by Πάνος Σταυρουλάκης
Σε ένα διπλό λάιβ παρουσίασης νέων δίσκων, δύο ελληνικών μπαντών, βρεθήκαμε την Παρασκευή το βράδυ, στον φιλόξενο χώρο του Temple, στο Γκάζι. Ένα βράδυ που προμηνυόταν πολλά υποσχόμενο, αφού οι δύο μπάντες, οι Automaton και οι Okwaho, είχαν σπουδαίο υλικό στα χέρια τους και ανυπομονούσαμε να δούμε το κατά πόσο καλά, θα αποδοθεί αυτό, ζωντανά. Το ίδιο, μάλλον, και πολύς, ακόμα, κόσμος, αφού ο χώρος, κατακλύστηκε από αυτόν. Πάμε, όμως, να τα δούμε όλα αναλυτικά:
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:30 και οι Okwaho, θα έβγαιναν ακριβώς μία ώρα αργότερα. Όπως περίμενα, μια καθυστέρηση, τουλάχιστον μέχρι της 22:00, θα υπήρχε σίγουρα – και έπεσα μέσα, καθώς, κάπου τότε, εμφανίστηκαν. Το λέω έτσι, επειδή εγώ, έφτασα στις 22:15, καθώς λόγω της γενέθλιας, αυτής, ημέρας (για εμένα, οι ευχές και τα τηλέφωνα, με καθυστέρησαν λίγο. Παρ’ όλα αυτά, είχα τη χαρά να απολαύσω τους Okwaho, μέχρι τις 22:48, που διήρκησε το σετ τους, στο οποίο, υποθέτω πως πρέπει να έπαιξαν ολόκληρο το ομώνυμο άλμπουμ τους. Υποθέτω, γιατί δεν τα ήξερα τα παιδιά, τον δίσκο τον ανακάλυψα κάνα δυο μέρες πριν, ψάχνοντας πληροφορίες για αυτούς. Αυτός, είναι και ο πρώτος ολοκληρωμένος τους δίσκος και είναι εξαιρετικός, οφείλω να ομολογήσω. Δείχνει ξεκάθαρα πως η μπάντα αυτή, μπορεί να κάνει πολλά πράγματα – γεγονός που φάνηκε και βλέποντάς την, επί σκηνής, σε ένα Temple με μπόλικο κόσμο μαζεμένο, από κάτω.
Ο ήχος της τριάδας αυτής, είναι doom με κάπως αργόσυρτα, αλλά και εύληπτα, sludge φωνητικά από τον τραγουδιστή, ο οποίος είναι και ο κιθαρίστας της μπάντας. Τα τύμπανα, κοπανιούνταν ωσάν με πελέκεις, ενώ το μπάσο, έδενε υπέροχα. Ο ήχος, πέρα από τα προαναφερθέντα, έφτανε και σε heavy rock σημεία, ενώ διακρίνονταν, ακόμα και κάποια ψυχεδελικά στοιχεία σε αυτόν. Και ναι, ο συνολικός τους ήχος και οι συνδυασμοί που κάνουν, καθώς και τα φωνητικά τους, τα οποία έχουν και τις χαμηλές και τις υψηλές στιγμές τους, έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Η παρουσία τους, στιβαρότατη, στο video wall, από πίσω, να προβολή εικόνων βιβλικής καταστροφής και ύστερα, του λογότυπού τους. Πριν την εκτέλεση του εκάστοτε κομματιού, υπήρχε και πρόλογος για όποιο θα επακολουθούσε, με σχόλιο για το τι αυτό αφορά. Καθώς το τέλος έφτασε, και μαζί του και οι ευχαριστίες, ενημερωθήκαμε από τη μπάντα, πως τέλος Φλεβάρη, θα τους δούμε σε μια παράσταση, στην οποία, θα παίζουν ζωντανά τη μουσική της. Αυτό κι αν θα έχει ενδιαφέρον! Πέραν αυτού, όμως, η μπάντα αυτή, σίγουρα αξίζει την ακρόασή, αλλά και τη θέασή της, οπότε, να την έχετε κατά νου. Μπορεί να μην ξέρω πως προφέρεται το όνομά της, αλλά σίγουρα ξέρω, πως έχει πολλά να πει, από μουσικής άποψης.
