by Πάνος Σταυρουλάκης
Σε ένα πολυαναμενόμενο, εγχώριο live, ένα από τα τελευταία της φετινής, χειμερινής σεζόν, βρεθήκαμε την τελευταία Παρασκευή του Μαΐου, αυτό της διπλής, ζωντανής παρουσίασης των νέων δίσκων που πρόσφατα κυκλοφόρησαν οι Allochiria και οι Mass Culture, αντίστοιχα. Οι μεν, τον τρίτο τους δίσκο, με τίτλο ‘Commotion’, ένα μήνα νωρίτερα, οι δε, τον δεύτερό τους δίσκο, με τίτλο ‘Barren Point’, μερικές μέρες νωρίτερα. Ένα live - γιορτή, για τους φίλους των τριών μπαντών (αφού προσκεκλημένοι ήταν και οι Their Methlab, για να ανοίξουν τη βραδιά), αλλά και ένα ιδανικό κλείσιμο της φετινής περιοδείας των Allochiria, που ξεκίνησε 2,5 εβδομάδες νωρίτερα στη συμπρωτεύουσα, συνεχίστηκε σε πόλεις της Ευρώπης και αυτό το βράδυ, θα ολοκληρωνόταν στο αγαπημένο στέκι της Λιοσίων, στο Gagarin!
Τη συναυλία, θα άνοιγαν οι instrumental post rockers Their Methlab, οι οποίοι, επί δύο εβδομάδες πριν τη μέρα της συναυλίας, συνόδευσαν τους Allochiria στην ευρωπαϊκή τους περιοδεία προώθησης του νέου τους δίσκου (στην οποία, η Αθήνα αποτελούσε την τελευταία στάση και ήταν η μοναδική στην οποία συμμετείχαν και οι Mass Culture, επί τη ευκαιρία της πολύ πρόσφατης κυκλοφορίας και του δικού τους, νέου δίσκου, αλλά φυσικά, και λόγω της μουσικής τους συνάφειας με τους Allochiria). Δυστυχώς, όμως, λόγω και της μέρας, που ήταν καθημερινή, καθυστέρησα να φτάσω στον χώρο, με αποτέλεσμα να μην προλάβω τους Their Methlab, παρά στο τελευταίο τους (ωραίο) κομμάτι. Κρίμα, γιατί και γενικά πάντα προσπαθώ και θέλω να βλέπω όλες τις μπάντες που αποτελούν το σύνολο μιας συναυλιακής βραδιάς (έτσι έχω ανακαλύψει και πόσες αξιόλογες, εγχώριες μπάντες), αλλά και ειδικά, ήθελα να ξαναδώ τη συγκεκριμένη, την οποία είχα δει πρώτη και μοναδική φορά προ εξαετίας, όταν μαζί με τους Allochiria, αποτελούσαν τα opening acts στη συναυλία των Toundra, στο Fuzz. Επιφυλάσσομαι, λοιπόν, για την επόμενη φορά, η οποία ελπίζω να μην αργήσει τόσο, πάλι.
Λίγη ώρα αργότερα και μετά τις απαιτούμενες ενέργειες, το ρολόι έδειχνε 21:52 όταν η πεντάδα των Mass Culture ανέβηκε στη σκηνή. Η αλήθεια είναι πως πίστευα ότι δεν τους είχα ξαναδεί ποτέ, αν και κάτι μου έλεγε το όνομά τους. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούσα βέβαια ενδιαφέρουσα συνθήκη το γεγονός πως θα τους έβλεπα και το βράδυ της Παρασκευής, αλλά και ακριβώς την επόμενη μέρα, το βράδυ του Σαββάτου, στο Temple, αφού θα άνοιγαν τους Celeste, κάτι το οποίο, όμως, δε συνέβη, αφού δυο – τρεις μέρες πριν, η συναυλία ακυρώθηκε. Όμως, μετά από σχετική μου αναζήτηση, διαπίστωσα πως δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι κάτι μου θύμιζε το όνομά τους! Τους είχα ξαναδεί, εν τέλει, 4,5 χρόνια πριν, τέλη του 2018, στην τελευταία μέρα του Templefest (μαζί με Universe217, Last Rizla κ.ά.), αλλά από τη συγκεκριμένη μέρα, μόνο το σετ των Universe217 θυμάμαι κάπως καθαρά.
