Ανταπόκριση: Batushka, The Slayerking, Karma Violens @ Gagarin 205 – Σάββατο 15/09/2018

 

Πρώτη συναυλία της νέας σεζόν και πρώτη προς ανταπόκριση για το σάιτ και πραγματικά, καμία άλλη δε θα εγκαινίαζε αυτά τα δύο καλύτερα! Σάββατο, λοιπόν, με το πρόγραμμα να λέει ότι οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30 και εμένα να φτάνω έξω από το Gagarin, ένα τέταρτο πριν τις 9, βλέποντας μπροστά από το ταμείο, μια τεράστια ουρά από κόσμο, και μέσα, όταν μπήκα, κατά τις 9, όλο τον χώρο μπροστά από τη σκηνή, μέχρι το πρώτο ‘σκαλοπάτι’, γεμάτο. Θετική έκπληξη αυτή, μιας και έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τους συναυλιακούς χώρους, σχεδόν άδειους, μέχρι την εμφάνιση της κυρίως μπάντας , πράγμα δυσάρεστο, αφού από τη μια, το θεωρώ ασέβεια στο να φτύνεις έτσι όσες μπάντες παίζουν support, αλλά και στο αντίτιμο που πλήρωσες για το εισιτήριο, από την άλλη, εσύ χάνεις συνήθως εξαιρετικές εμφανίσεις από τις εγχώριες μπάντες – όπως ήταν και αυτές του Σαββάτου. Αυτό σημαίνει, πως είτε έχουν αρχίζει να αλλάζουν οι συνήθειες του κοινού, είτε αυτή τη φορά, υπήρχε απλώς μεγάλη ανυπομονησία για τους Batushka, και ο κόσμος ήρθε να πιάσει καλή θέση από νωρίς. Ό,τι κι αν έγινε, το αποτέλεσμα μετράει, και αυτό ήταν ένα ικανοποιητικό γεμάτο Gagarin, όταν στις 21:17, έκανε την εμφάνισή της επί σκηνής, η πρώτη μπάντα που θα άνοιγε τη βραδιά, οι Karma Violens.

 

 

Πρώτη φορά που διάβασα το όνομα των Karma Violens, ήταν σχεδόν έναν χρόνο πριν, καθώς τσέκαρα τις μπάντες που θα έπαιζαν στο εορταστικό τετραήμερο του Gagarin, για τα 15 του χρόνια, και από όσες δεν ήξερα, αυτή ήταν η μόνη που με είχε τραβήξει πολύ, κατά την ακρόαση. Οπότε, ήθελα να τη δω, κάτι που τελικά, δεν κατάφερα πέρυσι τον Νοέμβριο, όμως, η ευκαιρία δόθηκε το Σάββατο, επιτέλους! Μπορεί εγώ να τους ανακάλυψα μόλις πέρυσι, και από τότε, να έμεινα στα 2-3 κομμάτια που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, όμως, μετά την απαραίτητη μελέτη, διαπιστώνω ότι έχουν αρκετή ιστορία και ήδη τρεις δίσκους στο ενεργητικό τους.

 

 