20 λεπτά αργότερα, η σκηνή ήταν πια, έτοιμη, για να υποδεχτεί την πεντάδα των Automaton, και κάτω από αυτήν, το κοινό, πολυπληθές και έτοιμο για τον ίδιο λόγο. Αυτοί, ανέβηκαν στη σκηνή, έτοιμοι να μας παρουσιάσουν τον νέο τους, αριστουργηματικό τους δίσκο, με τίτλο ‘Τάλως’ (και με το τόσο υποβλητικό artwork εξωφύλλου) – μία από τις καλύτερες, εγχώριες κυκλοφορίες του 2018, κατ’ εμέ. Ένα intro, ξεκίνησε να ακούγεται, ενώ τα μέλη της μπάντας, παρέμεναν ακίνητα, μέσα σε σχεδόν πλήρες σκοτάδι. Αυτό, για κάνα πεντάλεπτο, μέχρι που ενώθηκε με το εναρκτήριο ηχητικό μέρος του ‘Trapped In Darkness’, του πρώτου κομματιού του δίσκου. Όταν στο δεκάλεπτο, έφτασε και το σημείο του κομματιού με τα φωνητικά, έγινε ξεκάθαρο εξαρχής, πως το live, θα ήταν απολαυστικό, αφού ο ήχος, ήταν υπέροχος και πεντακάθαρος. Η φωνή του Δημήτρη, του τραγουδιστή της μπάντας, ακουγόταν σχεδόν όπως έπρεπε, χωρίς να χάνεται, χωρίς να θάβεται. Όλος ο όγκος της φωνής του, μπορούσε να φτάσει σωστά στα αυτιά μας. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί θα ήταν κρίμα, να χανόταν μια τέτοια φωνή, κάτω από τη μουσική – μια φωνή, με τόση έκταση, βάρος και δυνατότητες, όπως όταν αυτή γίνεται ψιλή (ναι, ψιλή και όχι ψηλή, στην προκειμένη, καθώς μιλάμε για επίπεδα όπου ακούγεται σαν αλλοιωμένη – με την καλή έννοια), μοιάζοντας με αυτή του τραγουδιστή των The Body! Η συνέχεια, είναι εκρηκτική, καθώς ένα – ένα, τα κομμάτι του φοβερού αυτού δίσκου, εκτελούνται μπροστά μας, παρουσιάζοντας τις αμέτρητες πτυχές και δυνατότητες αυτής της μπάντας, της οποίας, η σκηνή, της ανήκει ξεκάθαρα (και κανονικά, θα χρειαζόταν ακόμα μεγαλύτερη!). Η φωνή του Δημήτρη, ανά σημεία, γίνεται ανατριχιαστική, όπως στο τέλος ενός κομματιού, όπου υπάρχει μια φάση που ακούγεται η φωνή του σχεδόν ακαπέλα και ο κόσμος, μένει ενεός – και δικαίως. Ύστερα έρχονται οι ευχαριστίες, από αυτόν, λέγοντας σε χιουμοριστικό τόνο: ‘Έρχεται και αυτή άβολη στιγμή που πρέπει να σας ευχαριστήσουμε! Τους μισούς, σας βρίζουμε καθημερινά, τους άλλους μισούς, δε σας ξέρουμε για να σας βρίσουμε, οπότε, σας ευχαριστούμε! Μια ευχή, πριν πάμε στο επόμενο κομμάτι, είναι να σας φάει όλους το μαύρο σκοτάδι’.
Η συνέχεια ήρθε με το μεγαλειώδες κομμάτι ‘Talos Awakens’, στην ηχογραφημένη εκδοχή του οποίου έχουμε την αξιοσημείωτη συμμετοχή του Ψαραντώνη, ο οποίος, όπως ήταν λογικό, δεν παρέστη στο Temple για αν συμμετάσχει στα φωνητικά του κομματιού, τα οποία, όμως, αναπληρώθηκαν επάξια, από τον Δημήτρη, ο οποίος, είναι εξαιρετικός και στα χαμηλά και του πάνε και τα ελληνικά. Καθώς το κομμάτι αυτό παιζόταν, η ατμόσφαιρα είχε γίνει αποπνικτική – με τη μεταφορική έννοια, καθώς ήδη, όλους, μας έτρωγε το σκοτάδι, αφού η τόσο συγκλονιστική μουσική των Automaton και η υπέροχη μαυρίλα που έβγαζαν, με αυτήν, μας είχε ρίξει όλους σε μία ηχοτοπική νιρβάνα. Τα τύμπανα, ακούγονταν δυνατά και καθαρά (Σε αντίθεση με το support πχ, που ανά στιγμές, τα νιώθαμε λίγο ξερά). Στο επόμενο κομμάτι, ήρθε ο ηχητικός όλεθρος της καταβαράθρωσης, αφού σε αυτό, ο doom χαρακτήρας του ήχου, περνάει πιο ξεκάθαρα στον sludge, με αποτέλεσμα, να σειστεί το πάτωμα του Ναού (aka Temple, προφανώς). Οι δυο κιθαρίστες και ο μπασίστας – πληκτράς, έδωσαν επίσης τον καλύτερό τους εαυτό, με αποτέλεσμα, όλοι μαζί να μας εκτινάξουν!. Ο δίσκος ολοκληρώθηκε , μαζί και το σετ, μετά από μία ώρα και δέκα λεπτά (και αφού μάς