Ανταπόκριση: Amenra & Treha Sektori @ Piraeus 117 Academy – Παρασκευή 14/12/2018

Παρασκευή, 14 του μηνός κι εμείς, είχαμε άλλο ένα ραντεβού με τη Smoke The Fuzz, αυτή τη φορά, στο Piraeus Academy, όπου θα ‘συναντούσαμε’ τους Amenra, στην τέταρτη, πολυαναμενόμενη επίσκεψή τους, στη χώρα μας, ένα γεγονός, το οποίο εγώ, το χαρακτήρισα, λίγες μέρες πριν, ως το σημαντικότερο πριν τη λήξη του έτους. Δεν ήξερα, όμως, τι με περίμενε – ή μάλλον, δεν περίμενα το μέγεθος αυτού που θα συναντούσα και τον αντίκτυπό του, σε μένα. Το τι συνέβη, το βράδυ της Παρασκευής, πάμε να δούμε αναλυτικά, αν και πρέπει να προειδοποιήσω πως το μεγαλείο της εμφάνισης των Amenra,καθώς και η συνολική ατμόσφαιρα που επικράτησε στο κατασκότεινο Academy, είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια και αυτό, επειδή δεν παρακολουθήσαμε μια απλή συναυλία,αλλά βιώσαμε μια εμπειρία ζωής. Παρ’ όλα αυτά, θα αποπειραθώ να σας μιλήσω για αυτήν.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα της βραδιάς, οι πόρτες θα άνοιγαν στις 20:00. 20:15, βρέθηκα έξω από το venue, μαζί με καμιά σαρανταριά άτομα που περίμεναν στην ουρά – στην οποία, είδα και γνωστούς μου(όπως και μέσα, ύστερα, άλλωστε – οι συνήθεις, συναυλιακοί ύποπτοι, βλέπετε).Γρήγορα βρέθηκα μέσα στον χώρο, όπου έπιασα μια καλή θέση, στα αριστερά της πρώτης σειράς. Ο κόσμος, ακόμα ελάχιστος. Πριν προλάβω να ρίξω πλήρη ματιά, το ρολόι έδειχνε 20:30 και ωσάν Εγγλέζος, που λέμε, ο Γάλλος Dehn Sora, ανέβηκε στη σκηνή,φέρνοντας επί αυτής, το solo projectτου, Treha Sektori(το οποίο, κατά ακριβή μετάφραση, σημαίνει ‘το μέρος όπου [αυτοί] πέφτουν’). O Sora, έχει κάνει κι άλλες αξιοσημείωτες δουλειές, πέραν του συγκεκριμένου project – θέλω να πω, δεν είναι τυχαίος.Το project, το ξεκίνησε το 2005, ενώ, αν δεν κάνω λάθος, και ο πρώτος του δίσκος, με αυτό, ήταν το 2009(ακολούθησαν άλλοι δύο, καθώς και πολλά splits και συνεργασίες). Το συγκεκριμένο project, λοιπόν, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως dark ambient με industrial, ίσως,στοιχεία. Με αυτό, έχει επισκεφθεί την Αθήνα, άλλες δύο φορές. Μία στο Bios Ρομάντσο, πριν 4 χρόνια σχεδόν, ανοίγοντας για τον Tim Heckerκαι άλλη μία, στο Temple,πριν από 8 μήνες, ανοίγοντας για τον Mortiis. Αυτή τη φορά, όμως, μας επισκέφθηκε μετά των ‘αδερφών’του, καθώς ανήκει κι αυτός επί χρόνια στην κολλεκτίβα των Church Of Ra, που ίδρυσαν οι Amenra΄(τους οποίους, συνόδευσε και σε άλλες τους εμφανίσεις, φέτος, ενώ, προ τετραετίας, είχαν κυκλοφορήσει κι ένα split, μαζί) και συμπεριλαμβάνει μόνο άξια λόγου σχήματα και καλλιτέχνες. Πρώτη φορά,επίσης, για τον ίδιο, σε τόσο μεγάλο χώρο, στην πόλη μας – αν και δεν ξέρω κατά πόσο αυτό μετράει, εν τέλει, αφού η γνωστή πλειοψηφία του ελληνικού κοινού,τείνει, κλασικά να αγνοεί το πρώτο όνομα (συχνά, και όσα υπόλοιπα μπορεί να υπάρχουν μέχρι πριν τους headliners) μιας συναυλίας, ό,τι κι αν γίνεται, ό,τι κι αν λέγεται, ακόμα κι αν παίζει κι ο θεός ο ίδιος,ακόμα κι αν (όπως έχει τύχει, στο παρελθόν), αυτό το όνομα, είναι σημαντικότερο/ γνωστότερο / καλύτερο / πιο δύσκολο στο να έρθει ή / και να ξανάρθει, από το κυρίως. Επομένως, λίγοι, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε το σετ του – μια δυο σειρές, μπροστά, και μερικοί διάσπαρτοι, στα μετόπισθεν, που δεν έλεγαν να το βουλώσουν και να μας αφήσουν να απολαύσουμε τη μυσταγωγία που αυτό, μας προσέφερε.

