή τους. Αυτοί, δεν ήταν άλλοι από τους Καναδούς occult / heavy rockers Blood Ceremony! Η τετράδα, πήρε τις θέσεις της και στις 22:33, ξεκίνησε δυναμικά το show της. O μαυροφορεμένος ντράμερ, ο κιθαρίστας με το καφέ γιλεκάκι (ο οποίος, έφερνε πολύ στον Steven Wilson προ 15 – 20 ετών), ο ψηλός, ξυπόλητος μπασίστας και η εντυπωσιακή, κοκκινομάλλα τραγουδίστρια – πληκτρού και φλαουτίστρια, ντυμένη σαν την Catwoman (χωρίς τη μάσκα) αποτελούσαν το κουαρτέτο των Blood Ceremony, από τους οποίους, δεν ήξερα τι να περιμένω, μιας και είχα ακούσει μόνο κάνα δυο κομμάτια τους, κι αυτά, έτσι ξώφαλτσα. Έτσι λοιπόν, είχα αρκετή ανυπομονησία για το ό,τι θα παρακολουθούσα. Την αντίστοιχη, βέβαια, είχαν και οι φανατικοί της μπάντας, οι οποίοι, μπορεί να μην ήταν πάρα πολλοί, αλλά σίγουρα υπήρχαν.

Βλέπετε, η συναυλία, είχε ανακοινωθεί από το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι, πέραν των φανατικών, μάλλον δεν πείστηκαν, γιατί στο Fuzz, το Σάββατο το βράδυ, πρέπει να ήμασταν 350 – 400 άτομα, μόνο, δυστυχώς. Και λέω δυστυχώς, γιατί τελικά, αυτή η μπάντα, άξιζε πολλά περισσότερα. Βέβαια, σε κάποια φάση επικοινωνίας της τραγουδίστριας, με το κοινό, φάνηκε πως η άφιξή τους στη χώρα μας, αναμενόταν από καιρό, και από τις δυο πλευρές. Στο μεταξύ, η συναυλία, λαμβάνοντας υπόψη, τον όχι μεγάλο αριθμό κοινού, είχε οριστεί να γίνει στο Temple. Η υπόθεση, όμως, χάλασε, όταν λίγες μέρες πριν, μια καταγγελία για διατάραξη κοινής ησυχίας, επέβαλλε από τον δήμο πρόστιμο στον χώρο, το οποίο και ήταν να παραμείνουν κλειστά για μία εβδομάδα, κάτι που έγινε κι εκ των πραγμάτων, ανάγκασε τους διοργανωτές να μεταφέρουν τη συναυλία εσπευσμένα στο Fuzz. Ουδέν κακόν, αμιγές καλού, όμως, αφού μπορεί να ήμασταν μόνο καμιά τετρακοσάρα άτομα, αλλά ήμασταν άνετοι εκεί μέσα, αφού στο Temple, αυτός ο αριθμός ατόμων, θα ήταν σχεδόν οριακός και ασφυκτικός. Έτσι, λοιπόν, μπορέσαμε άνετα να απολαύσουμε τα όσα ακολούθησαν!

Με το όνομά τους, γραμμένο με κόκκινα γράμματα και συνοδευόμενο από ένα κεφάλι αγάλματος, όλα πίσω, στην οθόνη, έκαναν ένα πολύ heavy ξεκίνημα, που μας προϊδέασε και για τη συνέχεια, αφού ο καθαρός, στακάτος ήχος, με τα πεντακάθαρα, σαν κρύσταλλο τύμπανα, μάς παρέσυρε εξαρχής. Η ένταση του ήχου, που στο opening act, ήταν αρκετά υψηλή, τώρα ήρθε σε σχεδόν κανονικά επίπεδα. Η φωνή της τραγουδίστριας, εκτός από εξαιρετική, ακουγόταν και πεντακάθαρα, αλλά και στο ίδιο ύψος με τα όργανα, ειδικά αφού ζήτησε να της την ανεβάσουν λίγο. Έτσι, ούτε χάθηκε, ούτε θάφτηκε και ευτυχώς δηλαδή, γιατί η τύπισσα, έχει φωνάρα!

