Ανταπόκριση: Antimatter, New Past, Church Of The Sea @ Death Disco – Κυριακή 24/03/2019

2019 και πέμπτη εμφάνιση των αγαπημένων Antimatter στην Αθήνα, την πόλη που τόσο αγαπούν, κι εκείνη τους το ανταποδίδει. Βλέπετε, οι Antimatter, έχουν ηχογραφήσει μέχρι και ζωντανό δίσκο στην Ελλάδα (‘Live @ An Club’), όταν μάς επισκέφθηκαν για δεύτερη φορά, προ δωδεκαετίας. Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες αγαπούν πολύ τους Βρετανούς αυτούς, κάτι που απέδειξαν και τώρα, με ένα κατάμεστο Death Disco, υπογραμμίζοντας έτσι τη στενή σχέση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μπάντας και κοινού, τα τελευταία 16 χρόνια, οπότε και μάς ήρθαν για πρώτη φορά εδώ. Πάμε, όμως, να δούμε αναλυτικά, τι συνέβη το βράδυ της Κυριακής, παραμονή της εθνικής επετείου:

Η βραδιά θα ξεκινούσε με το σχετικά νεοσύστατο σχήμα των Church Of The Sea, οι οποίοι προ λίγων μηνών, κυκλοφόρησαν και το πρώτο τους, πολύ αξιόλογο ep. Οι ίδιοι, αυτοπεριγράφονται ως μια μπάντα η οποία ισορροπεί ανάμεσα στο doom και το σκοτεινό ηλεκτρονικό ροκ, με βαριά beats και αιθέριες φωνές, και νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε σε αυτή την περιγραφή, αφού ο οποιοσδήποτε θα διαπιστώσει πως ισχύει, ακούγοντας το ep τους. Δυστυχώς, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, δεν τους πρόλαβα – έφτασα στο venue πριν αρχίσει το δεύτερο support, όμως από φίλους παρευρισκόμενους, άκουσα τα καλύτερα. Δεν τους ήξεραν και εντυπωσιάστηκαν, ειδικά από τη φωνή της κοπέλας της πάντας. Ακριβώς όμως επειδή είναι νέα μπάντα με αρκετό δρόμο μπροστά της, σίγουρα θα την ξαναπετύχουμε κάπου. Μέχρι τότε, ας ακούσουμε την πρώτη τους δουλειά:

Σειρά είχαν οι New Past, οι οποίοι ξεκίνησαν το σετ τους στις 22:00 ακριβώς. Η τετράδα των New Past, αποτελείται από ντράμερ, κιθαρίστα, μπασίστα κι τραγουδιστή και όλοι μαζί συνθέτουν ένα progressive rock με αρκετά μέταλ στοιχεία, κουαρτέτο, οι οποίοι προ διετίας, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο, ‘State Of Falling’. Είχε τύχει να τους δω κιόλας, μια φορά, τον Ιούνιο του 2017, στον ίδιο χώρο όταν  μαζί με τους αγαπημένους Amniac, είχαν ανοίξει τους New Past, οι οποίοι είχαν βγάλει τότε τον δίσκο τους. Δε θυμάμαι πολλά, από το βράδυ εκείνο, μόνο μια ευχάριστη, σίγουρα, ατμόσφαιρα, για αυτό περίμενα να δω τι θα έβλεπα και θα άκουγα και αυτό το κυριακάτικο βράδυ, στον γνωστό μας χώρο, στου Ψυρρή.