Ανεβαίνοντας, λοιπόν, ο Sora, πήρε τη θέση του πίσω από τον πάγκο του, ο οποίος, είχε στηθεί στα δεξιά της σκηνής (θεωρητικά, θα υπήρχε κάποιος λόγος που έγινε αυτό, πιθανώς για να είναι απρόσκοπτη η θέαση των βίντεο, κάτι, όμως, που δυσκόλεψε όσους ήμασταν στα αριστερά, να τον παρακολουθήσουμε, αφού και τα φώτα, δε μας βοήθησαν σε αυτό), και ξεκίνησε το σετ του, το οποίο, με μία συνεχή ροή, μέχρι το τέλος του, μας βύθισε στη μαυρίλα και στην απελπισία. Μας οδήγησε σκότωσε, πήρε τις ψυχές μας,και με τη μουσική του βάρκα, μας οδήγησε στις πύλες του Άδη. Τις άνοιξε, μας συνόδευσε μέσα, με ξενάγησε εκεί, μας παρέδωσε στους υπεύθυνους και έφυγε, για να μας ρίξουν, εκείνη στα Τάρταρα. Ένα διαστρικό ταξίδι επιθανάτιου ρόγχου ήταν το σετ του. Μια καταβύθιση στην κόλαση. Ένας εφιάλτης δίχως τέλος. (Όλα αυτά,τα λέω με τη θετική και καλλιτεχνική έννοια, μην παρεξηγηθώ). Τέρμα σκοτάδι, με μόνο έναν προβολέα, πάνω και διαγώνιά του, να τον φωτίζει με λευκό φως, λιγότερο και από το 1/3 της έντασής του, καθώς αυτός, μακέλευε τις κονσόλες του και τις βαρούσε αλύπητε. Πένθιμα προηχογραφημένα μέρη (ουρλιαχτά,τυμπανοκρουσίες, πυροβολισμοί) και στριγκά φωνητικά, δημιουργούσαν ένα ανατριχιαστικό μουσικό αποτέλεσμα, το οποίο, σε συνδυασμό με τις άγριες εικόνες που προβάλλονταν πίσω του, έκαναν τη συνολική οπτικοακουστική εμπειρία του σετ του, ικανή να σε διαπεράσει και να σε διαταράξει εσωτερικά. Περισσότερα πράγματα – ως προς το τι έκανε με τα όσα είχε μπροστά του – δεν μπόρεσα να διακρίνω. Πρώτον, επειδή αυτός βρισκόταν από την άλλη μεριά, δεύτερον, η έλλειψη φωτός, με / μας δυσκόλευε ιδιαίτερα (κοινό και φωτογράφους) – υποθέτω,εκείνος θα την έχει συνηθίσει. Μέχρι τις 21:05, οπότε και ξαφνικά, τελείωσε το σετ, είχαμε καταφέρει να μπούμε σε ένα τόσο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό mood, που αφενός, αποτελέσει δανική εναρκτήρια σεκάνς για ό,τι θα επακολουθούσε, αφετέρου, προσωπικά, δε θα είχα θέμα να τον βλέπω και να τον ακούω για κάνα δίωρο, μιας και ήταν υπέροχος(αντιπαρέρχομαι, βλέπεται, ανοησίες, κάποιων, περί ‘μονοτονίας’, έλεος κάπου).Μόλις ο Sora, τελείωσε,χειροκροτήθηκε (από όσους είχαν ανοιχτά αυτιά και κλειστό στόμα), έκανε λίγο πίσω, μας κοίταξε, και αποχώρησε, χωρίς να πει τίποτα – καλύτερα, δε χρειαζόταν να βγούμε και αμέσως, από το σκοτεινό κελί, στο οποίο, μας είχε βάλει.

Η σκηνή, άδειασε από τον εξοπλισμό του Sora, και στήθηκε ο των Amenra(ή τουλάχιστον, όσος δεν είχε στηθεί από πριν). Το ρολόι, τώρα, έδειχνε 22:27 (με το πρόγραμμα, να έχει ανακοινώσει την εμφάνισή τους για τη 22:30). Ένα intro αρχίζει να ακούγεται, τα φώτα χαμηλώνουν ξανά, στην οθόνη, εμφανίζεται ένα λευκό σύμβολο, σαν σε σχήμα πουλιού. Το κοινό, αρχίζει να σφυρίζει και να χειροκροτάει, ενώ η μπάντα, μπαίνει στη σκηνή με αργά βήματα, και αρχίζει να παίρνει τις θέσεις της, με τον πρωτομάστορα της, τον Colin H. van Eeckhout (στη συνέχεια, Colin, για συντομία), να παίρνει τη δική του, κλασική, στα γόνατα – και πλάτη στο κοινό,ενώ παίρνει στα χέρια του δυο μεταλλικούς κυλίνδρους, πράγμα που αμέσως κατάλαβα τι σημαίνει, αφού αυτή ήταν και η πρώτη του κίνηση, την προηγούμενη φορά: Έναρξη με το ‘Boden’,από τον πέμπτο ‘Mass’. Εδώ, θα πατήσουμε λίγο το pause και θα κάνουμε μια λογοτεχνική αναδρομή, που μας έλεγαν και στο Γυμνάσιο, για να πάμε λίγο πίσω και να μιλήσω εμβόλιμα για κάτι, που πρέπει να αναφερθεί,πριν προχωρήσουμε με το χρονογράφημα της Παρασκευής.