ευχαρίστησαν ξανά), που δεν καταλάβαμε καν πως πέρασαν. Η εμφάνισή τους αυτή, ήταν απλώς μεγαλειώδης. Ο Δημήτρης, μπορεί να χαρακτηριστεί πραγματικός frontman, για πολλούς λόγους, αλλά αυτό δε θα γινόταν, αν και η υπόλοιπη μπάντα, δεν έδινε τα ρέστα της. Ο ήχος τους, δε μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως metal, αφού φέρει τόσους συνδυασμούς, θυμίζει κινηματογραφικό soundtrack, αγγίζει και τα όρια της ψυχεδέλειας. Και όλα αυτά, αποτυπώθηκαν όχι μόνο στον τρομερό τους δίσκο, αλλά και σε αυτή τη φοβερή τους εμφάνιση, την οποία, αξίζει να πούμε, πως απογείωσε, όχι μόνο ο τόσο καλός ήχος, αλλά και τα σούπερ φώτα – μπράβο σε ηχολήπτες και φωτιστές, να τα λέμε κι αυτά! Πρώτη φορά, τους είδα μόλις δυο μήνες νωρίτερα, καθώς άνοιγαν την Τρίτη συναυλία των Yob, στην Ελλάδα (είχαν ανοίξει και την πρώτη τους, από ότι έμαθα, το 2014) και από τότε, με ξετρέλαναν. Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος, βγήκε έναν μήνα αργότερα, οπότε τώρα είχαμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε ζωντανά, ενώ ο ήχος, τώρα, του ευνόησε πολύ περισσότερο από ότι τότε, στο Κύτταρο, καθιστώντας αυτή τους την εμφάνιση, αξέχαστη. Ανυπομονώ ακόμα περισσότερο τώρα, να τους ξαναδώ. Σίγουρα θα νιώθουν έτσι και οι υπόλοιποι, που ήταν την Παρασκευή εκεί, και σίγουρα δεν απογοητεύτηκαν. Όσοι όμως, δεν ήταν και δε γνωρίζουν και τη μπάντα, καλά θα κάνουν να τη μάθουν και μάλιστα, αμέσως!
Συμπερασματικά, η συναυλία ήταν μεγαλειώδης, όπως προείπα και η όλη βραδιά, κρίνεται άκρως επιτυχημένη, από όλες τις απόψεις: και οι δύο μπάντες, ήταν εξαιρετικές (με τους Okwaho, να αποτελούν, τελικά, το ιδανικό support για αυτό το live), έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, αξίζουν την προσοχή του κοινού (όχι μόνο του ελληνικού), ο ήχος και τα φώτα, ήταν εξαιρετικά, προσδίδοντας άλλες διαστάσεις στα τρομερά δύο αυτά shows, η παραγωγή, η διοργάνωση και τα ωράρια, ήταν όλα μια χαρά και κανένα παράπονο δεν υπάρχει, πέρα από το ότι πολύ ευχαρίστως, θα πήγαινα αυτή την Παρασκευή, να παρακολουθήσω ακριβώς τα ίδια, αν επαναλαμβάνονταν, γιατί στο σύνολό τους, δημιούργησαν αυτό που είπα και παραπάνω, μια αξέχαστη βραδιά, από κάθε άποψη. Ευχαριστούμε τους πάντες για αυτήν και προσδοκούμε τις επόμενες αντίστοιχες!
***
Κείμενο ανταπόκρισης, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.
**
Το σύνολο των φωτογραφιών (εκτός των δύο αφισών, προφανώς), αποτελεί μια ευγενική παραχώρηση του καλού μου φίλου Χρήστου Λεμονή, ανεξάρτητου φωτογράφου (μπορείτε να δείτε την προσωπική του δουλειά, στην σελίδα του στο Facebook – Chris Lemonis Photography), αλλά και συνεργάτη των μουσικών websites Rocking.gr & Rockway.gr, ο οποίος, άμεσα και θετικά ανταποκρινόμενος στο αίτημά μου, μού απέστειλε φωτογραφίες από τη συναυλία, συνδράμοντας έτσι στο να είναι ολοκληρωμένη, αυτή η ανταπόκριση, αφού διαφορετικά, δε θα περιείχε φωτογραφίες, μιας και η παρουσία μου στο Temple, την Παρασκευή, κανονίστηκε τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει το χρονικό περιθώριο εξεύρεσης φωτογράφου από το site μας, ενώ ακόμα, εγώ, ως συντάκτης, που σε περιπτώσεις έλλειψης φωτογράφου, τραβάω μερικές ερασιτεχνικές, με το κινητό μου, δε μπορούσα να το κάνω αυτό, αυτή τη φορά, λόγω τεχνικών προβλημάτων αυτού, οπότε και τον ευχαριστώ θερμά για την αμέριστη συμπαράστασή του και την πολύτιμη αρωγή του.
*