Στα της ημέρας, όμως, και η μπάντα ξεκίνησε αμέσως με άκρατο δυναμισμό να εκτελεί τα πρώτα κομμάτια, το ένα πίσω από το άλλο, μέχρι να μας καλησπερίσουν, μετά το τρίτο, και να μάθουμε, κάπου στο πέμπτο, ότι αυτά ήταν από τον τρίτο τους δίσκο. Στη συνέχεια, έκαναν περάσματα και από τους δύο προηγούμενους, αλλά μας έπαιξαν και νέα κομμάτια. Όλα αυτά, μέσα στα 35 λεπτά της εμφάνισής τους, στα οποία, κυρίευσαν τη σκηνή και έκαναν τον κόσμο να κοπανιέται, από κάτω.  Τολμώ να πω, ότι αν μου άρεσαν ακούγοντάς τους, σπίτι μου, με κέρδισαν, βλέποντάς τους από κοντά. Άψογα συγχρονισμένοι και με τον πολύ καλό ήχο, βοηθό, έδωσαν πολύ πόνο, ενώ τα brutal φωνητικά, ανά σημεία, μου έφεραν στο μυαλό άλλες, μεγάλες μπάντες, από Arch Enemy έως και Cradle Of Filth (και μόνο ως θετικό, θα το έλεγα αυτό). Ένα συν ακόμα, θεωρώ πως είναι οι μουσικές εναλλαγές που διατρέχουν τα κομμάτια τους, όχι μόνο περνώντας από το ένα στο άλλο, αλλά και μέσα στο καθένα, μεμονωμένα, δημιουργώντας τόσο ευήκοους συνδυασμούς υποειδών του μέταλ, γεγονός που αφενός, σπάει την όποια μονοτονία θα μπορούσε, ίσως, να δημιουργηθεί από το αντίθετο, αφετέρου, κερδίζει ακροατές με διαφορετικά ακούσματα στο πλέγμα της μέταλ.

 

 

Η μπάντα έχει δουλέψει πολύ για να εκτελεί με τέτοια αρτιότητα τα κομμάτια της, είναι πολύ δεμένη και η επικοινωνία με το κοινό, μαζί με την ευγένεια, είναι μεγάλα plus – γενικά για ένα συγκρότημα, πόσο μάλλον, για ένα μέταλ συγκρότημα. Προσωπικά, αυτά που σκέφτηκα, ακούγοντάς τους, είναι, πρώτον, ότι αυτό είναι το καλύτερο μέταλ ξεκίνημα για τη νέα σεζόν, δεύτερον, πως αν δεν υπήρχαν δίπλα τους, πάνω στη σκηνή, όργανα των Batushka, θα την είχαν διαλύσει ολόκληρη, από άκρη σε άκρη – όχι πως δεν το έκαναν μεταφορικά, βέβαια, σπέρνοντας τον χαμό με τη μουσική τους, πως αυτή η μπάντα, θα έπρεπε να κάνει καριέρα στο εξωτερικό, δίπλα σε άλλα τέρατα της σύγχρονης μέταλ. Εκεί είναι η θέση της και είμαι σίγουρος πως θα το καταφέρει (αν δεν έχει ήδη κάνει βήματα προς εκεί), μετά από ό,τι είδα από αυτούς μέσα σε μισή ώρα, το Σάββατο. Οπότε, ας τους χαρούμε όσο είναι εδώ, γιατί πιστεύω ότι θα φτάσουν πολύ ψηλά.  Η ελληνική μέταλ κοινότητα, θα έπρεπε να είναι περήφανη που έχεις στους κόλπους της μια τέτοια μπάντα.

 

 

Αφού οι Karma Violens ευχαρίστησαν τους πάντες και αποχώρησαν από τη σκηνή στις 21:51, χρειάστηκε λίγη ώρα να ετοιμαστεί ο χώρος για την εμφάνιση του δεύτερου και τελευταίου opening act, των The Slayerking, ώστε να ακουστεί η πρώτη νότα από αυτούς, στις 22:13. Με έναν επιβλητικό, πανύψηλο σταυρό από πίσω τους (ο οποίος, επειδή είχε στηθεί εξαρχής, με είχε κάνει να πιστέψω πως θα αποτελούσε μέρος του σκηνικού των Batushka, αλλά διαψεύστηκα, αφού μετά το τέλος της εμφάνισης των Slayerking, αφαιρέθηκε – ναι, ήταν αυτών τελικά), εμφανίστηκαν ο κιθαρίστας και ο ντράμερ, παίρνοντας τις θέσεις τους, ενώ μετά από λίγο, είσοδο έκανε και ο εκκεντρικά ντυμένος τραγουδιστής της μπάντας, με ένα καπέλο τύπου καουμπόικο (;), λίγο σκυμμένο το κεφάλι και κρόσσια από το καπέλο, να πέφτουν στα μάτια και στο πρόσωπό του, καθιστώντας τον μη διακριτό. Αυτά τα γράφω, θέλοντας να πω, πως είχε δημιουργηθεί από την αρχή ένα κάποιο θεατρικό, ας το πούμε, κλίμα.