Κανονική έως και γλυκιά φωνή, με ‘άγρια΄, όμως, γυρίσματα, ιδανική heavyrockίζουσα. Φέρνει στο νου, ακόμα και φωνές της Βόρειας Ευρώπης. Ακόμα, το εύρος της φωνής της, είναι τρομακτικά μεγάλο, και κινείται κατά μήκος του, αβίαστα, σαν να μην καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια! Κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να τραγουδήσει από folk, έως και black ή symphonic metal. Φωνή που μάγευε, σε συνδυασμό με τα πλήκτρα, στα οποία στρεφόταν συχνά, αλλά και στο πραγματικά αξιοθαύμαστο (και ως προσθήκη, αλλά και ως προς το παίξιμό του), φλάουτο, το οποίο, ήταν παραπάνω από μία όμορφη πινελιά στη μουσική τους. Στο μεταξύ, η τύπισσα χόρευε, πηγαινοερχόταν, κουνιόταν, το γούσταρε – όπως και όλοι μας. Μετά το δεύτερο κομμάτι, μας απευθύνθηκε, λέγοντας: ‘Γεια σου, Αθήνα, επιτέλους, τα καταφέραμε (να έρθουμε). Είμαστε οι Blood Ceremony. Το επόμενο (τραγούδι), είναι λίγο σκοτεινό, ελπίζουμε να το απολαύσετε!’.

Όντως το απολαύσαμε, κι αυτό, κι τα υπόλοιπα και την εμφάνισή τους εν συνόλω – η οποία, διήρκεσε μία ώρα και είκοσι λεπτά, αλλά μάς ικανοποίησε όλους. Το έκτο κομμάτι, απογειώθηκε με τη χρήση του φλάουτο, στο οποίο, είναι σίγουρα δεξιοτέχνισσα, τόσο που σκέφτεσαι πως είναι λες και μαθήτευσε δίπλα στον Morricone, ξέρω ΄γω! Μετά από αυτό, ρώτησε πώς είμαστε και είπε πως το έβδομο, δεν το έχουν ξαναπαίξει ζωντανά – ακούγεται κλισέ, αλλά είναι αλήθεια, μιας και αποτελεί επερχόμενο, νέο single τους, που θα κυκλοφορήσει σε κάνα δίμηνο, μαζί με μια διασκευή.

Ο συγχρονισμός των μελών της μπάντας, ήταν εντυπωσιακός, η κιθάρα σε απόλυτη αρμονία με το μπάσο και όλοι μαζί, να απαρτίζουν ένα τόσο φρέσκο συγκρότημα, ένα συγκρότημα του σήμερα, που ναι μεν φέρει παρελθοντικές επιλογές, χωρίς, όμως, αυτές να το καθορίζουν και χωρίς να ευθύνονται στο ανεξήγητο αποτέλεσμα της μικρής τους δημοφιλίας – όχι (μόνο) στη χώρα μας, αλλά διεθνώς παρά το γεγονός πως μέσα στα 8 από τα 12 χρόνια ύπαρξής τους, έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις εξαιρετικούς δίσκους (και ένα ep) και μάλιστα, από μεγάλες εταιρίες, όπως η Rise Above και η Metal Blade (για να μην πούμε για τα support που έχουν κάνει σε περιοδείες των Electric Wizard και Ghost πχ…). Βέβαια, έτερον εκάτερον. Η ποιότητά τους, παραμένει και αυτό είναι που μετράει.

Η συνέχεια γίνεται με το title track του τελευταίου τους δίσκου, ενώ στο επόμενο, ξεκινάει να τραγουδάει ο μπασίστας και τον ακολούθησε και η τραγουδίστρια, σε ένα κομμάτι αργό και τόσο συναισθηματικό, σαν μπλουζ ήταν, το οποίο, μας ράγισε τις καρδιές με την ύστερη προσθήκη του φλάουτου. Βλέπετε, οι Blood Ceremony, είναι μια μπάντα που συνδυάζει τόσα είδη και υποείδη, κάνοντας απίστευτες μίξεις, των οποίων, όμως, το αποτέλεσμα, είναι τόσο εύληπτο, όντας καλοδουλεμένος ο πειραματισμός, που δε φτάνει να είναι απλώς μέτριο ή ανεκτό, αλλά αξιοσημείωτο και υπέροχο!

