by Maria Sarantou
Στο άκουσμα της reggae μουσικής συνειρμικά κάποιες εικονοποιημένες λέξεις που περνάνε από το μυαλό είναι καλοκαίρι, διακοπές, πάρτι, θάλασσα, αλλά και όλες οι όμορφες και χαλαρές καταστάσεις που ευδοκιμούν σε αυτές τις συνθήκες.
Αυτές ήταν και οι διαθέσεις των παρευρισκόμενων στο Fuzz την Τετάρτη 29 Αυγούστου, μιας και από την στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες, μέχρι και που τελείωσε η συναυλία ακούσαμε διάφορες εκφάνσεις την ρέγγε μουσικής.
Και η αρχή έγινε στις 20:30 με τον DJ Selecta Piranchas. Και ενώ πάνω στην σκηνή δούλευαν τεχνικοί και την ετοίμαζαν για το πρώτο συγκρότημα της βραδιάς, στον χώρο δεν έπαιζε απλά μια μουσική για να γεμίσει η ώρα όπως συνήθως συμβαίνει, αλλά στα decks o DJ μας έβαλε από την αρχή στο κλίμα με τις χορευτικές επιλογές του. Ίσως και για αυτό το ξεκίνημα της βραδιάς, αν και καθημερινή, έγινε με έναν αρκετό κόσμο (συγκριτικά με τον ελάχιστο που μαζεύεται συνήθως αυτή την ώρα) και μια ευχάριστη διάθεση διαχεόταν στην ατμόσφαιρα.
Πενήντα λεπτά μετά και για μια ώρα, το ελληνικό συγκρότημα των Fundracar, με στίχους που συνάδουν με το ύφος της μουσικής, μας ξενάγησαν στην δικιά τους οπτική της ρέγγε και όχι μόνο, μιας και η ψυχεδέλεια ήταν ένα από τα κύρια συστατικά των τραγουδιών τους που συνεπήραν το κοινό.
Μαζί τους στην σκηνή, εισέβαλαν και συνόδεψαν για λίγο το συγκρότημα, ο ράπερ Εισβολέας καθώς και η Sister Μαρία.
Στην μισή ώρα που χρειάστηκε να ετοιμαστεί η σκηνή, ακούσαμε πάλι τις μουσικές επιλογές του DJ Pirancha και στις 22:40 με τις δυνατές επευφημίες του κόσμου, ξεκίνησαν να μπαίνουν οι μουσικοί και ένας τραγουδιστής με μία τραγουδίστρια που έκαναν τα φωνητικά, αλλά και show μαζί με τον Alborosie, που βγήκε στην σκηνή μετά από μια μουσική εισαγωγή.
Κάποιες μορφές τέχνης ζουν και εξελίσσονται σε ιδιαίτερες γεωγραφικές και κοινωνικές συνθήκες, όμως ούτε που το σκέφτεσαι πως ο Alborosie δεν είναι Τζαμαϊκανός, κοιτώντας είτε το ράστα μαλλί του που φτάνει σχεδόν μέχρι το πάτωμα, είτε την κινησιολογία του, αλλά κυρίως ακούγοντας την φωνή του.
Για μια ώρα και είκοσι λεπτά ξεσήκωσε το Fuzz και το κοινό χόρευε και τραγούδαγε μαζί του και ο Alborosie όργωνε την σκηνή και βγήκε και εκτός, αφήνοντας έτσι αέρα στους τραγουδιστές και τους μουσικούς να κάνουν για λίγο παιχνίδι, και η φωτιά αναζωπύρωνε όποτε έμπαινε στην σκηνή, μέχρι και το encore, που τελείωσε η συναυλία και φύγαμε χορτασμένοι.
Ακούσαμε και την διάσημη πλέον διασκευή του στο The Unforgiven των Metallica και προσωπικά μου άρεσε αυτή η δροσερή εκδοχή του και κυρίως που οι δυσοίωνοι στίχοι του ρεφρέν απέκτησαν μια μικρή σπίθα ελπίδας:
Πενήντα λεπτά μετά και για μια ώρα, το ελληνικό συγκρότημα των Fundracar, με στίχους που συνάδουν με το ύφος της μουσικής, μας ξενάγησαν στην δικιά τους οπτική της ρέγγε και όχι μόνο, μιας και η ψυχεδέλεια ήταν ένα από τα κύρια συστατικά των τραγουδιών τους που συνεπήραν το κοινό.
Μαζί τους στην σκηνή, εισέβαλαν και συνόδεψαν για λίγο το συγκρότημα, ο ράπερ Εισβολέας καθώς και η Sister Μαρία.
Στην μισή ώρα που χρειάστηκε να ετοιμαστεί η σκηνή, ακούσαμε πάλι τις μουσικές επιλογές του DJ Pirancha και στις 22:40 με τις δυνατές επευφημίες του κόσμου, ξεκίνησαν να μπαίνουν οι μουσικοί και ένας τραγουδιστής με μία τραγουδίστρια που έκαναν τα φωνητικά, αλλά και show μαζί με τον Alborosie, που βγήκε στην σκηνή μετά από μια μουσική εισαγωγή.
Κάποιες μορφές τέχνης ζουν και εξελίσσονται σε ιδιαίτερες γεωγραφικές και κοινωνικές συνθήκες, όμως ούτε που το σκέφτεσαι πως ο Alborosie δεν είναι Τζαμαϊκανός, κοιτώντας είτε το ράστα μαλλί του που φτάνει σχεδόν μέχρι το πάτωμα, είτε την κινησιολογία του, αλλά κυρίως ακούγοντας την φωνή του.
Για μια ώρα και είκοσι λεπτά ξεσήκωσε το Fuzz και το κοινό χόρευε και τραγούδαγε μαζί του και ο Alborosie όργωνε την σκηνή και βγήκε και εκτός, αφήνοντας έτσι αέρα στους τραγουδιστές και τους μουσικούς να κάνουν για λίγο παιχνίδι, και η φωτιά αναζωπύρωνε όποτε έμπαινε στην σκηνή, μέχρι και το encore, που τελείωσε η συναυλία και φύγαμε χορτασμένοι.
Ακούσαμε και την διάσημη πλέον διασκευή του στο The Unforgiven των Metallica και προσωπικά μου άρεσε αυτή η δροσερή εκδοχή του και κυρίως που οι δυσοίωνοι στίχοι του ρεφρέν απέκτησαν μια μικρή σπίθα ελπίδας:
What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never be
Never see
Won't see what might have been
What I've felt
What I've known
Never shined through in what I've shown
Never free
Never me
So I dub thee unforgiven