 

 

Η μπάντα έχει επενδύσει και στην εμφάνισή της (μιας και ο κιθαρίστας, ήταν με δερμάτινη καπαρντίνα – αν έβλεπα καλά από εκεί που ήμουν -, ενώ ο ντράμερ, φορούσε ένα δερμάτινο, αμάνικο, πανωφόρι, να το πω, που παρέπεμπε σε στολές τύπου bdsm), πέραν της μουσικής της. Ας ξεκινήσω, λέγοντας πως για εμένα, αποτέλεσε την έκπληξη της βραδιάς, σε πολλά επίπεδα. Αρχικά, δεν τη γνώριζα – είδα απλώς το όνομα της, που ανακοινώθηκε ως προσθήκη στη βραδιά και δεν πρόλαβα να την ψάξω. Εν συνεχεία, ήταν μία έκπληξη αυτό που παρουσίασε, το πολύ ιδιαίτερο αυτό, μουσικό τρίο. Μουσικά, μιλώντας, πραγματικά, αδυνατώ να τους περιγράψω, διότι διέκρινα έναν πολύ μεγάλο συγκερασμό μουσικών ειδών, ο οποίος ναι μεν ήταν εξαιρετικός, όμως είναι και δύσκολος ως προς την ανάλυσή του. Θα κάνω μια απόπειρα και θα πω ότι διέκρινα gothic στοιχεία, doom, thrash και death metal, progressive και hard rock. Ίσως κάπου να κάνω λάθος, ίσως κάτι να μου ξεφεύγει, αλλά δε βρίσκομαι συχνά μπροστά σε τέτοιες μπάντες, σε αυτές δηλαδή που να δυσκολεύομαι να τις περιγράψω. Ας είχαμε βέβαια κι άλλες τέτοιες, κι ας δυσκολευόμουν εγώ, μιας και οι Slayerking, πρόσφεραν μια πραγματικά απολαυστική, οπτικοακουστική σαρανταπεντάλεπτη εμφάνιση.

 

 

Με τραγούδια από τον προπέρσινο δίσκο τους ‘Sanatana Dharma’, και άλλα, υποθέτω νέα και ακυκλοφόρητα, δημιούργησαν μια σειρά σκοτεινών, μουσικών τοπίων, που δε μπορούσαν να με κρατήσουν από το να σκεφτώ πως η μουσική τους, θα ταίριαζε άνετα σε soundtrack ταινίας τρόμου! Τόσο πρωτότυπη, αγωνιώδης, στοιχειωμένη και βορβορώδης είναι και μάλιστα, το Σάββατο, στοίχειωσε κι εμάς, αφού ο ήχος συνέχισε να είναι σε πάρα  πολύ καλά επίπεδα, επιτρέποντας μας απρόσκοπτα να βυθιστούμε μέσα στον πανέμορφο, μουσικό βούρκο των Slayerking. Ιδιαίτερη μνεία στην εμβληματική φιγούρα του τραγουδιστή, ο οποίος, ενδυματολογικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως έφερνε σε εκδικητή της άγριας δύσης, ενώ ως προς τα φωνητικά του, σκέφτηκα αμέσως τον Marilyn Manson, και στη συνέχεια, τον Genesis P-Orridge και τον David Eugene Edwards. Φανταστείτε τώρα, έναν συνδυασμό αυτών, μουσικό και στυλιστικό και κάπως θα πλησιάσουμε στην αλήθεια, η οποία, όπως προείπα, δε μεταφέρεται εύκολα. Να αναφέρω οπωσδήποτε, πως ένα ακόμα καλό στα φωνητικά του τραγουδιστή, είναι πως ακούγονται ξεκάθαρα, βοηθώντας σε να ξεχωρίζεις στίχους, πράγμα σημαντικό, μιας και τα κομμάτια τους ήταν υπέροχα και θα ήταν κρίμα να μην πιάναμε τίποτα. Επιπλέον, δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε τις δυο κοπέλες, που τόσο έμοιαζαν, και με ασορτί ενδυμασία, μαλλί, βάψιμο και στυλ, εκτέλεσαν μια άψογη χορογραφία που συνόδευσε τέλεια το τέταρτο κομμάτι της μπάντας, με τη μία από αυτές, να επανέρχεται στη σκηνή για συνέχεια, στο έκτο κομμάτι, το οποίο προλογίστηκε και ως ‘ερωτικό’.  Μετά από οκτώ, συνολικά, κομμάτια, το τρίο ευχαρίστησε το κοινό, χαιρέτησε και έφυγε. Στη διάρκεια που έπαιξαν, μεγάλο μέρος του κοινού, δε φαινόταν και τόσο ενθουσιασμένο, πράγμα κατανοητό, αφού ο ήχος και συνολικά, το ύφος της μπάντας, δεν είναι και τόσο προσιτά για όλους. Ευτυχώς, όμως δεν είχαμε δυσανασχετήσεις από το κοινό – ίσως, όλοι προσπαθούσαν να επεξεργαστούν αυτό που προσλάμβαναν. Αυτό, μόνο κακό δεν είναι, μιας που η τέχνη, δεν είναι πάντα εύπεπτη – αλίμονο αν ήταν. Εν κατακλείδι, μια εξαιρετική εμφάνιση, από μία πολύ ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα μπάντα, που θα ήθελα πολύ να ξαναδώ.

