by Πάνος Σταυρουλάκης
Κυριακή βράδυ, και ύστερα από σερί δύο ημερών με τις συναυλίες των Enslaved και των The KVB (αμφότερες στο Fuzz), βρεθήκαμε τώρα στο αγαπημένο Temple, για τη δεύτερη επίσκεψη των Αμερικανών sludge metallers, Black Tusk, στην Αθήνα, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη, το καλοκαίρι του 2014, στο Death Disco. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα, αναλυτικά!
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 21:00 και πρώτοι στη σκηνή, θα εμφανίζονταν οι στονερομεταλλάδες Korsikov, των οποίων το όνομα είχα ακούσει, μιας και έχουν συμμετάσχει σε διάφορα εγχώρια gigs και από ότι βλέπω, έχουν και δύο κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους. Δυστυχώς, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, δεν τους πρόλαβα επί τω έργω, ελπίζω όμως αυτό να γίνει, μελλοντικά εν ευθέτω χρόνω. Εν τω μεταξύ, στο bandcamp, μπορείτε να ακούσετε τις κυκλοφορίες της μπάντας:
https://korsikov.bandcamp.com/
Όταν λοιπόν, έφτασα εγώ, επιτέλους, στο venue, οι Insect Radio, ήταν ήδη στη σκηνή. Hardcore punk τετράδα, αποτελούμενη από ντράμερ, κιθαρίστα, μπασίστα και τραγουδιστή και χαμός να επικρατεί από τη δυνατή μουσική και τον τραγουδιστή, που ούρλιαζε, αλλά παραδόξως, κάπως ξεχώριζαν κάποιοι στίχοι. Έχουν κυκλοφορήσει δύο δίσκους, ως τώρα, ενώ τα περισσότερα κομμάτια τους, είναι μικρής διάρκειας. Μουσική, κατάλληλη για ξύλο, αν και στην προκειμένη, δύσκολο, αφού ο κόσμος, από κάτω, ήταν ελάχιστος. Είναι πολύ ωραίοι μουσικά (εμ, είδατε; γίνονται θαύματα όταν δεν εντοπίζονται stoner επιρροές στον ήχο μιας μπάντας). Στα άνευ στίχων σημεία, ο ήχος πολύ βαρύς, σαν doom κανονικής ταχύτητας (όχι το πιο αργό, που έχουμε συνηθίσει στις κλασικές, doom metal μπάντες).
Drone γυρίσματα, βαριά τύμπανα, γενικώς, ο όλος ήχος σαν ογκόλιθος, με μεγάλη ταχύτητα, εναλλασσόμενος, παρ’ όλα αυτά, κάτι το οποίο ακολουθούσαν και τα φώτα. Screamos, hardcoreίλα και διάσπαρτα σύγχρονα punk στοιχεία. Σε κάποια φάση, λέει ο τραγουδιστής: ‘Οκ, είμαστε οι Insect Radio, ευχαριστούμε, τελευταίο κομμάτι, είναι από τον τελευταίο δίσκο που βγάλαμε, μπορείτε να τον βρείτε στο merch, μαζί με τον πρώτο και μπλουζάκι, αν σας ψήνουν. Ευχαριστούμε, σας ευχαριστούμε όλους’ και ακολούθησε το τελευταίο κομμάτι. Πρόλαβα κάπου στα πέντε τους κομμάτια, μου άρεσαν (και πώς να μη μ’ αρέσει, με την τραγουδιστή να βγάζει συκώτια και ψυχή στο μικρόφωνο). Πρέπει να έπαιξαν κάνα μισάωρο, όπως κι οι πρώτοι. Τελείωσαν στις 23:05, έχοντάς μας ζεστάνει για τα καλά.
Στις 23:20, έφτασε η ώρα των πρωταγωνιστών της βραδιάς, των Αμερικανών Black Tusk, οι οποίοι, ευτυχείς που ξαναβρέθηκαν στην Αθήνα, ύστερα από μισή δεκαετία, δεν έκρυβαν τη χαρά τους, ανεβαίνοντας στη σκηνή, κάτι που δεν έκανε και το λιγοστό κοινό, κάτω από αυτήν. Έχοντας, λοιπόν, στις αποσκευές τους, τον περυσινό, τελευταίο τους δίσκο, με τίτλο ‘T.C.B.T.’, κατέφτασαν στο Temple, με σκοπό να κάνουν χαμό, κάτι το οποίο κατάφεραν παραπάνω από επιτυχώς και παρά το μικρό ακροατήριο. Μην ξεχνάμε πως οι Black Tusk, έχουν ήδη 14 χρόνια στην πλάτη τους και ενώ πάντα, ήταν μια δεμένη μπάντα, δέθηκαν ακόμα περισσότερο, μετά τον θάνατο ενός από τα μέλη της, προ πενταετίας, γύρω στους 4 μήνες μετά το live τους στην πόλη μας.
Ο τραγουδιστής, χαμογελώντας, κάλεσε τον (όσο) κόσμο, να πλησιάσει τη σκηνή – και λογικό, αφού οι λίγοι παρευρισκόμενοι, είχαν σκορπιστεί στα μετόπισθεν, αφήνοντας κενό τον όλο χώρο, μπροστά. Δύο λεπτά αργότερα, ξεκίνησαν δυναμικά, με τον ήχο στο τέρμα. Πάνω και πίσω τους, πανό μαύρο με το λογότυπό τους. Η τετράδα, αποτελούμενη από ντραμς, τραγουδιστή (με κιθάρα), μπασίστα και κιθαρίστα, έδειξε εξαρχής τις φορτωμένες προθέσεις της για χαμό, παρά το γεγονός της έλλειψης μεγάλου κοινού (πράγμα ίσως λογικό, γιατί ήρθαν σε τριήμερο συναυλιακού χαμού και λίγο πριν την έναρξη του άλλου χαμού, του καλοκαιρινού). Παρ’ όλα αυτά, δεν πτοήθηκαν ένα σφιχτοδεμένο σετ 14 κομματιών, και 50, περίπου, λεπτών, με συνεχή ροή.
