Ανταπόκριση: Archive @ Ωδείο Ηρώδου Αττικού – Παρασκευή 13/09/2019

Παρασκευή και 13 και μόνο τυχερή, ήταν η μέρα αυτή, για όσους βρέθηκαν στο Ηρώδειο και παρακολούθησαν την άνω των δύο ωρών, συγκλονιστική συναυλία των πολυαγαπημένων και φοβερών Archive, οι οποίοι ήρθαν στην Αθήνα για 11η φορά (μέσα σε 17 χρόνια), ως πρώτη στάση του δεύτερου μέρους της παγκόσμιας περιοδείας τους ’25 Tour’, για να γιορτάσουν τα 25 χρόνια ύπαρξής τους. Και το έκαναν, με τον καλύτερο τρόπο, με μία φοβερή συναυλία σε έναν ιστορικό και πανέμορφο συναυλιακό χώρο, κάτω από την πανσέληνο του Σεπτέμβρη. Μια εμπειρία ζωής, για όλους όσοι βρέθηκαν εκεί. Πάμε να τα δούμε όμως και αναλυτικά, τα όσα συνέβησαν, εκείνη τη μέρα.

Βρέθηκα στο Ηρώδειο γύρω στις 20:30, ένα μισάωρο πριν αρχίσει η συναυλία και η εικόνα, από άποψη προσέλευσης, ήταν λίγο απογοητευτική, καθώς το πάνω διάζωμα, αυτό των μη αριθμημένων θέσεων, ήταν μεν γεμάτο, αλλά το κάτω, ζήτημα αν ήταν το μισό. Μέχρι τις 21.04, οπότε και ξεκίνησε η συναυλία, ο κόσμος είχε αυξηθεί λίγο (μιας και είναι γνωστό πως όλοι είναι και της τελευταίας στιγμής, μια αύξηση που παρατηρήθηκε κυρίως στο κεντρικό κομμάτι του κάτω διαζώματος, τα πλαϊνά, δυστυχώς, έμειναν ψιλοάδεια, καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας, κάτι, όμως που δεν πτόησε ούτε εμάς, το παθιασμένο κοινό, ούτε τους Archive, αυτή την τόσο τρομερή μπάντα.

Από τις 20:50, τα φώτα είχαν χαμηλώσει, ενώ καπνοί κατέκλυζαν τον χώρο. Ήταν η πρώτη μέρα με φθινοπωρινή δροσιά, κάτι που χάριζε στη βραδιά, όπως έκανε, αργότερα και η πανσέληνος, που εμφανίστηκε πάνω από τον χώρο. Λίγο μετά τις 21:00, η μπάντα εμφανίστηκε σύσσωμη στη σκηνή, εν μέσω ενθουσιωδών, προσκλητήριων χειροκροτημάτων, για να ξεκινήσει πολύ δυναμικά την εμφάνιση της, με το γνωστό κομμάτι ‘You Make Me Feel’ και να εισπράξει με αυτό την προσοχή του κοινό, διατηρώντας την ως το τέλος, όπως και την αγάπη του, άλλωστε. Ο χαμός συνεχίστηκε, με το ‘Fuck U’ (στη μέση του οποίου, ο ένας τους μάς ρώτησε αν είμαστε καλά), να ακούγεται στη συνέχεια (ένα από τα πιο ‘αναγνωρίσιμα’ κομμάτια της μπάντας, το οποίο είχαν κάνει cover μέχρι και οι Placebo!) και το κοινό να τρελαίνεται, ενώ στο σερί, είχαμε τη Maria Q, τη λατρεμένη αυτή φωνάρα (που κάποιοι κατεστραμμένοι, βγήκαν και είπαν ότι ‘δε μπορεί πια’, χωρίς να ξέρουν ότι ήταν στην τέταρτη μέρα λαρυγγίτιδας και πάλι, τραγούδησε συγκλονιστικά), να ερμηνεύει το ‘Pills’ και ύστερα, ακούστηκε το ‘Bullets’, με το οποίο, σείστηκε ξανά ο χώρος.