Αυτά, τα αναφέρω επειδή μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση τώρα και μου άρεσαν πολύ περισσότερο κι από τη στούντιο εκδοχή τους (αφού μέρες πριν τη συναυλία, είχα ακούσει τον νέο τους δίσκο, ο οποίος μου άρεσε, αλλά δε μου έβγαλε αυτό το κάτι παραπάνω που θα με ξετρελάνει, κάτι το οποίο συνέβη στη ζωντανή τους εμφάνιση) και ψάχνοντας τώρα, να δω τι είχα γράψει τότε για αυτούς, μιας και δε θυμόμουν τίποτα, παρατήρησα πως την ίδια αντίθεση είχα βεβαιώσει και τότε (που είχαν βγάλει τον πρώτο τους δίσκο), ενώ υπήρχαν και αναφορές στη σκηνική τους παρουσίαση, κοινές με αυτές που σχεδίαζα να κάνω παρακάτω για την τωρινή!
Μέσα σε ελάχιστο, λευκό φως και ενώ σκοτεινά βίντεο προβάλλονταν στον τοίχο, από πίσω τους, ο τραγουδιστής κήρυξε την έναρξη του σετ τους, βγάζοντας μια απόκοσμη φωνή – κραυγή σαν λύκου και ύστερα, ξεκίνησαν αμέσως να σπέρνουν, με τον τραγουδιστή να τα δίνει όλα, όντας, στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισής τους, γυρισμένος πλάτη στο κοινό, όπως συνηθίζει και η Ειρήνη των Allochiria, αλλά και ο Colin των Amenra. Μάλιστα, το όλο σκηνικό, θύμιζε κάπως σετ των Amenra, αλλά χωρίς να διαθέτει τις παύσεις και τη μυστικιστική ατμόσφαιρα εκείνου. Επί του παρόντος, είχαμε συνεχές, ρυθμικό και ανελέητο βάρεμα. Εξαιρετικό post metal, με heavy και screamo επιρροές που δε συναντάς συχνά στην εγχώρια σκηνή, από μια μπάντα που στο στούντιο, πραγματικά σχεδόν αδικείται! Όχι πως δεν είναι καλοί εκεί, μην παρεξηγηθώ, αλλά στο live είναι απείρως πιο δυνατοί, ίσως επειδή έχουν και την άνεση του ζωντανού, που δεν επηρεάζει και δεν εγκλωβίζει τον βορβορώδη ήχο τους.
Ο τραγουδιστής, πραγματικά τα έδινε όλα, αλλά συνολικά η μπάντα πετούσε, αλλά κι έσπερνε! Μετά το δεύτερο κομμάτι, ο κιθαρίστας, ο οποίος είχε αναλάβει και το επικοινωνιακό κομμάτι τους, μας καλησπέρησε και μας ευχαρίστησε θερμά που προσήλθαμε και τους τιμήσαμε, όπως και την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου, μίλησε για τις αντιξοοότητες που αντιμετώπισε η ιδανική τριάδα (οι μπάντες) της βραδιάς, όπως το θέμα των Allochiria με το βαν τους, καθώς επέστρεφαν, αλλά και το δικό τους, σχετικά με τα βινύλια, τα οποία λόγω υπαιτιότητας της μεταφορικής εταιρίας που καθυστέρησε, δεν έφτασαν εγκαίρως για να υπάρχουν διαθέσιμα στον χώρο, τη βραδιά της συναυλίας, για αυτό προέτρεψε όσους επιθυμούν να αγοράσουν βινύλιο, να αφήσουν μετά, τα στοιχεία τους και αυτό θα τους έρθει με δωρεάν μεταφορικά, αλλά και με τρία κιλά γαριδάκια δώρο, όπως πρόσθεσε, χιουμοριστικά μιλώντας και έκλεισε ευχαριστώντας μας ξανά και ευχόμενος καλό κουράγιο για τη νέα (κυβερνητική) τετραετία, πριν πει ότι στη συνέχεια, θα πήγαιναν λίγο πίσω (σε παλιότερα κομμάτια τους, δηλαδή, τα οποία και θα έπαιζαν), σε δυο κομμάτια πέντε και δεκατριών ετών, αντίστοιχα, δυο επικά κομμάτια που ακολούθησαν.