Ξεκίνησαν με κομμάτια από τον δίσκο τους. Μετά το πρώτο, ο τραγουδιστής ευχαρίστησε, καλησπέρισε, συστήθηκε (ως μπάντα) και είπε πως είναι μεγάλη τους τιμή που ανοίγουν τους Antimatter. Ζήτησε ένα χειροκρότημα για το πρώτο support, λέγοντας πως ήταν πολύ ωραίο και ευχαρίστησε και τη διοργάνωση, που τος κάλεσε, για να περάσουμε όμορφα, εκείνο το βράδυ. Βλέποντάς τους, θα έλεγα πως είναι συμπαθητικοί, αλλά προσωπικά δε με ενθουσίασαν κιόλας, λίγο ούτε κρύο, ούτε ζέστη, ας πούμε. Ακόμα, η προφορά των αγγλικών του τραγουδιστή, μου φαίνεται κάπως βαριά, ή για να το πω αλλιώς, τυπική προφορά αγγλικών από Έλληνα που ναι μεν ξέρει αγγλικά, αλλά δεν έχει ασχοληθεί με το να βελτιώσει τον τρόπο προφορά τους. Όχι πως είναι κακό ή απαραίτητο να το κάνει κάποιος γενικά, αλλά όταν τραγουδάς σε μια αγγλόφωνη μπάντα, ίσως είναι λίγο θεματάκι, γιατί ‘χτυπάει’ στο αυτή του ακροατή κάπως περίεργα. Ακόμα, τα ντραμς ακούγονταν λίγο χοντροκομμένα.

Πέραν αυτών, νιώθουν σχετικά άνετα στη σκηνή – ντάξει, όχι και πλήρως, αλλά δεν είναι και ‘φοβισμένοι’. Ο τραγουδιστής ψιλοκινούταν γενικά και το όλο του στυλ, μου έβγαζε πως θα του πήγαινε και κάτι ακόμα πιο μέταλ, καθώς αυτό που παίζουν σαν μπάντα, είναι ατμοσφαιρικό ροκ, με κάποιες λίγες εξάρσεις, θα έλεγα και φλερτάρει οριακά με τη μέταλ. Μετά το δεύτερο κομμάτι, μας ενημέρωσε πως όλα τα κομμάτια, υπάρχουν στον πρώτο τους δίσκο (άρα, λογικά, σχεδιάζουν και δεύτερο), ο οποίος υπήρχε στο merch, μαζί με κάποια μπλουζάκια. Ρώτησε το κοινό αν ‘είμαστε εδώ;’, εκείνο απάντησε καταφατικά και συνέχισε με ‘Θα χτυπηθείτε τώρα;’. Ένας απάντησε ‘μόνο death’ και εκείνος, του είπε ‘σχεδόν!’, χιουμοριστικά.

Το τέταρτο ήταν πιο ρυθμικό και γενικώς, καταλαβαίνεις πως τα τραγούδια τους, διαφέρουν μεταξύ τους, δεν είναι δηλαδή ένα μονότονο, ανάλλαγο σετ. Μόλις αυτό τελείωσε, ο τραγουδιστής είπε ‘Αυτά, για την Περσεφόνη, τα πάνω, τα κάτω, τους κύκλους της ζωής του ανθρώπου… Αυτά, λέει, πάνω – κάτω, ο δίσκος μας. Τώρα, πάμε σε κάτι καινούργιο, που δεν υπάρχει στον πρώτο μας δίσκο και είναι το τελευταίο από μας, για να δώσουμε και τη σκυτάλη στους Antimatter. Σας ευχαριστούμε που ήσασταν εδώ και ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα. Καλή συνέχεια’. Ύστερα από αυτό, ακολούθησε το πέμπτο κομμάτι τους, νέο και ακυκλοφόρητο (ακόμα), το οποίο και ήταν καλό! Γενικώς, είχαν πάθος και καλή διάθεση, όση ώρα βρέθηκαν επί σκηνής – μέχρι τις 22:35, οπότε και το σετ τους τελείωσε, με πέντε κομμάτια, μεγάλης, σχετικά, διάρκειας.

Το ρολόι έδειξε 22:55 και η ώρα των Βρετανών dark rockers Antimatter, να ανέβουν στη σκηνή, είχε φτάσει – και αυτό ακριβώς, έκανε η αγαπητή αυτή τετράδα, με τον χαρακτηριστικό της τραγουδιστή, ζωσμένος με την κιθάρα του, μαζί με τον ντράμερ, τον κιθαρίστα και τον μπασίστα. Ξεκίνησαν μελωδικά, με το ‘The Third Arm’, από τον νέο τους, περυσινό δίσκο ‘Black Market Enlightenment’, με τον ντράμερ να έχει θέμα με τα προηχογραφημένα, κάτι που του πήρε χρόνο για να διορθωθεί, μετά το τέλος του πρώτου κομματιού. Ο τραγουδιστής, άδραξε την ευκαιρία και του είπε πως είναι τότε ώρα να αξιοποιήσει (ο ίδιος) τις ικανότητές του στην κωμωδία (στο τύπου stand up comedy, λέγοντας μας ανέκδοτα και αστεία περιστατικά από την περιοδεία).