Ήταν Απρίλιος του 2017, όταν, μιλώντας με έναν φίλο μου, επίσης συναυλιοφάγο, σχολιάζαμε τα live του μήνα, και μου λέει: ‘Στις 28, έχουμε και Amenra,στο Gagarin’. Ποιοι είναι αυτοί, τον ερωτώ εγώ, ο ανίδεος. Μου λέει ‘Δεν τους ξέρεις; Άκουσέ τους,και έλα, είναι φοβεροί! Τους έχω δει άλλες δύο φορές! Και αυτή τη φορά θα έχει και Oathbreaker μαζί’. ‘Πολλές άγνωστες πληροφορίες, μου λες, τώρα’, του λέω. ‘Καλά, θα το ερευνήσω το θέμα και θα πράξω τα δέοντα, αν κρίνω ότι αξίζει. Θα σου πω, αν είναι’. Και το ερεύνησα το θέμα. Και έπραξα τα δέοντα. Και τους άκουσα. Και έκρινα. Και του το είπα. Και βρέθηκα στο Gagarin, εκείνο το βράδυ, της τελευταίας Παρασκευής του προηγούμενου Απριλίου. Και δεν το μετάνιωσα στιγμή. Το αντίθετο, μάλιστα. Από τις πιο δυνατές συναυλίες που έχω παρακολουθήσει. Αλλά – γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά, τα πράγματα, ποτέ δεν είναι όσο απλά ακούγονται. Βλέπετε, έτυχε να ακούσω πρώτα τους Oathbreaker, που εντάξει, κακά τα ψέματα, συγκλονίστηκα από αυτούς, μιας και έχω και μια ιδιαίτερη αγάπη για της γυναίκες τραγουδίστριες της μέταλ, όταν αυτές είναι αξιόλογες, βεβαίως,όπως είναι και με το παραπάνω, εκείνη των Oathbreaker. Είχαν βγάλει και πολύ πρόσφατα τον δίσκο τους ‘Rheia’ οπότε, κόλλησα με αυτόν. Άκουσα και Amenra, φυσικά, μου άρεσαν πολύ, αλλά επειδή το μυαλό μου, ήταν κολλημένο στους Oathbreaker, δεν έδωσα σε εκείνους, πολλή βάση. Και φτάνουμε στη βραδιά του live, όπου εμφανίζονται πρώτοι οι Oathbreaker, με κάνουν σκόνη με το συγκλονιστικό show τους, και άντε βρες μετά δύναμη, να παρακολουθήσεις οποιονδήποτε, πόσο μάλλον,τους Amenra, οι οποίοι,ήταν επίσης ισοπεδωτικοί, όπως αποδείχθηκε. Αυτό, δηλαδή, που θέλω να πω, είναι πως οι Oathbreaker, μου είχαν κλέψει την καρδιά, εκείνο το βράδυ, ίσως επειδή έτυχε να είναι και πρώτοι, οπότε, ύστερα, δεν ήμουν 100% εκεί, εγκεφαλικά, στους Amenra – οι μουσικόφιλοι, θα καταλαβαίνουν τι προσπαθώ να εξηγήσω, πιστεύω. Παρ’ όλα αυτά, φυσικά και με συγκλόνισαν και οι Amenra,φυσικά και έμεινα ενεός βλέποντάς τους, από την αστείρευτη ενέργειά τους, την τρομερή μουσική τους και το τόσο δυναμικό show τους. Απλώς, ξέρετε, είναι αυτό που σκέφτομαι τη βραδιά εκείνη, μετά από καιρό, και πρώτοι, στο μυαλό μου έρχονται οι Oathbreaker. Ίσως επειδή με στιγμάτισαν τόσο; Ίσως επειδή δεν είχαν και δεν έχουν ξανάρθει; Ποιος ξέρει… Σημειωτέον, τη βραδιά εκείνη, το Gagarin,σχεδόν τίγκαρε, εγώ δε μετάνιωσα ποτέ την απόφασή μου να πάω, ενώ είμαι ευγνώμων σε εκείνον τον φίλο μου, για τη μεταλαμπάδευση των πάντα, τόσο σπουδαίων μουσικών του γνώσεων και προτιμήσεων. Επίσης, να σημειώσουμε πως τότε, οι Amenra είχαν κάνει τις εξής υπερβάσεις, παίζοντας για την αγαπημένη τους Αθήνα: Ήρθαν, εν μέσω ακουστικού tour και έπαιξαν μόνο εδώ, ένα φοβερό, ηλεκτρικό show (‘επειδή, μάλλον, το χρειάζονταν και αυτοί, και εμείς’, όπως δήλωσαν), ενώ η performance τους, διήρκεσε 75 ολόκληρα λεπτά, πράγμα πρωτοφανές, αφού συνηθίζουν να παίζουν 50 – 60 λεπτά (πράγμα λογικότατο, με αυτό που κάνουν, και το οποίο, θα αναλύσουμε στη συνέχεια). Ο καιρός, πέρασε, εγώ είχα την ευκαιρία, με καθαρό μυαλό, να ψάξω, πλέον, χωρίς την χρονική ‘πίεση’ μιας επερχόμενής τους, συναυλίας, το σύνολό της δισκογραφίας τους, να διεισδύσω αρκετά σε αυτή και να ξετρελαθώ μαζί τους. Άρα, ήμουν έτοιμος για την επόμενη άφιξή τους, όποτε κι αν αυτή, ερχόταν –πράγμα που δεν περίμενα να γίνει τόσο σύντομα και χαίρομαι πολύ που διαψεύστηκα, από τη Smoke The Fuzz, τη φοβερή διοργάνωση που αφενός, αναγνωρίζει τις ανάγκες του κοινού της,αφετέρου, ξέρει να σέβεται απίστευτα τους καλλιτέχνες, και για αυτό κι εκείνοι,τη λατρεύουν (όπως κι εμείς), και για αυτό πχ, κατάφερε και έφερε και τους Amenra, όχι μόνο τώρα, που λες οκ, είχε δημιουργήσει εξαιρετικό ‘προηγούμενο’, που λέμε, αλλά και την προηγούμενη φορά, που προανέφερα, αφού χωρίς αυτήν, ίσως να μην τους ξαναβλέπαμε (μιας και η εταιρία που τους είχε φέρει το ’12, σταμάτησε να‘ριψοκινδυνεύει’ και κινείται σε πιο safe μονοπάτια και επιλογές πια, ξεχνώντας, όμως, πως όποιος τολμά, δικαιώνεται – καλή ώρα / θα τα πούμε, αυτά και παρακάτω). Και ξαναγυρνάμε στο σήμερα, και στην έναρξη του‘Boden’, με σιγή να πέφτει ανάμεσα στο πλήθος, το οποίο, πλέον, είχε αυξηθεί δραματικά, γεμίζοντας το Academy στον εντυπωσιακό βαθμό των 4/5 του!

Το ρυθμικό χτύπημα των ράβδων, συνεχίστηκε, αποτελώντας το εναρκτήριο μέρος του κομματιού, ενώ τα υπόλοιπα όργανα, άρχισαν σιγά σιγά να συμμετέχουν. Στο video wall (στο οποίο και χρησιμοποιήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του show τους με διάφορα σκοτεινά βίντεο), πρόβαλλε, ήδη, απόκοσμα δάση. Η ηρεμία πριν την καταιγίδα, έφτανε σιγά σιγά, στο τέλος της. Κι αυτό,γιατί ή ένταση, με μικρούς ρυθμούς, αυξανόταν. Μέχρι το τρίτο λεπτό, οπότε ο Colin σηκώθηκε, όντας ακόμα γυρισμένος, φυσικά. Η μουσική δυνάμωσε και όλοι άρχισαν να κοπανιούνται, κοινό και μπάντα, κάτι το οποίο αυξήθηκε, καθώς μετά από μερικά δευτερόλεπτα,ξεκίνησε και το φωνητικό μέρος, από πλευράς του Colin, οπότε καταλαβαίνετε τι έγινε. Ένα πανδαιμόνιο ξεκίνησε, το οποίο, δεν έμελλε να τελειώσει σύντομα – ευτυχώς. Με ένα setlist, που όπως μάθαμε από έγκυρες πηγές, λίγες ώρες πριν το live, ήταν ειδικά προορισμένο, μόνο για την Αθήνα, και το οποίο επεφύλασσε εκπλήξεις, κανείς δεν ήξερε τι να περιμένει.Αυτό, ισχύει και για μένα, αφού, με τα όσα είπα πρωτύτερα, περί της πρώτης μου, ζωντανής επαφής με τους Amenra, περίμενα για τώρα, κάτι εξίσου καλό, αλλά σίγουρα, δεν περίμενα σε καμία περίπτωση αυτό που θα συνέβαινε, τελικά.