Δυνατός ο ήχος τους, πράγμα, βέβαια, συνηθισμένο για το είδος τους. Ωραία και τα παλιά τους κομμάτια. Προσωπικά, η μπάντα με κέρδισε ως φαν (και μάλλον, είχε ήδη πολλούς από κάτω, που γούσταραν πολύ). Πρέπει να εντόπισα και λίγο doom μέσα στον ήχο τους, ενώ συνολικά, βλέποντάς τους, για κάποιο λόγο, ήρθαν στο μυαλό μου οι Wolves In The Throne Room. Πολύ μεστός, γεμάτος ήχος, τόσο καλοδουλεμένος και κατά τη δημιουργία του, αλλά και αργότερα, για να αποδοθεί σωστά. Σε κάποια φάση, ο τραγουδιστής αποχώρησε για λίγο από τη σκηνή και άλλος πήρε τη θέση του, συνεχίζοντας άξια, αν και νομίζω πως ο πρώτος είναι που απογείωνε την όλη φάση (φτύνοντας τα σωθικά του στο πάτωμα), αν και κάπου, πρέπει να τραγούδησαν μετά και ταυτόχρονα, σε ένα κομμάτι που αν άκουσα καλά, μάλλον περιείχε και ελληνικούς στίχους; Ένα τέταρτο πριν τις έντεκα και μετά από οχτώ κομμάτια, έκλεισαν με εκκωφαντικό τρόπο, ευχαριστώντας ξανά το κοινό και ζητώντας ένα χειροκρότημα για τους Allochiria, που θα ακολουθούσαν. Εξαιρετική εμφάνιση και αστείρευτη ενέργεια από μια μπάντα που ελπίζω να της πάνε όλα καλά (όπως και ο νέος της δίσκος), αλλά και να την ξαναδώ σύντομα!
Έντεκα νταν, η ώρα των πρωταγωνιστών της βραδιάς, των αγαπημένων και φοβερών Allochiria, είχε, πλέον, φτάσει και μαζί της, ακόμα περισσότερος κόσμος που γέμισε τον κάτω χώρο του Gagarin, για να τους απολαύσει, σχεδόν τρεις μήνες μετά την τελευταία τους εμφάνιση στην Αθήνα, αλλά για πρώτη φορά που αυτοί θα παρουσίαζαν πλήρες υλικό από τον νέο τους δίσκο. Η πεντάδα πήρε τις θέσεις της επί σκηνής, ενώ το όνομά τους, εμφανιζόταν φαρδύ πλατύ πάνω στο video wall. Ξεκινώντας αμέσως, δεν άργησαν να μας ρίξουν στο post sludge/metal σύμπαν τους, αυτό που όσοι το γνωρίσουν, δεν απομακρύνονται ξανά από αυτό. Όπως πάντα, είχαν τρελή όρεξη να τα διαλύσουν όλα, κάτι που φαινομενικά, ίσως ενισχύεται και από τον νέο δίσκο, ο οποίος είναι ακόμα βαρύτερος και σαρωτικότερος των προηγούμενών του.
