by Maria Sarantou
Την Παρασκευή 03/11 στο Fuzz ακούσαμε μια ιδιαίτερη ηλεκτρονική μουσική και από τα δύο σχήματα που έπαιξαν. Παρακολουθήσαμε τις δύο όψεις του ίδιου παραμυθιού, που το ένα συμπλήρωνε το άλλο, όπως το σκοτάδι με το φως.
Το άνοιγμα έγινε με την κολομβιανή Ela Minus –την μικρή Αλίκη που το έσκασε από την χώρα των θαυμάτων και με τα μαύρα της μαλλιά και το μαύρο της φουστάνι, χόρευε με σκέρτσο, τραγουδούσε με αχνή φωνή αγέρα, χτυπούσε τα πλήκτρα της μαγεμένης φωτεινής της κονσόλας σαν σκανταλιάρικο παιδί (Bright Music – Dark Times, φωτισμένα πάνω στο μηχάνημα σαν μέρος της μαγείας) και με την μουσική της νιώθαμε πως πέφταμε μαζί της για σαράντα πέντε λεπτά στην ατέλειωτη λαγουδότρυπα.
Μετά το διάλλειμα μισής ώρας βγήκαν στην σκηνή οι Austra. H μικρή Αλίκη είχε πλέον μεταμορφωθεί σε ντράμερ, και μαζί με τους άλλους μουσικούς στα πλήκτρα και το μπάσο, πλαισίωναν την άλλη όψη της Αλίκης - αυτή της Katie Stelmanis, ξανθιάς και με άσπρο φουστάνι.
Για μία ώρα και δέκα λεπτά (μαζί με το encore) μας έπαιξαν κομμάτια και από τους τρεις δίσκους τους (με τον τελευταίο «Future Politics» να έχει κυκλοφορήσει φέτος).
Ο κόσμος άκουγε προσηλωμένος τα τραγούδια τους όπως τα Utopia, Home και με τα Beat And The Pulse και Lose it, άρχισαν να τον συνεπαίρνουν - που κοιτώντας τους περιμετρικά είχαν αφεθεί και λικνίζονταν στην ονειρική ηλεκτρονική, αλλά συγχρόνως δυνατή μουσική τους.
Η Kate Stelmanis με σπουδές στην κλασική μουσική συνδύαζε υπέροχα τα φωνητικά όπερας με τον ηλεκτρονικό ήχο και ο χορός της μαζί με τα έντονα φώτα που εναλλάσσονταν, έμοιαζε σαν να μας άφηνε να φανταστούμε ποια σκηνή του παραμυθιού εξελισσόταν σε κάθε τραγούδι.
Μια βραδιά που δεν γέμισε το Fuzz, όμως οι λάτρεις του είδους παρακολούθησαν μια ομοιογενής συναυλία με έναν κρυστάλλινο ήχο που σε άφηνε να απολαμβάνεις την ηλεκτρονική μουσική που ακούστηκε.
Το άνοιγμα έγινε με την κολομβιανή Ela Minus –την μικρή Αλίκη που το έσκασε από την χώρα των θαυμάτων και με τα μαύρα της μαλλιά και το μαύρο της φουστάνι, χόρευε με σκέρτσο, τραγουδούσε με αχνή φωνή αγέρα, χτυπούσε τα πλήκτρα της μαγεμένης φωτεινής της κονσόλας σαν σκανταλιάρικο παιδί (Bright Music – Dark Times, φωτισμένα πάνω στο μηχάνημα σαν μέρος της μαγείας) και με την μουσική της νιώθαμε πως πέφταμε μαζί της για σαράντα πέντε λεπτά στην ατέλειωτη λαγουδότρυπα.
Μετά το διάλλειμα μισής ώρας βγήκαν στην σκηνή οι Austra. H μικρή Αλίκη είχε πλέον μεταμορφωθεί σε ντράμερ, και μαζί με τους άλλους μουσικούς στα πλήκτρα και το μπάσο, πλαισίωναν την άλλη όψη της Αλίκης - αυτή της Katie Stelmanis, ξανθιάς και με άσπρο φουστάνι.
Για μία ώρα και δέκα λεπτά (μαζί με το encore) μας έπαιξαν κομμάτια και από τους τρεις δίσκους τους (με τον τελευταίο «Future Politics» να έχει κυκλοφορήσει φέτος).
Ο κόσμος άκουγε προσηλωμένος τα τραγούδια τους όπως τα Utopia, Home και με τα Beat And The Pulse και Lose it, άρχισαν να τον συνεπαίρνουν - που κοιτώντας τους περιμετρικά είχαν αφεθεί και λικνίζονταν στην ονειρική ηλεκτρονική, αλλά συγχρόνως δυνατή μουσική τους.
Η Kate Stelmanis με σπουδές στην κλασική μουσική συνδύαζε υπέροχα τα φωνητικά όπερας με τον ηλεκτρονικό ήχο και ο χορός της μαζί με τα έντονα φώτα που εναλλάσσονταν, έμοιαζε σαν να μας άφηνε να φανταστούμε ποια σκηνή του παραμυθιού εξελισσόταν σε κάθε τραγούδι.
Μια βραδιά που δεν γέμισε το Fuzz, όμως οι λάτρεις του είδους παρακολούθησαν μια ομοιογενής συναυλία με έναν κρυστάλλινο ήχο που σε άφηνε να απολαμβάνεις την ηλεκτρονική μουσική που ακούστηκε.