 

 

Μισή ώρα ακριβώς χρειάστηκε το επιτελείο των ανθρώπων που αλώνιζαν τη σκηνή πάνω κάτω για να την ετοιμάσουν για τους Babushka. Ο σταυρός των Slayer king, κατέβηκε και χωρίστηκε σε κομμάτια, ένα μεγάλο πανό, ανέβηκε και κάλυψε τον πίσω τοίχο, από άκρη σε άκρη – ένα πανό με εικονογραφίες και διάφορα σχετικά σύμβολα σε χρυσό φόντο. Ένα παγκάκι καλυμμένο με χρυσοκόκκινο ύφασμα ήρθε στο προσκήνιο, με δυο κεριά να κρέμονται στης άκρες τους, όπως στις πύλες της Αγίας Τράπεζας μιας εκκλησίας και μια μικρή καμπάνα. Εκτός αυτού, ήρθαν και τα τύμπανα, προστατευμένα με ένα ψηλό, γυάλινο παραβάν, επίσης με εικονογραφίες, που παρέπεμπε σε βιτρό εκκλησίας. Μια εικόνα, σχεδόν μπροστά ακριβώς στο κοινό, στη μέση της σκηνής, στημένη όπως και στις εκκλησίες. Μπροστά της, ένα τριπλό κηροπήγιο με σταυρούς και τρία χοντρά κεριά. Αριστερά και δεξιά της εικόνας, δύο μανουάλια γεμάτα κεράκια, ένα παράξενο, ψηλό αντικείμενο, με κάτι σαν σκουπάκι (όπως είδαμε στο τέλος, το αντικείμενο αυτό, άνοιγε, και με το σκουπάκι, που βυθίστηκε μέσα του, το κοινό ραντίστηκε ‘αγιασμό’) και ένα μικρό stand, όπου πάνω του βρισκόταν μια νεκροκεφαλή. Στις άκρες της σκηνής, εκκλησιαστικά λάβαρα υψωμένα. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με μερικά ακόμα, που είδαμε μετά από λίγο, όπως 4 μηχανές καπνού μπροστά από τη σκηνή και επιπρόσθετα φώτα στην πίσω, κάτω πλευρά της σκηνής, αποτέλεσαν τα εντυπωσιακά σκηνικά αντικείμενα που προστέθηκαν, ώστε να ξεκινήσει η ‘λειτουργία’.