Ανυπομονούσα πολύ να τους δω, διότι ήταν σχεδόν 4,5 χρόνια από την τελευταία φορά που τους είδα, στον ίδιο χώρο, στα πλαίσια του Cult Of The Amps vol. 1 και μου είχαν λείψει! Δεν παίζουν και κάθε μέρα, εξάλλου, οι Allochiria, μεσολάβησαν και πανδημίες, μέτρα, αηδίες κλπ, τα ξέρουμε. Επομένως, πέρασε καιρός και ήταν επιβεβλημένη η παρουσία μου, τώρα, εκεί, μιας και για να τα θυμίζουμε κι αυτά, προσωπικά θεωρώ τη μπάντα αυτή, ως μία από τις κορυφαίες του είδους (αλλά και όχι μόνο) στη χώρα μας. Από όταν τους άκουσα και τους είδα πρώτη φορά, προ εξαετίας, όταν έβγαλαν τον προηγούμενο δίσκο τους, την άνοιξη του 2017 και είχα πάει και στο An και τους είδα, τρελάθηκα και όχι τυχαία, βέβαια, αφού τα παιδιά, αξίζουν την αγάπη και τη στήριξη του κόσμου και με το παραπάνω και ευτυχώς, νομίζω ότι την παίρνουν και η δουλειά τους έχει αναγνωριστεί σε πολλά επίπεδα. Το βλέπουμε με τις συναυλίες τους εδώ, τις περιοδείες τους στο εξωτερικό, τα μεγάλα, ξένα ονόματα που έχουν ανοίξει εδώ, τα φεστιβάλ στα οποία έχουν συμμετάσχει κλπ.
Ξεκίνησαν, λοιπόν, να δίνουν πόνο, με την Ειρήνη, τη χαρακτηριστική φωνή της μπάντας να τα διαλύει όλα, γυρισμένη πλάτη στο κοινό. Είναι γνωστό πως όταν τη βλέπει, κανείς δεν περιμένει τέτοια φωνή, αλλά και όταν μιλάει κανονικά, απευθυνόμενη στον κόσμο, η σύγκριση είναι εντυπωσιακή, ανάμεσα στη κανονική φωνή και αυτή που μπορεί να βγάλει τραγουδώντας, κάτι που αποτελεί ένα πολύ γερό χαρτί και για την ίδια, αλλά και για τη μπάντα, φυσικά. Μιας και μιλάμε για την Ειρήνη, όμως, να πω πως ένα από αυτά που παρατήρησα, είναι πως μειώθηκε το χαρακτηριστικό της γύρισμα πλάτης, ως προς τη διάρκειά της και αυξήθηκε αυτή κατά την οποία, είναι γυρισμένη μπροστά, κοιτώντας κατάματα το κοινό, πράγμα που εγώ θα το απέδιδα στην εξοικείωση της πια με τη ζωντανή διαδικασία και τη μείωση της ‘ντροπής’ (εννοώ αυτή που μπορεί να νιώθει οποιοσδήποτε άνθρωπος πάνω στη σκηνή, μπροστά σε αμέτρητα ζευγάρια μάτια – δεν είναι για όλους εύκολο να το καταφέρουν ή να το συνηθίσουν, κάτι που φαίνεται πως η Ειρήνη κατέκτησε πια και μάλλον νιώθει ακόμα πιο άνετα στη θέα του κόσμου και μπράβο της αν είναι αυτό, γιατί μπορεί και αν μην είναι και απλώς να ήταν μια σκηνική ιδέα το γύρισμα της πλάτης και τώρα να θέλησε να δοκιμάσει κάτι άλλο, μια χαρά όπως και να έχει, φυσικά).