Στη συνέχεια, λοιπόν, η τραγουδίστρια, παρουσίασε στο κοινό τα υπόλοιπα μέλη, τα οποία και χειροκροτήθηκαν, και προλόγισε το επόμενο κομμάτι, το οποίο περιείχε ταχύτερους φωνητικούς ρυθμούς, για να φτάσει στο μερικά κομμάτια μετά, οπότε και ευχαρίστησε τους Bus για το ξεκίνημα της βραδιάς (μπράβο της, σωστή κίνηση, την οποία μακάρι να ακολουθούσαν κι άλλες ξένες μπάντες) και όλους εμάς που βρεθήκαμε εκεί. Υποσχέθηκε πως θα επέστρεφαν σύντομα και είπαν πως είχαν άλλο ένα κομμάτι για εμάς, το οποίο και έπαιξαν, αποχωρώντας καταχειροκροτούμενοι.

Δεν έλειψαν για πολύ, αφού τα συνεχή καλέσματα του κόσμου, τούς επανέφεραν πίσω για encore, ευχαριστώντας μάς. Έπαιξαν αλλά δύο κομμάτια, το πρώτο από τον τελευταίο δίσκο, και τότε, η τύπισσα λέει πως το επόμενο, θα ήταν πραγματικά το τελευταίο κομμάτι, δεν κάνουν πλάκα αυτή τη φορά, επαναλαμβάνοντας το όνομα της μπάντας και τις ευχαριστίες, χαρακτηρίζοντάς μας υπέροχους, στέλνοντάς μας όλοι τους την αγάπη και υπόσχοντας πως θα μάς ξαναδούν σύντομα.

Κατέβηκαν από τη σκηνή, στέλνοντας φιλιά και αφήνοντάς μας με μεγάλα χαμόγελα, αφού ήταν ένα παραπάνω από υπέροχο live, το οποίο, μπορεί να γέμισε κουτσά στραβά τον κάτω χώρο του Fuzz και το μεγαλύτερο μέρος του κοινού να είναι μέσου όρου ηλικίας 40 – 45, αλλά όσοι ήμασταν εκεί, το απολαύσαμε για τα καλά και θα χαρούμε πολύ να ξαναέχουμε αυτή τη μπάντα στη χώρα μας (της οποίας, το όνομα, πριν τους ακούσω, μου έφερνε στο μυαλό σκέψεις για πολύ ακραίες, σκληροπυρηνικές, μέταλ καταστάσεις, αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με το τι είναι και κάνουν οι Blood Ceremony, με αυτό, να είναι φυσικά καλό, αφού η δική τους μουσική ταυτότητα, μόνο αδιάφορη δεν είναι).

Συμπερασματικά, η συναυλία ήταν αρκετά επιτυχημένη – και λέω αρκετά και όχι απόλυτα, μόνο και μόνο εξαιτίας της όχι τόσο μεγάλης προσέλευσης κόσμου, γιατί σε όλα τα υπόλοιπα, δεν υστερούσε σε τίποτα. Η διοργάνωση και η παραγωγή, ήταν εξαιρετικές, η λόγω ανωτέρας βίας μεταφορά της συναυλίας σε μεγαλύτερο χώρο, δε μας χάλασε καθόλου, οι μπάντες ήταν εξαιρετικές και οι δύο, ενώ ο ήχος, ήταν πολύ καλός και τα φώτα υπέροχα. Τίποτα άλλο. Όλα καλά, όλα ωραία και μακάρι να έχουμε συχνότερα την ευκαιρία να ανακαλύπτουμε τέτοια ωραία συγκροτήματα, επ’ ευκαιρίας της επίσκεψής τους στη χώρα μας, καθώς επίσης, και αυτή η τόσο ωραία συναυλία, η πρώτη ξένη για φέτος, να κάνει το ποδαρικό για πολλές άλλες, ακόμα, μέσα στη χρονιά αυτή.