Ακούστηκαν άλλα δεκαπέντε κομμάτια, από διάφορες δισκογραφικές δουλειές της μπάντας (κυρίως από το 2000 και μετά). Ξεχώρισε η δεύτερη γυναικεία φωνή της παρέας, αυτή της Holy Martin, η οποία, όταν στο ‘Violently’ έλεγε ‘Who the fuck?’ αντηχούσε η φωνή της παντού στον χώρο. Πολύ δυνατή στιγμή, ήταν κι όταν ακούστηκε ένα νέο τους κομμάτι, από τα τρία καινούργια που συνοδεύουν την έκδοση του τετραπλού επετειακού δίσκου τους, με τίτλο ‘25’, το ‘Erase’. Στο μεταξύ, στη σκηνή, είχαμε δύο πληκτράδες (θεέ μου, ποτέ δε θα μάθω τα ονόματα των αντρών αυτής της μπάντας και ποιος είναι ποιος), με τον έναν να είναι τρελαμένος καθ’ όλη διάρκεια και να παίζει τόσο παραστατικά. Οι δύο άντρες τραγουδιστές εναλλάσσονταν, αναλόγως το τραγούδι, ενώ σε κάποια, τραγουδούσαν και από κοινό. Ο ένας, φορώντας ένα πολύ ιδιαίτερο καπέλο και παίζοντας και κιθάρα, αν το απαιτούσε το κομμάτι, και ο άλλος, με μισάνοιχτο πουκάμισο.

Δύο ντράμερ στη σκηνή, ένας κιθαρίστας και ένας μπασίστας. Δέκα άτομα, συνολικά, από την κολεκτίβα των Archive, μάς επισκέφθηκαν, λοιπόν, τα οποία είναι και τα βασικά, αλλά όπως έχουν δηλώσει, είναι περισσότεροι, με βάση τον αριθμό που χρειάζονται για τις ηχογραφήσεις, τις παραγωγές κλπ. Η κολεκτιβοποίηση της μπάντας, της έκανε καλό, παρ’ όλο που συνέβη μετά τη μεγάλη εμπορική περίοδο της μπάντας. Αν δεν είχε μετατραπεί σε κολεκτίβα, πιθανώς να μην υπήρχε τέτοια ελεύθερη διακίνηση μουσικών, πολιτικών και κοινωνικών ιδεών και πειραματισμών, πίσω από τη δουλειά τους και τη στάση τους. Και την Παρασκευή το βράδυ, ήρθαν και μάς έδειξαν ξανά, πόσο δεμένη ομάδα είναι και τι σπουδαία πράγματα μπορούν να κάνουν όλοι μαζί. Αυτά, τα λέω, διότι όλοι ήταν και σαν μια αλυσίδα, εκ των οποίων ο ένας κρίκος ήταν απαραίτητος για τον άλλον και φάνηκε πόσο καλά δούλεψε η αλυσίδα αυτή, πράγμα που δεν είναι πάντα εύκολο, όταν μια τέτοια, έχει τόσους κρίκους.

Ο ήχος τους, ήταν πολύ καλός (πιθανώς, ευνοούσε και ο χώρος), αν και όσο απομακρυνόσουν από το κέντρο κ πήγαινες πιο προς τα δεξιά ή τα αριστερά, σου ερχόταν μονόπλευρα, πολύ δυνατή ένταση. Μπούκωνε λίγο στα μπάσα, αλλά γενικά, ήταν καλός και άκουγες καθαρά και τα φωνητικά, πράγμα πολύ σημαντικό, ειδικά σε τέτοιες μπάντες, με τέσσερα διαφορετικά άτομα να τα εκτελούν και σε τόσο μεγάλο και ανοιχτό χώρο. Ο φωτισμός, ήταν επίσης πολύ καλός, αν και στα πρώτα τραγούδια, έπαιξε πολύ το σκοτάδι και τα σκούρα φώτα, δυσκολεύοντας τους φωτογράφους.