Με έναν ήχο άψογο, εξαιτίας του οποίου, άκουγες τα πάντα πεντακάθαρα και δε χανόταν ή θαβόταν τίποτα, η μπάντα, είχα ό,τι χρειαζόταν για να μας αποδείξει ποια είναι και το έκανε. Καταρχάς, να πω εδώ, για τον ήχο, πόσο σημαντικό είναι που ήταν τέλειος (ήδη, από το προηγούμενο act, αλλά μετά, ακόμα καλύτερος). Πρώτον, μπορούσαμε να ακούσουμε τι τραγουδούσε ο Colin,πράγμα που δεν είναι συχνό, καθώς και με ελάχιστα θέματα στον ήχο, τα τόσο σκληρά φωνητικά του, χάνονται ή διαστρεβλώνονται. Τώρα, δε χάνονταν ούτε αυτά,ούτε τα πιο ήρεμα μέρη εκείνων – ευτυχία. Δεύτερον, μπορούσες να τα ακούσεις και να τα ξεχωρίσεις όλα τα όργανα που υπήρχαν στη σκηνή, κιθάρες, μπάσο, ντραμς– ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Τρίτον, να πούμε πως ενώ οι Amenra έχουν τόσο βαρύ ήχο, και η μουσική τους, θέλει ιδανικές συνθήκες ακρόασης, να καταστήσω σαφές πως αυτό επετεύχθη στο live, καθώς αυτές, ήταν οι καλύτερες. Και θα εστιάσω, πέραν των παραπάνω, στο ότι ο ήχος τους, ήταν στην κανονική ένταση για τον χώρο, δε γινόταν ούτε μία στιγμή ενοχλητικός, δε σε κούραζε, δε σε ξεκούφαινε. Σίγουρα είχαν καλό εξοπλισμό,μηχανήματα, ηχολήπτη κλπ, αλλά εκτός αυτών, ξέρετε, πρέπει να είσαι πραγματικά άξιος σαν καλλιτέχνης / μπάντα, για να μη στηρίζεσαι σε υψηλές εντάσεις ήχου και παραμορφώσεις, πιστεύοντας πως θα ‘ξεγελάσεις’ έτσι το ακροατήριο, όπως κάνουν πολλές μπάντες, εγχώριες και μη. Όχι. Όταν το έργο σου κι εσύ ο ίδιος αξίζεις, ξέρεις πως αν σεβαστείς τον ακροατή και να του το προσφέρεις όπως πρέπει, και για να το λάβει, εκείνος, δεόντως, και για να σεβαστείς κι εσύ ο ίδιος την καλλιτεχνική του αξία. Έχουμε πήξει από τους ανούσιους που προσπαθούν με το τίποτα να αλλάξουν μουσικά είδη, να μανιπιουλάρουν ακροατήρια και να το παίζουν και ντίβες. Εμετός. Οι Amenra, καμία σχέση, ευτυχώς. Αγνό, αυθεντικό μέταλ, που μπορείς όχι μόνο να το απολαύσεις, αλλά να γίνεις ένα μαζί του και μαζί τους.

Τα κομμάτια προχωρούσαν, φτάνουμε στο Razoreater,o Colin γυρνάει, το Academy ουρλιάζει, όλοι παραληρούν, εκείνος φωνάζει «I will never kneel down, because the knives aretoo sharp» και μαζί, γινόμαστε όλοι ένα, όπως είπα. Δύο χιλιάδες κόσμου, μεταξύ μας και όλοι, με την τετράδα. Ακόμα και οι κινήσεις μας, είναι πανομοιότυπες,ενώ εμπεριέχουν headbangingμέχρι θανάτου (τρεις μέρες πιασμένος, ήμουν πάλι, αλλά άξιζε όσο τίποτα).Πιστεύω πως αν υπήρχε χώρος στο σημείο του κοινού, θα πέφταμε μέχρι κι εμείς κάτω, να χτυπηθούμε σαν τον Colin,και λόγω της εσωτερικής έντασης που προκαλούσε η μουσική, αλλά και όντας συγκλονισμένοι από το όλο σκηνικό. Τα κομμάτια προχωρούσαν, το ένα έδινε τη θέση του στο άλλο, αμέσως μετά το τέλος του προηγούμενου, ενώ εμείς βυθιζόμασταν όλο και περισσότερο σε μία κατάσταση νιρβάνας, απόλυτης ηρεμίας και παράλληλα, τεράστιας εγκεφαλικής ηδονής. Προσωπικά, εντόπισα σημεία που η μουσική έφτανε μέσα μου και μού δημιουργούσε απανωτούς ψυχικούς οργασμούς. Δε μπορώ να το περιγράψω καλύτερα, ήταν κάτι πρωτοφανές! Φυσικά, η μπάντα, εκτός του ότι έδινε το 1000% εκεί πάνω, πράγμα που το εκτιμούμε όσο τίποτα, αυτό δε θα έφτανε, αν δεν ήμασταν ανοιχτοί στο να δεχτούμε όλα αυτά που είχε να μας δώσει. Ευτυχώς, ήμασταν, και για αυτό και όχι μόνο τα λάβαμε, αλλά αξιοποιήθηκαν μέσα μας, και με το παραπάνω – εγώ, νιώθω σαν να είμαι ακόμα εκεί ή σαν να με έχουν πάρει μαζί τους, στο Βέλγιο. Το δέσιμο της μπάντας, ήταν απίστευτο. Όλοι μαζί, αποτελούσαν μια γροθιά – μια γροθιά, που έσκασε στα μούτρα μας – με την καλή έννοια, καθώς και στα μούτρα του κάθε τι που μας προκαλεί πόνο, στη ζωή. Πέραν του μεταξύ τους, αυτοί, χρειάζονταν εμάς από κάτω, εμείς,αυτούς εκεί πάνω. Μια σχέση αλληλοσυμπλήρωσης. Κομμάτια που ενωθήκαμε και το παζλ που συμπληρώσαμε, εξερράγη στην Πειραιώς, όπου οι αμέριμνοι διαβάτες της,δε θα μπορούσαν ούτε να διανοηθούν τι γινόταν μέσα στο νούμερο 117, αυτής.Φαντάζομαι τι θα γινόταν, αν έβγαιναν και έπαιζαν στη νησίδα του δρόμου, θα παρέλυε η Πειραιώς, και ο κόσμος που δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει, θα κοιτούσε με απορία, ενώ οι γιαγιάδες θα σταυροκοπιούνταν. Ευτυχώς, αυτά, είναι για λίγους και μυημένους, και αυτοί, ήταν (ήμασταν, δηλαδή) όλοι, εκεί που έπρεπε, μέσα στο μαύρο κτήριο του αριθμού 117.

