by Πάνος Σταυρουλάκης
Τελευταία στιγμή έκατσε να κανονιστεί να παρευρεθούμε στη δεύτερη επίσκεψη των Αμερικανών Algiers, στο Temple, ακριβώς έναν χρόνο παρά μία μέρα, μετά την περυσινή τους, πρώτη, στον ίδιο χώρο, η οποία και είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία, από τα όσα είχαν ακουστεί, πράγμα το οποίο αναμενόταν και για φέτος, και μπορώ να πω, πως η σχετική αυτή προσδοκία, επιβεβαιώθηκε με τα όσα έγιναν, μερικές μέρες πριν, στο γνωστό μας μαγαζί στο Γκάζι. Ας τα πιάσουμε όμως από την αρχή τα πράγματα!
Φτάνοντας στον χώρο γύρω στις 21:30, αντίκρισα ένα ήδη γεμάτο Temple. Λίγη ώρα αργότερα, στις 21:53, είχε φτάσει η στιγμή να υποδεχτούμε το opening act, ονόματι Colorgraphs, το οποίο δεν ήξερα και δεν είχα ξανακούσει ποτέ και που αποδείχτηκε one-piece-band, ή μάλλον, καλύτερα, one-woman-project, καθώς μία κοπέλα, μόνη της, ανέβηκε στη σκηνή, και σε ένα ελεύθερο σημείο αυτής (αφού στο μεγαλύτερο μέρος της, είχε στηθεί ήδη, μέρος του εξοπλισμού του main act), ξεκίνησε την 35λεπτη performance της, ανάμεσα σε υπολογιστή, κονσόλα, πλήκτρα και μικρόφωνο. Αυτό που θα ακολουθούσε, δε θα μπορούσα καν να το φανταστώ, γιατί σπάνια με εκπλήσσει πια κάποιος νέος εκπρόσωπος της εγχώριας αγγλόφωνης σκηνής, και πόσο μάλλον, όταν παίζει μπάλα σε μουσικά χωράφια σαν αυτά της κοπελιάς, με τα οποία, δεν έχω και τόσο στενή σχέση.
Καταρχάς, να πω πως η κοπέλα έχει ΦΩ ΝΑ ΡΑ. Απίστευτη! Την ακούς και μένεις κάγκελο, χωρίς να μπορείς να συλλάβεις πως την ακούς ζωντανά, μπροστά σου. Κρυστάλλινη, με μεγάλα ύψη, τρομερή έκταση φωνής, που φάνηκε ειδικά στο έβδομο, νομίζω, κομμάτι, μια ακαπέλα διασκευή. Μουσική πολύ αισθαντική, συναισθηματική, σύγχρονη, ηλεκτρονική, με λούπες και fx – βλέπετε, το μεγαλύτερο μέρος αυτής, ήταν προηχογραφημένο, πράγμα καθόλου κακό, όταν το σύνολο είναι τόσο αξιόλογο. Εξάλλου, είμαστε στην εποχή του diy, και μπράβο σε όσους το τολμούν! Φωνητικά, μουσικά, αλλά και σε συνδυασμό με το συνολικό παρουσιαστικό της, μου έβγαλε έναν τρομερό συνδυασμό από Sharon Kovacs, Cat Power, Soap & Skin, Beth Gibbons και Nina Simone! Πραγματικά σας λέω ότι εντυπωσιάστηκα και πέρασα τόσο καλά στη διάρκεια της εμφάνισής της. Πόσο ελπιδοφόρα η έλευση τέτοιων, νέων καλλιτεχνών, στην ταλαίπωρη σκηνή της πόλης μας! Δικαίως, άλλωστε, κέρδισε και την εύνοια του κοινού, εκείνο το βράδυ (τουλάχιστον, το μέρος εκείνου που είχε ανοιχτά αυτιά και ενδιαφερόταν, αν όχι το τραγικό, εκείνο, που δεν έβαλε γλώσσα, μέσα του).