22:27 ‘έδειχνε το ρολόι, όταν το ανατριχιαστικό live intro τους άρχισε να ακούγεται, τα φώτα να χαμηλώνουν στο ελάχιστο και τη σκηνή, να φωτίζεται κυρίως από τα αναμμένα κεριά. Τότε, αργά αργά, άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους, οι ρασοφόροι ‘Πατέρες’, με τα ασπρόμαυρα άμφια -με διαφορετικά εικονογραφικά μοτίβα στα άμφια του καθενός- και τα πρόσωπά τους, εντελώς καλυμμένα από μια μάσκα περίεργου υλικού, σαν τσαλακωμένου καφέ χαρτονιού. Αυτό, επειδή οι ταυτότητες των μελών, είναι παντελώς άγνωστε σε όλους. Παίρνουν τις θέσεις τους, δύο με κιθάρες, στο κέντρο και πίσω, τρεις κάθονται στο παγκάκι, ένας στα τύμπανα και ένας με μπάσο, μπροστά και δεξιά. Το crew τον Πατέρων, ολοκληρώνεται με τον αρχιερέα, ο οποίος εισέρχεται στη σκηνή λιβανίζοντας και άρχισε να ανάβει τα υπόλοιπα κεριά.

 

 

Στη συνέχεια, πήρε θέση στο κέντρο τα σκηνής, στο μικρόφωνο, πίσω από την εικόνα και με φωνή ψάλτη, είπε ‘Batushka, Litourgiya’, ενώ το intro διακόπηκε και δόθηκε το έναυσμα για την έναρξη της Λειτουργίας με το Yekteniya 1. Οι ψίθυροι, σταμάτησαν από το κοινό, και οι πρώτοι στίχοι τα τραγουδιού, ακούστηκαν . Το κλίμα, αρκετά βαρύ και σκοτεινό, η ατμόσφαιρα, κατανυκτική και σχεδόν τρομακτική. Η Λειτουργία, συνεχίστηκε, με τους Πατέρες, να παίζουν όλα της τα μέρη (ολόκληρο τον έναν και μοναδικό τους δίσκο, δηλαδή), σερί, από το πρώτο, μέχρι και το όγδοο. Περιττό να πω, πως όχι μόνο αποδόθηκαν όλα στην εντέλεια, αλλά ακούστηκαν ακόμα καλύτερα και από τις studio versions. Ο ήχος, όταν έπαιζαν οι Batushka, ήταν πραγματικά κρυστάλλινος, γεγονός που σίγουρα βοήθησε στο να φανεί όλο το μεγαλείο των κομματιών τους. Να πούμε, ότι ενώ ο αρχιερέας έδινε πόνο με τη φωνή του, οι άλλοι τρεις από το παγκάκι, όρθιοι μπροστά σε δικά τους μικρόφωνα, συμμετείχαν με δεύτερες φωνές, δίνοντας βάθος στα κομμάτια. Σε κάποια στιγμή μάλιστα, ο βασικός, σταμάτησε, να τραγουδάει και έδειξε με το χέρι του προς εκείνους, αφήνοντας τον έναν τους να τελειώσει το κομμάτι με την υπέροχη φωνή του. Περιττό να τονίσω, ότι ο βασικός, εκτός από το πόσο πολύ έχει δουλεμένη τη φωνή του, για να τη χρησιμοποιεί τόσο καλά και με τόσες εναλλαγές και διακυμάνσεις, πιστεύω πως δεν είναι απίθανο να έχει πάρει μαθήματα εκκλησιαστικής μουσικής ή ψαλτικής – είναι κάτι που δεν παραβλέπεται εύκολα, ακούγοντας τον στα acapella μέρη Βέβαια, σαν μπάντα, παρά τον δίσκο τους, δε δηλώνουν θρησκευόμενοι, αλλά κανείς δεν ξέρει τι ισχύει αλήθεια. Πίσω από την εικόνα, βρισκόταν εκείνος, αλλά ακίνητος, δεν έμεινε, καθώς με τα κεριά, έκανε χιαστί σχηματισμούς στον αέρα – με τα υγρά των κεριών να πέφτουν απευθείας στα γυμνά του χέρια, έπαιρνε στάσεις προσευχής, με σκυμμένο κεφάλι και τα κομποσκοίνια ανάμεσα στα δάχτυλα του, άνοιγε τα χέρια του, τραγουδώντας, σαν τον ιερέα που απευθύνει κήρυγμα στο ποίμνιό του, ενώ κάπου λίγο πριν τα τελευταία κομμάτια, πήρε την εικόνα και τη σήκωσε στον αέρα, γυρνώντας από άκρη σε άκρη στη σκηνή, για περιφορά και λιτανεία: την έφερε μπροστά στο κοινό, ύστερα σε όλα τα μέλη ξεχωριστά, που έσκυψαν το κεφάλι μπροστά της και τέλος, αυτός σταυροκοπήθηκε μπροστά της, την ασπάστηκε και την επέστρεψε στη θέση της.