Καθώς το ένα τραγούδι, εναλλασσόταν με το άλλο (όχι τόσο γρήγορα, φυσικά, όσο ακούγεται, αφού τα κομμάτια τους, έχουν και μια κάποια διάρκεια), το ρολόι πλησίαζε 22:20. Το κοίταξα, λέω, ε, καλά, άντε, μέχρι τις 22:30 να παίξουν, στο τσακίρ, μέχρι 22:40. Όμως, πολλές, φορές στη ζωή, συμβαίνουν εκπλήξεις. Πιο σπάνιο, αυτές είναι ευχάριστες, όπως ήταν και η συγκεκριμένη, αφού, όπως φάνηκε, διαψεύστηκα πανηγυρικά και το σετ τους, δεν τελείωσε, παρά στις 23:05! Κανείς δεν το πίστευε, και όμως, συνέβη! Οι Amenra,έπαιξαν για έναν πρωτοφανές χρόνο, της τάξης των 95 λεπτών! Και αυτό, συνέβη ΜΟΝΟ εδώ, στην Αθήνα! Ούτε στη χώρα τους, δεν έχουν παίξει τόσο, ποτέ. Και τώρα, πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση και να πούμε πως αυτό που κάνουν οι Amenra επί σκηνής, είναι τρομακτικά επίπονο, εξαντλητικό και ενεργοβόρο, από σωματικής, φωνητικής και ψυχολογικής πλευράς. Θέλω να πω, δεν είναι τυχαίο που συνήθως παίζουν μια ώρα.Δεν είναι μία από τις μπαντούλες της σειράς, που έκαναν ένα hype Λόγω ίντερνετ, κάνουν τουρ σε όλη την Ευρώπη, για να κάνουν αρπαχτή όπου βρουν, παίζοντας ένα σαραντάλεπτο πχ, χωρίς καν να έχει, αυτό που παίζουν, τις υπερβολικές φωνητικές απαιτήσεις. Αλλά, σου λένε, εδώ οι άλλοι, τσιμπούν και έρχονται και μας σκάνε και τα εικοσάρια, όποτε θέλουμε την κάνουμε από τη σκηνή, θα μεγαλώσει και το Buzz του ονόματός μας, ξέρω ‘γω. Ούτε καν, καμία σχέση. Amenra και συναφείς μπάντες, παίζουν 50 – 60 λεπτά, γιατί περαιτέρω, θα ήταν απάνθρωπο, τι να λέμε τώρα… Κι όμως, αυτοί εδώ οι θεούληδες, ξεπέρασαν εαυτόν, για το αθηναϊκό κοινό και μόνο! Ε, κάτι σημαίνει αυτό – ή, μάλλον, πολλά σημαίνει…  [Είχαν ΄προειδοποιήσει’ τη διοργάνωση, πως θα έπαιζαν μέχρι που δε θα άντεχαν περισσότερο – ποιος, όμως,το περίμενε, ότι θα ήταν τόσο πολύ; Μάλιστα, όταν μετά το τέλος, εκείνη τους ρώτησε: ‘Μα 95 λεπτά; Είστε καλά;’, εκείνοι απάντησαν: ‘Was It Ok?’ – όχι τίποτε άλλο, απλώς για να καταλάβετε για τι ανθρώπους – καλλιτέχνες μιλάμε]. Όσο φτάναμε προς το τέλος, οπότε ο Colin, είχε απαλλαγεί από τη μπλούζα του, κι εμείς χαζεύαμε την πλάτη του, με το τατού ανάποδο κεφαλαίο ταυ –  τα λίγα δευτερόλεπτα που το βλέμμα κοιτούσε ευθεία, αφού από το χτύπημα, πήγαινε πάνω –κάτω, δεξιά – αριστερά, διαγωνίως και καθέτως, η παράνοια της μουσικής τους,είχε φτάσει σε εξωπραγματικά επίπεδα, κι εμείς αιωρούμασταν μέτρα ολόκληρα πάνω από το κεκλιμένο πάτωμα του Academy.Όταν πια, το τέλος έφτασε και οι Amenra αποχώρησαν νικητές, για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, αλλά και ‘ηττημένοι’ – εντός εισαγωγικών, με την έννοια ότι απόκαμαν τα μαυροφορεμένα μας παλικάρια, πράγμα λογικότατο – εμείς συνεχίσαμε να βρισκόμαστε για ώρα υπό την επίδραση της ναρκωτικής τους performance. Μόνο έτσι εξηγείται το γεγονός πως ενώ η ώρα περνούσε, όλος ο κόσμος – προσοχή, όλος, όχι μόνο ένα μικρό μέρος του, όπως συνηθίζεται – παρέμεινε στον χώρο, χωρίς, όχι να φύγει, αλλά ούτε να κάνει την παραμικρή κίνηση για το οτιδήποτε. Η παραμονή στον χώρο, δεν σημαίνει και αναμονή για encore. Κάνεις δεν το περίμενε, κανείς δε χρειαζόταν κάτι παραπάνω. Απλώς, για να το πω απλά,είχαμε μείνει όλοι μαλάκες. Δεν υπήρχε αυτό που μόλις είχαμε ζήσει και δε μπορούσαμε ούτε να το πιστέψουμε, ούτε να το καταλάβουμε, ούτε και να συνέλθουμε από αυτό. Ούτε μπορούσαμε, ούτε θέλαμε, και σε μια τέτοια κατάσταση,ύστερα από αρκετή ώρα, εγκαταλέιψαμε το venue, χωρίς την παραμικρή συναίσθηση του χωροχρόνου, και με μπόλικα κιλά δακρύων και ιδρώτα, να έχουν στεγνώσει επάνω μας. Αυτή η βραδιά,νομίζω ότι οδήγησε στα εξής συμπεράσματα: 1. Οι Amenra είναι μία από τις σημαντικότερες μπάντες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, όχι μόνο στο είδος τους,άλλα γενικώς, πράγμα για το οποίο κατέθεσαν τα αδιαμφισβήτητα διαπιστευτήριά τους επί σκηνής. 2. Το συγκρότημα, επισφράγισε τη σχέση ζωής και λατρείας με την Ελλάδα και το κοινό της. 3. Κατέστη σαφές το ποια ήταν η καλύτερη συναυλία της χρονιάς,καθώς και τι εμφάνιση μπορεί να προσφέρει μια τέτοια μπάντα, όταν βρίσκεται σε κατάλληλο χώρο, με κατάλληλες τεχνικές συνθήκες και το ανάλογο κοινό.