Στη μουσική εντόπισα μέχρι και τζαζοέθνικ μπίτια που της έδιναν υπέροχους τόνους, ενώ αυτή, δυναμίτιζε τα τραγούδια με τη θεϊκή φωνή της. Εν ολίγοις, ήταν μια αποκάλυψη, για αυτό και προτείνω να ψάξετε και να ακούσετε το ντεμπούτο της, τον δίσκο ’Gradients’, που κυκλοφόρησε προ διμήνου και τον οποίο (και πιστέψτε μέ, δε κάνω συχνά τέτοιες προτάσεις, και ειδικά σε σχέση με είδη που δεν άπτονται αυτών που έχω και μια αγάπη παραπάνω) , έπαιξε σχεδόν στην ολότητά του, στο Temple, ενώ μας μίλησε κιόλας για αυτόν, μάς συστήθηκε, ευχαρίστησε το κοινό και τους διοργανωτές, που την επέλεξαν να ανοίξει τους Algiers (συμμετοχή που δεν ήξερα πόσο θα κολλούσε, αλλά τελικά, ήταν παραπάνω από ιδανική) και αποχώρησε στις 22:28, υψώνοντας το ποτήρι, εν μέσω θερμού χειροκροτήματος από το κοινό, που το άφησε άφωνο.
Η σκηνή ήταν, πια, έτοιμη και το κοινό, αδημονούσε. Έτσι, 25 λεπτά μετά, στις 22:53, η τετράδα των Algiers, έκανε την εμφάνισή της. Πήραν όλοι τις θέσεις τους, και ξεκίνησαν δυναμικά, με πολύ δυνατό ήχο και πεντακάθαρα ντραμς που ξεχώριζαν στο αυτί. Πέραν του ντράμερ, είχαμε τον πληκτρά – κιθαρίστα και υπεύθυνο περί ηλεκτρονικών, τον μπασίστα και τον τραγουδιστή, ο οποίος είχε και δικά του πλήκτρα (και οι δύο, οι επί των πλήκτρων, μπαντανοφορούντες!). Όλα αυτά, αφού είχε προηγηθεί ένα intro και μωβ φώτα είχαν σκοτεινιάσει τη σκηνή. Τα φώτα, επί τη ευκαιρία, ήταν εξαιρετικά, όπως και ο ήχος, που ήταν επίσης πολύ καλός. Με το που ξεκίνησαν, λοιπόν, παρέσυραν τους πάντες, από το πρώτο κιόλας κομμάτι! Μετά το δεύτερο και τον χαμό χειροκροτημάτων, ο τραγουδιστής μας ευχαρίστησε σε ελληνικά και αγγλικά, ενώ πρόσθεσε: ‘We are Algiers and we come from Georgia, thank you!’.
Το τρίτο κομμάτι, ήταν από αυτά με τον χορευτικό τους χαρακτήρα, που προκάλεσαν πανικό. Ο τραγουδιστής, πρόσθετε πνιγμένα φωνητικά, ενώ μαζί με τον κιθαρίστα, άρχισαν να κουνούνται, με τον πρώτο να κάνει σαν τραγουδιστή της χιπ χοπ, αλλά να πέφτει και κάτω στη συνέχεια. Μετά το τέταρτο, μάς ευχαρίστησε που προσήλθαμε, εκείνο το βράδυ, στο live τους, και στη συνέχεια, φάνηκε το βάρος της φοβερής χροιάς τη φωνής του, που ήταν εκρηκτική! Στις αρχές του έκτου και του έβδομου, είχαμε sables από ξένους πολιτικούς (;) λόγους – εδώ να πούμε, πως οι Algiers, είναι μια πολύ πολιτικοποιημένη μπάντα, πράγμα που φαίνεται και από πολλά τραγούδια τους, αλλά και από τη ζωντανή εμφάνισή τους, αφού όπισθέν τους, είχαν αναρτήσει δυο πανό, με το ένα να λέει ‘I’m not the pig’ και το άλλο ‘Power to the people’. Τώρα, το αν και κατά πόσο πρέπει να είναι μια μπάντα πολιτικοποιημένη, αν πρέπει να το προβάλει και πώς κλπ κλπ, είναι μεγάλο θέμα συζήτησης, και όχι για εδώ και τώρα – εγώ απλώς αναφέρω όσα είδα και γνωρίζω για αυτούς εδώ. Μετά από ευχαριστίες και συστάσεις, φτάνουμε στο όγδοο, όπου χτυπιούνται κι με το παραπάνω, στο δέκατο, που ήταν τόσο αργό και συναισθηματικό, που εντυπωσιάστηκα, καθώς δεν περίμενα τέτοιο κομμάτι από αυτούς και στο δέκατο, το οποίο ήταν εντελώς κλαμπίστικο (κι εγώ εντυπωσιάστηκα παρομοίως για άλλη μια φορά).