Πέραν αυτού, όμως, συνολικά εξέλαβα την αίσθηση πως η μπάντα έχει ‘αναβαθμιστεί’. Εννοείται πως αυτό το λέω με την καλή έννοια και χωρίς σε καμία περίπτωση να υπονοώ πως ήταν υποβαθμισμένη, τουναντίον. Εννοώ πως παλιότερα, έβγαζε μια πιο diy αισθητική και όχι τυχαία, το έχουν πει τα παιδιά πως έτρεχαν πολλά πράγματα μόνα τους και είναι λογικό, στη χώρα που οι τέχνες είναι παραγκωνισμένες κι αν δεν βάλεις δικά σου λεφτά (όσα έχεις και μπορείς) και στη μουσική και στο θέατρο πχ, δε γίνεται δουλειά, δεν υπάρχει βοήθεια από πουθενά για να κάνεις πρώτα και επόμενα βήματα. Οπότε, καταλήγω στο ότι ενώ ήταν η μπάντα που θα έλεγε οκ, μια πάρα πολύ καλή εγχώρια μπάντα που παίζει στο an, μαζεύει κάποιο κόσμο και προχωράει, τώρα αποπνέει τον αέρα της πλήρως επαγγελματικής μπάντας, όχι απλώς μιας παρέας που μαζεύεται και παίζει. Μια μπάντα που μπορεί να ανέβει σε οποιαδήποτε σκηνή του κόσμου, να την αλώσει και να τραβήξει μάτια και αυτιά επάνω της. Νομίζω πως μου έβγαλαν κάτι πολύ θαρραλέο, ατρόμητο, μη μαγκωμένο, ξέρετε, χωρίς ποτέ να αποκτήσουν, παρά τη μεγάλη, πολυδιάστατη επιτυχία τους, το οποιοδήποτε ίχνος ψωνισμού, σνομπισμού κλπ, πράγμα πολύ σημαντικό και σπάνιο, ειδικά στην εγχώρια σκηνή. Πραγματικά άφησαν τον εαυτό τους πλήρως ελεύθερο τώρα, πάνω στη σκηνή και αυτό είναι που έκανε πρωτίστως τη διαφορά και τη χάρηκα πολύ, διότι είναι σπάνιο το εξαιρετικό, να γίνει ακόμα καλύτερο, να εμφανίσει ακόμα περισσότερη δυναμική!
Οι ευχαριστίες προς τον κόσμο για την παρουσία του, ήρθαν πολλάκις από την πλευρά της Ειρήνης, αλλά κατευθύνθηκαν και προς τους Mass Culture που έβγαλαν έναν ‘δίσκο-τσιμέντο’, ενώ αργότερα, μίλησε και για τους Their Methlab, με τους οποίους πέρασαν πολλά κατά τη διάρκεια της κοινής τους περιοδείας για πάνω από δύο εβδομάδες, έπαιζαν, έτρωγαν, κοιμούνταν, κάπνιζαν, νευρίαζαν μαζί, κάτι που αποτελούσε ό,τι πιο όμορφο έζησαν τους τελευταίους μήνες. Μεταξύ των παιδιών αυτών, ευχαρίστησε συγκεκριμένα και ένα που εκτελούσε χρέη οδηγού, αλλά έκανε και τον ήχο τους σε κάθε βραδιά της περιοδείας στο εξωτερικό. Ακόμα, μίλησε για τον τρίτο τους δίσκο, που κυκλοφόρησε πριν κάνα μήνα, ευχαρίστησε θερμά για τη στήριξη σε αυτόν, αλλά και στην ίδια τη μπάντα, είπε πως το βινύλιο διατίθεται έξω, στον πάγκο, προς αγορά, αλλά δυστυχώς τα cd δεν ήταν ακόμα έτοιμα, ώστε να τα είχαν κι αυτά εκεί. Το σετ συνεχίστηκε, με το βάρος στην επιλογή των κομματιών, να πέφτει, όπως ήταν αναμενόμενο, στα του νέου δίσκου, χωρίς όμως να λείπουν και κομμάτια από τους δύο προηγούμενους δίσκους (βασικά, από τον προηγούμενο, τον ‘Throes’, σίγουρα δεν έλειπαν, από τον πρώτο, τον ‘Omonoia’, δε παίρνω κι όρκο, γιατί είχα και αρκετό καιρό να έρθω σε επαφή με την πλήρη δισκογραφία τους – και μιας που το λέω αυτό, τώρα, παρακαλώ την αγαπημένη μπάντα, να βάλει στις ψηφιακές πλατφόρμες και το πρώτο της ep, εκείνο του 2010, το ομώνυμο.