Καθώς η περιγραφή και αναμετάδοση της μοναδικής, αυτής, βραδιάς, φτάνει σε ένα τέλος, οφείλουμε να επισημάνουμε τα εξής: Πρώτον, την άψογη διοργάνωση, από κάθε άποψη και σε κάθε επί μέρους στοιχείο. Βλέπετε, η Smoke The Fuzz,είναι πιθανώς, η καλύτερη εταιρία στο χώρο, καθώς φροντίζει το σύνολό όλων των επί μέρους θεμάτων, να είναι άριστο, πράγμα στο οποίο, οι υπόλοιπες, όλο και κάπου χάνουν. Δεν είναι τυχαία η αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και οι καλλιτέχνες. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο, κι όταν κάποιος, δεν άξιζε, αργά ή γρήγορα, αποκαλύπτεται. Το ίδιο κι όταν αξίζει. Κι εδώ, έχουμε τη δεύτερη περίπτωση. Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον ιθύνοντα νου της εταιρίας, την Ελίνα Κεμανίδη, που χωρίς αυτήν, δε θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε μερικές από τις καλύτερες μπάντες στον πλανήτη, είτε για πρώτη φορά, είτε για επόμενη – αφού έπρεπε να πείσει κάποιες, που είχαν ξανάρθει και δεν τους είχαν φερθεί όπως έπρεπε, ότι δεν είναι όλοι οι διοργανωτές το ίδιο, κι όποια την εμπιστεύτηκε, δεν το μετάνιωσε. Όπως ακριβώς και το κοινό, που ακολουθεί αυτή και κάθε της νέα κίνηση, πιστά. Φτάσαμε και στο τέλος της χρονιάς, κι εγώ σκεφτόμουν, πως εκτός του ότι έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο, με τη συναυλία των Amenra, όπως πολύ σωστά προέβλεψα πως αυτός θα ήταν ο ιδανικότερος, την επόμενη μέρα της συναυλίας, ήταν ένας χρόνος από την ιστορική, πρώτη συναυλία των Wolves In The Throne Room, στη χώρα μας, χάρη στη Smoke The Fuzz. Κι ύστερα, το 2018 μπήκε, και 6 συναυλίες που έγιναν ήδη αλησμόνητες, έλαβαν χώρα, εξαιτίας της: Τον Απρίλιο, έφερε τους Grails, ύστερα από 8 ολόκληρα χρόνια που είχαν να παίξουν στην Αθήνα. Δύο μήνες μετά, τους Om, που είχαν αντίστοιχα, 7 χρόνια να παίξουν εδώ – συν το γεγονός ότι κατάφερε να τους κλείσει για μία εμφάνιση από τις μόνο εφτά, που έκαναν μέσα σε ολόκληρη τη χρονιά, παγκοσμίως. Με τη νέα σεζόν, ‘είδε’μπροστά, και έφερε τους Whores, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, επ’ ευκαιρίας της πρώτης τους ευρωπαϊκής περιοδείας. Τέλη Οκτώβρη, έφερε, επίσης για πρώτη φορά, τους Minsk, μια μπάντα που επί 15 ολόκληρα χρόνια, δεν είχε την ευκαιρία, έως τώρα, να παίξει για εμάς, ενώ τον Νοέμβρη, μας έκανε για Τρίτη φορά, να βροντοφωνάξουμε ‘Yob Is Love, Yob Is Life’, φέρνοντας τους Yob, για Τρίτη φορά στην Ελλάδα, μέσα σε 4 χρόνια. Κι όλα αυτά, για να κλείσει η χρονιά,με τους Amenra, για τέταρτη φορά, εδώ, μέσα σε μια δεκαετία, με τις δύο τελευταίες, να έχουν σημειωθεί, εξαιτίας της Smoke The Fuzz. Άλλη μια χρονιά, γεμάτη αποφάσεις που πιστεύω πως άξιζαν και στοιχήματα που κερδήθηκαν, καλλιτεχνικά και εμπορικά, μιλώντας. Βλέπετε, η εταιρία αυτή, τολμάει. Τολμάει να φέρει μπάντες με μικρό κοινό, παλαιότερες και νέες, επειδή η ίδια γουστάρει, πρωτίστως. Τολμάει να φέρει μεγάλες μπάντες που απαξιώθηκαν εντελώς ή για χρόνια, από άλλες εταιρίες. Τολμάει να σβήσει παλιές, άσχημες εντυπώσεις και να δημιουργήσει νέες. Τολμάει να πειραματιστεί, να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί,όταν άλλες, ακόμα και αυτές που παλαιότερα, δεν ήταν έτσι, βαδίζουν στην πεπατημένη και στρέφονται στα ‘σιγουράκια’. Της αξίζουν πολλά μπράβο, γαμώτο. Αν δεν υπήρχε, αυτό το κείμενο, δε θα γραφόταν τώρα. Και πιστέψτε, δεν πλέκω εγκώμιο για κανέναν, αναιτίως. Είμαι σκληρός άνθρωπος στην κριτική μου, και σε καλλιτεχνικά θέματα, αλλά κυρίως, σε πρόσωπα και καταστάσεις. Καλό λόγο, δε χρωστάω σε κανέναν. Επίσης, δεν γλείφω και κανέναν. Για να πω κάτι καλό, το αξίζει κάποιος ή κάτι, παραπάνω από 100%. Για αυτό και βγάζω και τα μάτια μου, τώρα, εδώ. Γιατί τα καλά πράγματα, πρέπει να λέγονται και οι σωστοί άνθρωποι, να επιβραβεύονται. Είτε έχουμε να κάνουμε με καλλιτέχνες σαν τους Amenra, που και μόνο από σεβασμό, δε θα έκανα ποτέ το πιο απλό που θα μπορούσα να κάνω σε μια ανταπόκριση: να πετάξω ένα δεκάσειρο με λόγια τυπικά, τύπου copy paste από παλιά ανταπόκριση με λίγες σάλτσες και έξω από την πόρτα (όχι, δε θα είχε νόημα κάτι τέτοιο, από καμία άποψη. Όποιος με διαβάζει, με διαβάζει γιατί έχω να πω κάτι ουσιώδες. Μπορεί να φαίνομαι πολύ αυτοαναφορικός και υποκειμενικός, αλλά αυτά είναι τα γνωρίσματα του προσωπικού κειμένου. Δε γράφω δελτίο τύπου, αλλά κάτι ξεκάθαρα υποκειμενικός, χωρίς όμως, να έχω να κερδίσω κάτι. Κέρδος θα έχει, μόνο όποιος θεωρεί πως αξίζει να με διαβάσει), είτε με ανθρώπους του παρασκηνίου, όπως με τη διοργάνωση, τώρα. Τα εύσημα, είναι για να αποδίδονται,και η ουσία, κάποιοι κόποι, να αναγνωρίζονται. Καλά τα likes και τα shares, αλλά η αλήθεια, να λέγεται και οι πραγματικά άξιοι άνθρωποι, να επιβραβεύονται. Μην ξεχάσω, για το τέλος, να επικροτήσω, πρώτον, το πρόγραμμα που τηρήθηκε ευλαβικά, ως είθισται και τις απόπειρες της διοργάνωσης για ‘βατά’, από οικονομικής άποψης, εισιτήρια – δύο πολύ σημαντικά πράγματα, για τις διοργανώσεις της Smoke The Fuzz: ticket price & timetable. Ακόμα κι όταν η αξία, φαίνεται κάπως υψηλή, όπως στην προκείμενη, ξέρουμε πως αυτή προέκυψε από ό,τι απαιτείται για τη συναυλία και κάθε έξοδο, αμοιβή, φόρο κλπ, που συνυπολογίζεται. Αυτό που θέλω να πω,ξεκάθαρα, είναι πως δε φτάνει το εισιτήριος τον θεό, όπως κάποιες διοργανώσεις και χώροι, επίτηδες, για να αρπάξει αυτή τα παραπάνω. Το τι έχουν δει τα μάτια μας,τόσα χρόνια, δεν λέγεται. Για αυτό, να ξέρετε πως εδώ, τα χρήματά σας, δεν εξυπηρετούν κανέναν περίεργο σκοπό. Κι αν, εν τέλει, κάποιοι θέλουν να γίνουμε πεζοί, θα σας πω πως όσα πλήρωσε κάποιος την παρασκευή, έπιασε τόπο, μπροστά σε αυτό που έζησε, και με το παραπάνω. Πάντα το εισιτήριο, στις συναυλίες της εταιρίας αυτης, δικαιώνεται και από οικονομικής απόψεως, πέραν της αισθητικής / καλλιτεχνικής.