Παρουσίαζαν γενικώς μεγάλη ταχύτητα στο παίξιμο τους (αλλά και στην εκφορά των στίχων, ο τραγουδιστής), ενώ μέσα στον ήχο τους, διέκρινες και heavy metal στοιχεία. Η μπάντα, μπαρουτοκαπνισμένη, έδινε κόσμο, ενώ το κοινό, από κάτω, ψιλοξενέρωτο. Στη μέση του δεύτερου κομματιού, τραγούδησε και ο ντράμερ, ενώ στο τέλος, το έκανε παράλληλα με τον τραγουδιστή, ενώ αυτός, στη συνέχεια, ήρθε μπροστά, σήκωσε την κιθάρα παίζοντας στον αέρα και ουρλιάζοντας. Γενικά, θεωρώ πως ανταποκρίνονται εξαιρετικά στα μουσικά είδη που υπηρετούν (αλλιώς, βέβαια, δε θα είχαν παραμείνει και σαν μπάντα σχεδόν μια δεκαπενταετία και δε θα είχαν βγάλει πέντε ολοκληρωμένους δίσκους και πόσες ακόμα κυκλοφορίες), και μάλιστα με αστείρευτη ενέργεια.
Στο τέλος του τρίτου, τραγούδησε ο μπασίστας (είχαμε γενικά διάφορες τέτοιες αλλαγές) και στο τέταρτο, πάλι ο ίδιος, μαζί με τον τραγουδιστή (μάλιστα, πριν το τέταρτο, ο τραγουδιστής ζήτησε και την προσοχή μας, γιατί θα διαγωνιζόταν, και καλά, με τον δεξή, τον κιθαρίστα, στο παίξιμο της κιθάρας). Συνεχίζουμε με το πέμπτο, όπου στα φωνητικά συμμετείχε πάλι και ο ντράμερ, όπου και τους βγήκε πλήρως ο μέταλ εαυτός τους. Αφού έπαιξαν και το έβδομο, ο τραγουδιστής είπε πως ‘είναι πια, μερικά χρόνια που είχαμε να έρθουμε στην πανέμορφη πόλη σας, οπότε θα παίξουμε και μερικά παλιότερα τραγούδια, μιας και έχουμε και νέο κιθαρίστα’. Στο όγδοο, λοιπόν ,τραγούδησε εκείνος, μαζί με τον κιθαρίστα! Στο ένατο, ξανά ο μπασίστας και στο δέκατο, ο ντράμερ.
Θεωρώ πως ξέρουν πολύ καλά πώς να σταθούν στη σκηνή και πώς να παίζουν με το κοινό, κι ας ήταν το συγκεκριμένο, μικρό. Θα τους ταίριαζε μια θέση σε ημέρα καλοκαιρινού φεστιβάλ, κατ’ εμέ. Το δέκατο και το εντέκατο, μου άρεσαν πολύ, στην αρχή του δώδεκα, είχαμε ένα sable και μετά κι από αυτό, ο τραγουδιστής είπε ‘ευχαριστούμε, είστε υπέροχοι! κι εσείς όλοι, και η πόλη και το φαγητό, αλλά τώρα, πρέπει να παίξουμε ακόμα πιο γρήγορα, τι λέτε;’. Και αυτό έκαναν, αλώνοντας τη μικρή σκηνή με τα δύο τελευταία. Ύστερα κι από αυτά, αποχώρησαν καταχειροκροτούμενοι, από τα καμιά εβδομηνταριά άτομα, που ήμασταν εκεί και άλλη μία πολύ ωραία βραδιά, είχε φτάσει στο τέλος της.
Συμπερασματικά, ήταν μια βραδιά γεμάτη υπέροχες μουσικές, αλλά με μικρή, δυστυχώς, προσέλευση. Ευελπιστώ μελλοντικά, να ξανάρθουν στην Ελλάδα (και όχι σε πέντε χρόνια, πάλι), και ο κόσμος, να είναι περισσότερος. Ο ήχος ήταν πολύ καλός, αν και πολύ υψηλός, τα φώτα υπέροχα και ο χρονικός προγραμματισμός, σχετικά αρκετά καλός (οριακά προλάβαμε μετρό). Είναι ωραίο να βλέπει το ελληνικό κοινό μικρές, άξιες, αγαπημένες μπάντες, αλλά αφού οι διοργανωτές προσπαθούν και τις φέρνουν, ας προσπαθεί και το κοινό λίγο παραπάνω, να πηγαίνει.
Σημείωση: Η φωτογραφία των Black Tusk στο εξώφυλλο της ανταπόκρισης, εκείνη των Korsikov, καθώς και η δεύτερη, στο σημείο αναφοράς στους Insect Radio, αποτελούν μια ευγενική παραχώρηση του φίλου Χρήστου Λεμονή, συνεργάτη των Rocking.gr & Rockway.gr, καθώς και ανεξάρτητου φωτογράφου. Τον ευχαριστούμε θερμά. Οι υπόλοιπες, είναι ερασιτεχνικές, του συντάκτη, από το κινητό του, ελλείψει φωτογράφου από το site μας, την ημέρα εκείνη.
_
Κείμενο, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.
*