 

 

Στο τέλος, όμως, έκανε αυτό που ανέφερα στην αρχή: ξεκίνησε την αγιαστούρα στο κοινό – το οποίο μέχρι τότε, δήλωνε συνεχώς τον άκρατο ενθουσιασμό του και συμμετείχε με χειροκροτήματα, όχι μόνο στο τέλος των κομματιών, αλλά και όπου αλλού θεωρούσε πως αυτό ταίριαζε, με τη σύμφωνη γνώμη της μπάντας, πάντα. Η λειτουργία τελείωσε, τα μέλη, άφησαν τα όργανά τους κάτω, υποκλίθηκαν, έσβησαν τα κεριά και σιγά σιγά, ένας ένας, αποχώρησαν. Το κοινό, παραληρούσε, ξεσπούσε σε χειροκροτήματα και τους καλούσε πίσω. Αυτοί, επέστρεψαν τελικά, όχι για encore, αφού άλλα κομμάτια, δε διαθέτουν -προς το παρόν-, αλλά για να μοιράσουν στους πιστούς, τα κεριά από τα μανουάλια. Σε αυτό το σημείο, προκλήθηκε ένας μικρός χαμός, με το μισό Gagarin, να ποδοπατιέται σχεδόν, για να προλάβει ένα ενθύμιο της λειτουργίας, η οποία ολοκληρώθηκε με την τελική τους αποχώρηση, ακριβώς μία ώρα αργότερα, στις 00:27. Οι μηχανές καπνού, έκαναν και με το παραπάνω τη δουλειά τους, καθώς εκτός από τις ανά τακτά διαστήματα του live, χρήσεις τους, στο τέλος κάλυψαν την αναχώρηση των Πατέρων, σαν ένα αιθέριο και επουράνιο σύννεφο καπνού…

 

Συμπερασματικά τώρα, έχω να πω τα εξής για αυτήν τη βραδιά: Στέφθηκε ως άκρως επιτυχημένη, από όλες τις απόψεις!