Στη συνέχεια, όμως, φάνηκε πόση δουλειά είχαν γίνει και με αυτά, με ειδικούς φωτισμούς από πίσω τους, οι οποίοι έφταναν και μέχρι το κοινό, ενώ 25 λάμπες από νέον (τόσες στον αριθμό, όσες και τα χρόνια της μπάντας), οι οποίες άλλαζαν χρωματισμούς και γέμιζαν τη σκηνή και τον χώρο. Όλα λειτούργησαν άψογα, για αυτό και το κοινό ήταν παραπάνω από ενθουσιασμένο, ενώ η μπάντα, το εισέπραττε αυτό, χαρούμενη, για αυτό και η Holly Martin είπε ‘Ευχαριστούμε, Αθήνα’, μετά τη συγκινητική εκτέλεση του ‘End of our days’, ενώ θερμά μάς ευχαρίστησε και η Maria, μετά τη συγκλονιστική της ερμηνεία στο ‘Collapse / Collide’, η οποία και με γέμισε δάκρυα, Νοσταλγία και ευγνωμοσύνη για τη μπάντα αυτή, που τόσο πολύ αγάπησα από μικρός και που μαζί με Evanescence, Placebo και Anathema, αποτέλεσαν τα τέσσερα βασικά μου εφηβικά ακούσματα και αυτά που μού διαμόρφωσαν τις μετέπειτα μουσικές προτιμήσεις και καθόρισαν ποιος είμαι, αλλά κυρίως, επειδή πρωτίστως, μου έσωσαν τη ζωή, σε δύσκολες συνθήκες, καταστάσεις και εποχές,

Μετά και από μία μακρά, χρονικά, εκτέλεση του ‘Dangervisit’, η μπάσα αποχώρησε από τη σκηνή, για να επιστρέψει καταχειροκροτούμενη για το καθιερωμένο encore και δύο φοβερά αγαπημένα κομμάτια, με το πρώτο, να είναι προσωπικό μου λατρεμένο, περισσότερο κι από το δεύτερο, το για τους περισσότερους, λατρεμένο. Το δικό μου, ήταν το ‘Lights’, το οποίο και ήρθε πρώτο, με αυτή τη σκοτεινή λούπα ατελείωτων νοητών και μη, διαδρομών, να κατακλύζει το είναι μας, την συναισθηματική οδύνη να βγαίνει από κάθε πόρο του δέρματός μας, τη θλίψη να μας ρουφάει αδυσώπητα και τον τραγουδιστή να μουρμουρίζει ‘It hurts to feel / It hurts to hear / It hurts to face it / It hurts to hide / It hurts to touch / It hurts to wake up / It hurts to remember / It hurts to hold on’ και να τελειώνει τα φωνητικά με το ‘Turn it off. Forever. Off. Forever.’ και να παραδίνεται στη στο τελείωμα της ψυχορραγίας, με το κομμάτι, να σε έχει διαλύσει. Ένα επικό αριστούργημα 18 λεπτών που ήταν πλήρως ικανό να μας παραλύσει. Στη συνέχεια, ήρθε και το ‘Again’, για να αποτελειώσει το κοινό που το λατρεύει και όποιον είχε απομείνει με καλή ψυχολογική διάθεση. Φανταστικό τελείωμα συναυλίας και κλείσιμο με τρομερό, τραβηγμένο ‘Again’ που δικαίως μάς έκανε όλους, να σηκωθούμε όρθιους και να χειροκροτήσουμε τη δεκάδα που υποκλινόταν χαμογελαστή μπροστά μας. Κανείς δεν είχε καταλάβει πως πέρασαν δύο ώρες, ένα τέταρτο και δεκαεπτά κομμάτια. Κανείς. Και αυτό, μόνο επιτυχία είναι. Χωρίς καμία διάθεση να φύγουμε, ξεκινήσαμε σιγά σιγά την αποχώρηση, εκεί γύρω στις 23:25, με βαριά καρδιά και ψυχή γεμάτη.