Αφού ξεπεράστηκαν τα θέματα, προχώρησαν στο δεύτερο κομμάτι, με τον κόσμο να χειροκροτεί στην αρχή του, αναγνωρίζοντάς το, μάλλον, και με τον κιθαρίστα, ο οποίος ασχολούταν και με τα πετάλια του, να κάνει και δεύτερη φωνή. Ύστερα κι από αυτό, ο τραγουδιστής απηύθυνε χαιρετισμό λέγοντας ‘Thank you Athens, cheers’, υψώνοντας το ποτήρι του. Η βραδιά συνεχίστηκε με συνεχή ροή και από το ένα αγαπημένο κομμάτι, η μπάντα να κυλάει στο άλλο. Το κοινό φάνηκε να το ευχαριστιέται πολύ και να αναγνωρίζει και πολλά κομμάτια κιόλας. Ο ήχος ήταν πολύ καλός αν και σε υψηλή ένταση, τα φώτα ήταν κυρίως σταθερά στο μπλε, με τη συνοδεία καπνού, ανά διαστήματα και με κάποια έξτρα φώτα (σαν κάποια που έχει το Temple, τα οποία βγάζουν λωρίδες λευκού, ας το πούμε, φωτός- δύσκολο να περιγραφούν), να έχουν προστεθεί τη σκηνή, ίσως και από την ίδια τη μπάντα.

Η βραδιά συνεχίστηκε με τη μπάντα να οργώνει τη δισκογραφία της και με την επιλογή των κομματιών που είχε κάνει στο setlist της, να καταφέρνει να εκπροσωπηθούν πέντε από τους επτά τους δίσκους, με τους δύο τελευταίους (‘The Judas Table’, 2015 και ‘Black Market Enlightenment’ 2018) , λίγο περισσότερο (έμειναν έξω ο δεύτερος (‘Lights Out’, 2003) και ο τρίτος (‘Planetary Confinement’, 2005). Έπαιξαν, όμως, και το ‘Welcome To The Machine’ (το είχαν παίξει, θυμάμαι, και την προηγούμενη φορά – μάλλον το αγαπούν), το cover των Pink Floyd, το οποίο κυκλοφόρησαν κιόλας, σε ομώνυμο ep, το  2016. Πριν το 15ο και τελευταίο κομμάτι, ο τραγουδιστής είπε ‘έχουμε άλλο ένα, αλλά δε θα φύγουμε και θα ξανάρθομε, είμαι 43 ετών, δε μπορώ να τα κάνω αυτά πια’, προκαλώντας το γέλιο του κοινού και παραλείποντας έτσι, την καθιερωμένη κίνηση των μπαντών, που αποχωρούν από τη σκηνή και επανέρχονται, ύστερα από λίγο, για το encore.

Έτσι, με το ‘Sanctification’ να κλείνει το σετ τους, τελείωσαν με κιθαριστικά ξεσπάσματα και ο τραγουδιστής μας αποχαιρέτησε, πρώτον, λέγοντας μας ένα ‘μικρό μυστικό’, ότι ήμασταν καλύτερο, και καλά, κοινό, από αυτό της Θεσσαλονίκης (όπου είχαν παίξει την προηγούμενη μέρα, ενώ μετά από εμάς, την επομένη, θα έπαιζαν στην Πάτρα) και δεύτερον, λέγοντας ‘It was very emotional… Thank you, Athens. See you next time!’ , οπότε και κατέβηκαν από τη σκηνή, αφού υποκλίθηκαν, με το ρολόι να δείχνει 00:35, ύστερα από μία ώρα, σαράντα λεπτά και δεκαπέντε τραγούδια, με θύελλα χειροκροτημάτων, τουλάχιστον 200 ατόμων, τα οποία γέμισαν το Death Disco, ευτυχώς όχι ασφυκτικά, να τους ακολουθεί.