Α) Η εμφάνιση των Batushka, ήταν μνημειώδης. Η οκταμελής μπάντα από την Πολωνία, απέδειξε ότι δικαιολογείται το σούσουρο που γίνεται με το όνομά της, την τελευταία τριετία, και για τον αριστουργηματικό της δίσκο, και για τις ζωντανές της εμφανίσεις. Πρέπει να πούμε, πως είχε πει ότι θα κυκλοφορούσε και δεύτερο δίσκο, και από ότι έχω μάθει, αυτό θα γινόταν φέτος και για αυτό τους bookαραν για shows στην Ελλάδα πριν τόσους μήνες. Τελικά, δεν πρόλαβαν να το κάνουν, αναβλήθηκε και συνέχισαν το tour με τον ίδιο δίσκο, το οποίο, τελειώνει φέτος μετά την τεράστια πορεία του. Αυτό, βέβαια, όχι μόνο δεν ενόχλησε κανέναν, από ότι φαίνεται, αλλά συντέλεσε στο να γεμίσει ο  συναυλιακός χώρος, μιας και ο δίσκος έχει ακουστεί πολύ σε διεθνές επίπεδο αυτά τα χρόνια, αλλά και το προηγούμενο live τους εδώ, προς διετίας, όπου πολύς κόσμος έμεινε απ’ έξω. Όλα αυτά, συντέλεσαν στο να κριθεί επιτυχημένη η άφιξη των Πολωνών στην Ελλάδα, για δεύτερη φορά, αρχικά σαν όνομα που κλείστηκε, στη συνέχεια, ως προς τα επι μέρους σημεία του live, καθώς, είναι πολλοί οι παράγοντες που κρίνουν αν είναι επιτυχημένη η εμφάνιση μιας μπάντας ή όχι. Εδώ μιλάμε, για τον απόλυτο θρίαμβο (και μιας και λέμε για θρίαμβο, από μια άλλη άποψη, βλέποντας τον κόσμο, το sold out δεν πρέπει να ήταν μακριά). Πρέπει να υπογραμμίσω και κάτι άλλο όμως: τη θεατρικότητα και τα θεατρικά μέσα των Batushka. Η μπάντα, έχει στήσει ολόκληρο σκηνικό και έχει σκηνοθετήσει βήμα προς βήμα και λεπτό προς λεπτό, όλη της την εμφάνιση, βασίζεται στο πρόγραμμα και στην λεπτομέρεια. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Είναι μια εξαιρετική παράσταση από μέρους τους, δημιουργώντας ένα υπερθέαμα για το κοινό, και σίγουρα, ένα εξαιρετικό μάρκετινγκ υποστήριξης του δίσκου τους. Ήταν έξυπνοι και το εκμεταλλεύτηκαν, οπότε, οι αρνητικές, σχετικά, κρίσεις, ας λείπουν από μερικούς, ας είχαν μυαλό, να τα έκαναν κι άλλοι, αυτά. Έχω διαβάσει ότι είναι και καλά, απαράδεκτο, νέα παιδιά, να σνομπάρουν και να αγνοούν μπάντες με ιστορία, και να αγκαλιάζουν τέτοιες, νέες, που ξεπετάγονται από το πουθενά και με ‘κόλπα’ τους φέρνουν κοντά τους. Μαγκιά τους, σιγά μην σας βάλουμε και κριτές των προτιμήσεων του κοινού. Αφενός, το κοινό ξέρει, αφετέρου, στην προκειμένη, δεν είναι μια επιφανειακή έλξη, αφού οι Batushka, δικαιώνουν πλήρως με τις εμφανίσεις τους, οι οποίες έχουν περιεχόμενο και δεν γίνονται απλώς για να γίνονται, για τον χαβαλές ή τη συζήτηση στα στόματα του κόσμου και όποιος αντιτίθεται σε αυτό, χωρίς να ήταν το Σάββατο εκεί, να βιώσει την ανατριχίλα και τον συγκλονισμό, ας μη μιλάει, καλύτερα, Οι Batushka, είναι ξεκάθαρα οι νέοι άρχοντες του black/doom metal και αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια, τον επόμενο δίσκο τους και ήδη, την επιστροφή τους στην Ελλάδα.

Β) Η επιλογή των supports: Είναι δύσκολο εξαρχής, να βρεις κατάλληλες μπάντες για να ανοίξουν μια άλλη, ειδικά, όταν έχει τους Batushka ως headliner, οπότε, πιστεύω πως οι συγκεκριμένε επιλογές, ήταν από τις καλύτερες που θα μπορούσαν να γίνουν, καθώς αυτές, ήταν εξαιρετικές, από όλες τις απόψεις, είχαν μουσικές και υφολογικές διαφορές και θεωρώ, πως μόνο χάσιμο χρόνου δεν ήταν για το κοινό αλλά και για τις ίδιες. Μακάρι να τις ξαναδούμε στο μέλλον και να συνεχιστούν οι καλές επιλογές των opening acts σε συναφή live, καθώς και ό,τι καλύτερο για τις μπάντες και το μουσικό τους μέλλον