Ανήκει βέβαια σε διαφορετική εποχή της μπάντας και με μερικώς διαφορετικό line-up, αλλά επειδή δεν παύει να αποτελεί μέρος της ιστορίας της και το πρώτο σημείο – σταθμό που τους έφερε κοντά στον κόσμο, θεωρώ προσωπικά πως δεν πρέπει να λείπει από εκεί. Θα υπέθετα πως ίσως υπήρχε κανένα θέμα με δικαιώματα κλπ, αλλά δεν το νομίζω, εφόσον υπάρχει κανονικά ήδη στο bandcamp. Λέγοντας αυτά, δε μπορούμε να μη σταθούμε και στο γεγονός πως οι Allochiria, φέτος κλείνουν τα 15 χρόνια πορείας τους, κάτι καθόλου εύκολο ή αναμενόμενο για μια μπάντα, ειδικά εγχώρια, ακόμα κι αν μέχρι ένα σημείο πχ τα έχει πάει μια χαρά και έχει κυκλοφορήσει καλές δουλειές, διότι δυστυχώς, ξέρουμε τι είδους πράγματα, μπορούν να σταθούν ως ανυπέρβλητα εμπόδια στο δρόμο της, οπότε τους συγχαίρουμε και ελπίζουμε να συνεχίσουν για πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Να προσθέσουμε πως δεν είναι εύκολο και το γεγονός πως κάποια μέλη της μπάντας, ζουν εκτός Ελλάδος και επιστρέφουν σε αυτή για τις ανάγκες της μπάντας – ένας ακόμα λόγος, πέραν της πανδημίας και άλλων, που καθυστέρησε ο νέος δίσκος. Φαίνεται, όμως, πως παρά τα προσκόμματα αυτά, όταν υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και κοινή αγάπη για τη μουσική, διάθεση για προσαρμογή και επικοινωνία, όλα, κάπως, καθίστανται δυνατά!
Εξαιρετική εμφάνιση της μπάντας και παρουσία της στη σκηνή, τα έδωσε όλα σαν να μην είχε γυρίσει μόλις από την πολυήμερη περιοδεία, που σίγουρα αν και είναι κάτι ωραία, δεν παύει να είναι κουραστικό. Ολόκληρη η μπάντα, δεμένε, καλοπροβαρισμένη, φοβερή, τα νέα κομμάτια σαν να παίζονται χρόνια, τόσο καλά αποδίδονταν, ενώ και ο ήχος ήταν αρκετά καλός, σε καλή ένταση – καλύτερη από τον προηγούμενων. Η μόνη μου παρατήρηση ίσως θα ήταν πως ελάχιστα, καπέλωνε λίγο τη φωνή της Ειρήνης – ίσως θα έπρεπε να έχουν ανεβάσει εκείνης λίγο περισσότερο, αλλά εντάξει, ούτε ιδιαιτέρως σοβαρό ήταν το πρόβλημα, ούτε θαβόταν η φωνή, να πεις. Και τα φώτα ήταν πολύ καλά, αλλά πιο πολύ από όλα, χάρηκα την ενέργειά της μπάντας στη σκηνή κι εκείνη του κόσμου, από κάτω, που πέρασε υπέροχα και μόνο λόγια θαυμασμού είχε να πει μετά – όταν μπόρεσε να μιλήσει, αφού μεγάλο μέρος του, όπως πάντα, είχε μείνει άναυδο από τα επί σκηνής τεκταινόμενα. Επτά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, η εμφάνισή του έλαβε τέλος, μετά και από το καθιερωμένο encore, για το οποίο επέστρεψαν θριαμβευτικά στη σκηνή, υπό το δυνατό κάλεσμα του κόσμου, για ένα ακόμα κομμάτι και αφού μας ευχαρίστησαν ξανά. Μια υπέροχη βραδιά ολοκληρώθηκε (αφού ανέβηκαν, στο τέλος, στη σκηνή, τα μέλη και των τριών μπαντών, για μια αναμνηστική φώτο) και ελπίζουμε να έχουμε ξανά σύντομα τη χαρά να ζήσουμε κι άλλες, αντίστοιχες και να ξαναδούμε και τις τρεις υπέροχες, αυτές, μπάντες!
Κείμενο & Φωτογραφίες: ΠάνοςΣταυρουλάκης
*