Νομίζω ότι τα συμπεράσματα της βραδιάς, είναι προφανή, από τα παραπάνω: Μια υπέροχη βραδιά, μια συγκλονιστική συναυλία, μια τρομερή εμφάνιση από μια τόσο αγαπημένη μας μπάντα, η οποία αγαπάει τη χώρα μας πολύ, και το ίδιο εμείς, τη μπάντα. Εξαιρετική επιλογή το Ηρώδειο για την επετειακή τους συναυλία, αν και οι τιμές των εισιτηρίων, ίσως απέτρεψαν κόσμο από το να έρθει. Δεν πειράζει, όμως, γιατί αφενός, αυτό συνέβη για μία μόνο φορά και είχε εορταστικό χαρακτήρα, οπότε ταίριαζε και ήταν πολύ ωραίο που το ζήσαμε, όσοι ήμασταν, αφετέρου, οι Archive θα ξανάρθουν, αυτό έλειπε… Και θα ήταν ωραίο να τους βλέπουμε έτσι, μόνος τους, γιατί σε φεστιβάλ, όπως έγινε τις δύο προηγούμενες φορές, θεωρώ πως αδικούνται… Μπαίνουν νωρίς, με λίγο κόσμο, περιορισμένη διάρκεια σετ κλπ, ενώ τους αξίζει κάτι πολύ καλύτερο, και το έχουν αποδείξει, για αυτό και άντε, την επόμενη φορά να τους δούμε μόνους τους, σε κανέναν μεγάλο, κλειστό, ίσως, χώρο. Ακόμα, να πω πως είχα την εξής απορία, όταν τελείωσε η συναυλία. Η μπάντα έπαιξε 17 κομμάτια και 2 ώρες και 10 λεπτά περίπου, κι εγώ αναρωτήθηκα γιατί, αφού στις πρώτες στάσεις του τουρ τους, οι οποίες έγιναν μέχρι τον Μάιο (μετά, σταμάτησαν για καλοκαίρι, και ξεκίνησαν ξανά πρώτα, με την Αθήνα ως πρώτο σταθμό), έπαιζαν 3 ώρες και 25 κομμάτια (όσα και τα χρόνια τους), δεν το έκαναν κι εδώ αυτό. Είπα, μήπως μόνο σε εμάς έπαιξαν λιγότερο; Αλλά όχι, τελικά, ελέγχοντας τις setlists και άλλων χωρών στις οποίες έπαιξαν, τις επόμενες μέρες, τόσα έπαιξαν κι εκεί. Ποιος ξέρει, ίσως τελικά τους κουράζει να παίζουν 3 ώρες. Τουλάχιστον, δεν αδικηθήκαμε εμείς, σημαντικό. Αφήστε που εμείς είχαμε και το plus της υπέροχης πανσελήνου από πάνω μας! Δε λέω πως δε θα θέλαμε άλλα 8 κομμάτια και σχεδόν μια ολόκληρη ακόμα ώρα, αλλά με τους Archive, ποτέ δεν είναι αρκετό, ούτως ή άλλως, ενώ τα τραγούδια τους που θα θέλαμε να ακούσουμε, είναι αμέτρητα, για αυτό ας μην παραπονιόμαστε.

Σημασία έχει ότι περάσαμε τέλεια, κι εμείς, κι αυτοί, οι οποίοι απέδειξαν ξανά πως είναι μια κορυφαία μπάντα, η οποία δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, κι όσοι λένε πώς έχουν πέσει ή χάσει τη λάμψη τους κλπ, είναι απλώς αστείοι και γραφικοί, η ποιότητα δε μετριέται σε με εμπορικούς αριθμούς, αλλά πού να το καταλάβουν αυτό τα θύματα της mainstream πλέμπας. Αδιάφορο, βέβαια, είναι. Εμείς, ξέρουμε ποιοι είναι οι Archive, και αυτό μετράει – μία εκ των κορυφαίων μπαντών του πλανήτη και ευχαριστούμε θερμά τη High Priority Promotions που τους έφερε. Ευχόμαστε να τους ξαναφέρει και να φέρει και Evanescence, ου θα κάνουν περιοδεία στην Ευρώπη μαζί με Within Temptation (οι οποίοι, είχαν έρθει μια φορά, προ εντεκαετίας) και κανένας δεν ενδιαφέρεται να τους κλείσει εδώ.

SETLIST:

You Make Me Feel

Fuck U

Pills

Bullets

Kings Of Speed

Kid Corner

Violently

System

Remains Of Nothing

Erase

Finding It So Hard

End Of Our Days

Collapse / Collide

Controlling Crowds

Dangervisit

Lights

Again

Bonus: Δείτε εδώ και μια μίνι συνέντευξη που έδωσαν κάποια μέλη της μπάντας, με την ευκαιρία της επίσκεψής τους, στο RiseTV!

Φωτογραφία: Πάνος Σταυρουλάκης

___

Ανταπόκριση, για το sinavlia.gr:

Κείμενο από τον Πάνο Σταυρουλάκη και φωτογραφίες (εκτός της τελευταίας), από τον Θανάση Μαϊκούση.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

O J Mascis, σε solo live, για πρώτη φορά στην Αθήνα!

Ο πολυαγαπημένος 53χρονος Αμερικανός τραγουδιστής, κιθαρίστας, συνθέτης και παραγωγός, Joseph Donald Mascis,...
Read More