Επιστρέφω στη βραδιά και λέω: Δεύτερον, τα τεχνικά μέρη, ήταν όλα άψογα. Ήχος, εικόνα, εξαερισμός,τα πάντα. Μπορεί να χρειάστηκε επιπλέον εξοπλισμός, μπορεί η διοργάνωση, να νοίκιασε μεγάλο προτζέκτορα (για να πιάσει όλη τη σκηνή, από εκείνους που χρησιμοποιούν μουσεία και όπερες), αξίας δύο χιλιάδων ευρώ, για τις ανάγκες τις συναυλίας,αφού ο χώρος, δεν διέθετε (κάτι τόσο αυτονόητο, ακόμα και για μικροσκοπικούς χώρους), αλλά το αποτέλεσμα, δικαίωσε και απόσβεσε, πιστεύω. Ο χώρος, δεν είναι από τους αγαπημένους, μου για πολλούς λόγους (σ.σ.: Οι άνθρωποι της ‘ασφάλειας’,πρέπει να μάθουν πως έχουν να κάνουν με ανθρώπους και όχι με ζώα. Τα ύφη και οι συμπεριφορές τους, δεν είναι για τέτοιους χώρους πολιτισμού), αλλά ήταν ό,τι έπρεπε για τους Amenra,αφού η μεγάλη σκηνή, τους επέτρεψε να είναι άνετοι, πράγμα σημαντικό για αυτό που παρουσιάζουν (απορώ πως χώρεσαν στη σκηνή του An, κάποτε). Πέραν αυτού, ήταν και ό,τι έπρεπε και για το κοινό, αφού ο χώρος, ναι μεν γέμισε, αλλά όχι ασφυκτικά, με αποτέλεσμα να είμαστε κι εμείς κιούριοι και να ανασαίνουμε κανονικά. Προσωπικά,δεν περίμενα τόσο κόσμο, γιατί οκ, και το Gagarin είχε πάρα πολύ, αλλά δεν νομίζω πως είχε γίνει και sol out – πρέπει, όμως, να ήταν πολύ κοντά,  οπότε τώρα, αναρωτιόμουν αν αξίζει να κλειστεί το Academy. Tελικά, ναι, αφού η προπώληση, έφτασε το εντυπωσιακό νούμερο των 1800 εισιτήριων! (Μην ξεχνάμε πως όταν είχε ξεκινήσει, τα early bird εισιτήρια εξαντλήθηκαν σε μία μόνο ημέρα, και για αυτό, ως κίνηση ευγνωμοσύνης, διπλασιάστηκε ο αριθμός τους). Όλα καλά, όλα ωραία, με τον ήχο, κρύσταλλό, να μην τους αδικεί, όπως έγινε, λίγο, πέρυσι.