Συμπερασματικά, η βραδιά κρίνεται σχεδόν απόλυτα επιτυχημένη: Μπόλικος κόσμος (ε, για τα πλαίσια μικρού χώρου – περισσότερος από την προηγούμενη φορά, στον ίδιο χώρο), εξαιρετική απόδοση από τους Antimatter – ως προς την εκτέλεση κομματιών και τις επιλογές τους, την επικοινωνία με το κοινό, την ευγένεια και τη σκηνική τους παρουσία (παρά το γεγονός – το οποίο επαλήθευσα τώρα, βλέποντας τους για δεύτερη φορά -, κατά το οποίο πιστεύω, πως ναι μεν είναι πολύ ωραίοι για να τους δεις ζωντανά, αλλά είτε είναι κάπως κατώτεροι του studio, είτε δεν μπορούν να ‘περάσουν’ στον κόσμο, τόσο εύκολα το συναίσθημα, κυρίως το μελαγχολικό, που βγάζουν στους δίσκους τους – ίσως επειδή στο live είναι πιο ηλεκτρισμένοι, δεν ξέρω…). Ακόμα, οι επιλογές των support νομίζω ήταν πολύ καλές, και είναι επίσης θετικό το γεγονός ότι δίνεται βήμα σε νέες μπάντες, από στην πρώτη.

Η ένστασή μου, η οποία είναι αυτή που με έκανε να γράψω πριν ‘σχεδόν απόλυτα επιτυχημένη’, είναι ως προς τον προγραμματισμό (ο οποίος, οκ, έπεσε λίγο έξω, σε λογικά πλαίσια), του οποίου το κακό φαινόταν εξαρχής, όταν βγαίνει τέτοιο χρονοδιάγραμμα (χωρίς να υπολογίσουμε και τις χρονικές αποκλίσεις), Κυριακή βράδυ, με τρείς μπάντες, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα, να τελειώσει η συναυλία μία παρά είκοσι, με τα ΜΜΜ, να έχουν τελειώσει. Κακό. Κατ’ εμέ, είτε έπρεπε να άνοιγαν οι πόρτες ένα μισάωρο νωρίτερα, είτε να μην υπήρχε το πρώτο support, δε γίνονται να τα φτάνουμε όλα στην υπερβολή και το πράγμα να ξεφεύγει, δυσκολεύοντας ύστερα τόσο κόσμο να γυρίσει σπίτι του. Πέραν αυτού, όλα τα υπόλοιπα ήταν μια χαρά, η βραδιά πολύ όμορφη και το κοινό κατευχαριστημένο και σίγουρα έτοιμο να υποδεχτεί τους Antimatter ξανά στο μέλλον στην Αθήνα.

SETLISTS:

CHURCH OF THE SEA:

1) Sweet Surprise

2) XVII

3) Strange Weather

4) Mojo

5)Mirrors

6) No One  Deserve

7) At The Edge

_

NEW PAST:

1) Descending

2) My Only Friend

3) Heads or Tails

4) Ascendiing

5) Memory

_

ANTIMATTER:

1) The Third Arm

     2) Stillborn Empires

     3) Can of Worms

     4) Partners in Crime

     5) Black Eyed Man

     6) The Last Laugh

     7) Monochrome

     8) Paranova

     9) Killer

   10) Welcome to the Machine

   11) Wide Awake in the Concrete Asylum

   12) Redemption

   13) Leaving Eden

   14) Between the Atoms

   15) Sanctification

_

***

Σημείωση συντάκτη: Δυστυχώς, εκείνη τη μέρα, δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site mas, για αυτό και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, είναι ερασιτεχνικές, τραβηγμένες με το κινητό, από εμένα. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανοήση.

**

Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη.

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Trisomie 21, Qual, Data Fragments, Waiting For Words @ Temple – Παρασκευή 12/10/2018

Παρασκευή βράδυ, όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Temple, για τη μεγάλη συναυλία...
Read More