Γ) Τα υπόλοιπα σχετικά με τη συναυλία: Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, γεγονός που βοήθησε τρομερά στην απόδοση του υλικού μιας δύσκολης, από πολλές απόψεις, μπάντας. Πέραν αυτού, όλοι έχουμε πάει σε συναυλίες με κακό ήχο, και μάλιστα, πολλά είχαν ακουστεί για αυτόν, στην προπέρσινη εμφάνισή τους εδώ. Αυτή η βραδιά, όμως, δεν ήταν μια τέτοια, καθώς ο ήχος, ήταν άψογος. Ευκαιρία να αναφέρω και τους υπέροχους φωτισμούς της βραδιάς, που ήταν εξαιρετικοί από την αρχή μέχρι το τέλος και ήταν λες και είχε προβαριστεί το κάθε δευτερόλεπτο, άρα αξίζουν συγχαρητήρια σε φωτιστές και ηχολήπτες. Ο χώρος ήταν ότι έπρεπε για το συγκεκριμένο live. Ούτε πολύ μικρός, ούτε γήπεδο. Να χωρέσει το κοινό, άνετα, αλλά να μη χαθεί και η μαγεία της ατμόσφαιρας που δημιουργεί η μπάντα. Μέχρι την εμφάνιση αυτής, ήμασταν σχετικά άνετα, μετά πιεστήκαμε λίγο από τον κόσμο, αλλά όχι σε ασφυκτικό σημείο – βοήθησε τρομερά και ο πολύ καλός κλιματισμός και εξαερισμός του χώρου. Ειδική αναφορά στον χώρο, όπου ανάμεσα στις μπάντες, ακούγονται διάφορα κομμάτια σχετικά με το είδος του live, βοηθώντας σε να διατηρηθείς στο κλίμα της βραδιάς, και όχι μια άκυρη playlist που παίζει σε όποιο live γίνεται στον χώρο, όπως συνηθίζεται αλλού. Τέλος, συγχαρητήρια και στην παραγωγή, για την άψογη οργάνωση και την ακρίβεια στο πρόγραμμά τους, αυτό θα πει συνέπεια και σεβασμός στο κοινό.

Έτσι περάσαμε λοιπόν το Σάββατο, και αυτή είναι μόνο μία απόπειρα περιγραφής, αυτής της βραδιάς, συνολικής διάρκειας 3,5 ωρών, που δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Προσωπικά, για εμένα, η εμφάνιση των Batushka, ήταν μια από τις καλύτερες τις ζωής μου (και έχω πάει σε αναρίθμητες συναυλίες). Κυριολεκτικά, εμπειρία ζωής, και χαίρομαι για όσους την έζησαν, επίσης. Εις το επανιδείν, Πολωνοί Πατέρες. Την ευλογία σας.

SETLISTS

(με σειρά εμφάνισης):

 

KARMA VIOLENS

 

1) Men Of Gibeah – Intro

2) Serpent God

3) Sons Of Destruction

4) The Constructors

5) Christian Lovers

6) Dark Morel

7) Bloodbath

8) The Sun I Never Had

9) Blood Aurora

THE SLAYERKING

 

1) Bless Those Who Weep and Sell Their Tears to Unbelievers

2) We Crucified the Pilgrims They Believed in You

3) Story of the Snake Who Grew Legs and Became a Lizard (The Slayerking)

4) Black Mother of the Lord of Light

5) Sargon of Akkad

6) Queen of Sheba Undresses Before Pulsating Chords

7) Where I Saw You Last Time Bleeding (Revelation)

8) Southern Gate of the Sun

BATUSHKA

Yekteniya I

Yekteniya II

Yekteniya III

Yekteniya IV

Yekteniya V

Yekteniya VI

Yekteniya VII

Yekteniya VIII

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Οι The Handsome Family (μαζί με τη Laura Gibson) έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

Ένα μεγάλο όνειρο του ελληνικού κοινού του εναλλακτικού ήχου, πραγματοποιείται, επιτέλους, την...
Read More