Μετά και από το δέκατο, ευχαρίστησαν εμάς, τους διοργανωτές που τους προσκάλεσαν, αλλά και το support (και μπράβο τους!). Είπαν πως έχουν μερικά νέα τραγούδια και προέτρεψαν το κοινό να τραγουδήσει μαζί τους, πράγμα που αυτό, προσπάθησε, κυρίως κάνοντας ‘οοοο’ και χειροκροτώντας. Ακολούθησε το δώδεκα, που ήταν ένας υπέροχος ηλεκτρονικός μουσικός πειραματισμός και ύστερα, κατέβηκαν, από τη σκηνή, καληνυχτίζοντάς μας, μόνο για να επιστρέψουν ύστερα από λίγο, για το καθιερωμένο encore, το οποίο θα ξεκινούσαν με άλλα δύο νέα κομμάτια, πράγμα που έκαναν, προτού ξαναπούν το όνομα της μπάντας και πως ήρθαν για να τα διαλύσουν όλα – βλέπετε, είχαν και αρίστη επικοινωνία με το κοινό, καθ’ όλη τη διάρκεια της μαγευτικής αυτής βραδιάς. Ακολούθησαν ακόμα δύο κομμάτια, μετά τα δύο καινούργια, και η εμφάνιση των Algiers, έφτασε στο τέλος της, εν μέσω αποθέωσης, και αφού στο τελευταίο κομμάτι, κάποιο χιτάκι τους, μάλλον, όλοι ήξεραν τους στίχους του και το τραγουδούσαν, χτυπώντας και τα χέρια τους παράλληλα, ενώ το συγκρότημα είχε φτάσει, πια, σε ψυχεδελικά επίπεδα. Το κανονικό τέλος, ύστερα από 16 κομμάτια, ήρθε μία ώρα και εικοσιπέντε λεπτά αργότερα, στις 00:18, με τον κόσμο να τα έχει δώσει όλα και να αποχωρεί κατευχαριστημένος.
Συμπερασματικά, ήταν μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα βραδιά, από πολλές απόψεις. Καταρχάς, οι Algiers ήταν εξαιρετικοί, παίζουν ωραίο, σύγχρονο post punk, με afro gospel επιρροές, πολιτική και καταγγελτική γραμμή, αλλά ταυτόχρονα, τόσο ψυχαγωγικό, που σε προκαλεί να χορέψεις, να ιδρώσεις, να φωνάξεις και να λυτρωθείς μαζί τους. Ξέρουν πώς να κάνουν show και πώς να κερδίζουν την προσοχή του κόσμου. Πλήρως δικαιολογημένο το φανατικό κοινό που γέμισε το Temple. Εν συνεχεία, για το support, μόνο τα καλύτερα έχω να πω και μπράβο που δίνεται βήμα σε τόσο αξιόλογους νέους καλλιτέχνες, από τέτοιες μεγάλες διοργανώσεις. Τέλος, όλα ΄τα υπόλοιπα ήταν εξαιρετικά, φώτα, ήχος, πιστότητα στο πρόγραμμα, όλα. Συγχαρητήρια σε όλους.
Κείμενο και φωτογραφίες, για το sinavlia.gr, από τον Πάνο Σταρουλάκη.
Σημείωση συντάκτη: Η ανταπόκριση δημοσιεύεται με καθυστέρηση, λόγω τεχνικών προβλημάτων του συντάκτη. Επίσης, επειδή τη μέρα της συναυλίας, δε υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος από το site μας, οι φωτογραφίες της ανταπόκρισης, είναι ερασιτεχνικές, τραβηγμένες από το κινητό του συντάκτη. Απολογούμαστε και ευχαριστούμε για την κατανόηση.
*