Τρίτον, το κοινό στάθηκε στο δέον ύψος των περιστάσεων – τουλάχιστον, συγκριτικά. Στήριξε το λάιβ σε πολύ μεγάλο βαθμό με την αθρόα προσέλευσή του, αποδεικνύοντας πόσο χρειαζόμαστε τέτοιες συναυλίες και καλλιτέχνες, πως η σύγχρονη μέταλ, ζει και βασιλεύει, μακριά από μεταλλοπατέρες και δήθεν κατευθύνσεις μουσικού προσανατολισμού, μακριά από χιπστεριές, hypes και trends. Η πραγματική μουσική, είναι παντού, και περιμένει, όποιον θέλει, να την ανακαλύψει, κάτι που έχουν κάνει,ως φάνηκε την Παρασκευή, πολλοί συνάνθρωποί μας, και μπράβο τους. Τέλος, είναι τόσο αισιόδοξο που στηρίζουν τις μπάντες που αγαπούν και το αξίζουν, ειδικά, μπάντες σαν αυτή των Amenra, που μετά από είκοσι χρόνια, είναι ακόμα στην ακμή τους, κάτι που μόνο τυχαίο δεν είναι.Άλλωστε, το fanbase, μεγαλώνει διαρκώς και είναι πλήρως δικαιολογημένο, το γεγονός αυτό (σκεφτείτε, μόνο, πως πριν μια εξαετία, έπαιξαν σε χώρο 600 ατόμων, και τώρα, σε χώρο των 2500 ατόμων- εντυπωσιακός τετραπλασιασμός). Το κοινό, λοιπόν, μόνο λίγο το θέμα της ώρας προσέλευσηςνα προσέξει, και όλα θα είναι τέλεια, μιας και ήδη, την Παρασκευή, πέτυχαν τοακατόρθωτο, να μη μιλούν και να μη μας τα σπάνε, ενώ οι Amenra, μας διέλυαν. Αντιθέτως, όλοι μαζί,σπάσαμε τα πάντα. Ευχές για αντίστοιχη, σωστή συμπεριφορά σεβασμού καισυμμετοχής και σε άλλες συναυλίες.

Τέταρτον,το συγκρότημα, ξεπέρασε τον εαυτό του, όχι μόνο με τη διάρκεια της ερμηνείας του, επί σκηνής, αλλά και με αυτή καθ’ αυτή την ερμηνεία, την πέρα για πέρα καθηλωτική. Διαμελιστική, η φωνή του Colin, υπό τη συνοδεία ανελέητων τυμπάνων, διακριτών, καλοκουρδισμένων κιθαρών και βαρύ, ντουμάτου μπάσου. Μια μοναδική setlist, με επιλογές από τους δεύτερο έως τον έκτο δίσκο της σειράς Mass, ικανή να μην αφήσει κανέναν,παραπονεμένο. Αμέτρητα, βαριά συναισθήματα, παραγμένα από τη μουσική του συγκροτήματος.Όλα θλιβερά και ψυχοπλακωτικά, με τις μαγικές, όμως, ιδιότητες, της κάθαρσης και της απελευθέρωσης, με αποτέλεσμα τη γέννηση απερίγραπτων συναισθημάτων.Όποιος δεν τα βίωσε, δεν τα καταλαβαίνει. Η τέταρτη, αυτή, εμφάνιση των Amenra, στην Αθήνα (μετά την πρώτη, στο Texas – Necropolis, το 2009, τη δεύτερη, στο An Club, το 2012, και την Τρίτη, στο Gagarin, το 2017), γράφτηκε στη συναυλιακή ιστορία της μητρόπολής μας, με χρυσά γράμματα. Αξιοσημείωτη η υποσημείωση του ανοίγματος αυτής, από τον μαγευτικό και σκοτεινό Treha Sektori, τον οποίον θέλουμε επίσης (γιατί, για τους Amenra, δεν τίθεται καν, θέμα), να ξαναδούμε άμεσα.

Δεν ξέρω ακριβώς πώς να κλείσω αυτό το κείμενο. Σίγουρα, όλο και κάτι θα ξέχασα ή/και σε όλο και κάτι θα πλάτειασα. Αλλά δε βαριέστε; Καλά να είμαστε, τέτοιες συναυλίες να βλέπουμε, να γινόμαστε ακόμα καλύτερα, και όλα τα υπόλοιπα, περισσεύουν! Θα κλείσω με ευχές για καλές γιορτές και για μια νέα χρονιά με υγεία και ακόμα περισσότερες, αντίστοιχου επιπέδου, συναυλίες. Α, και με μία των Deafheaven, παρακαλώ! ΑΚΟΥΕΙ Η SMOKE THE FUZZ; EEEEE;!

***

AMENRA – SETLIST:

1) Boden

2) De dodenakker

3) Plus près de toi (Closer to You)

4) Razoreater

5) À mon âme

6) Aorte-Ritual

.7) Terziele.tottedood

8) Nowena | 9.10

9) Am Kreuz

10) Diaken

***

**

Σύνταξη κειμένου, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταυρουλάκη και φωτογραφίες (εκτός της τελευταίας) από τον Τηλέμαχο Κουκλάκη.              

*

More from Πάνος Σταυρουλάκης

Ανταπόκριση: Algiers & Colorgraphs @ Temple – Σάββατο 09/02/2019

Τελευταία στιγμή έκατσε να κανονιστεί να παρευρεθούμε στη δεύτερη επίσκεψη των Αμερικανών...
Read More