by Nikos Mathiopoulos
Ανταπόκριση/Φωτογραφίες: Νίκος Μαθιόπουλος
*Μέρος του κειμένου δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιούλη του ελληνικού Metal Hammer.*
Το παρόν κείμενο έχει διττό χαρακτήρα: πρώτον να μας κρατήσει συντροφιά μέχρι την επικείμενή πιο «καυτή και από την κόλαση» εμφάνιση των τιτάνων του thrash metal Slayer και δεύτερον, μιας και μιλάμε για ζέστη, είναι μία ευκαιρία να «δροσιστούμε» λίγο από εκείνη την βροχερή νύχτα που έπαιξε η No 1 μπάντα του πλανήτη στο ροκ.
Για τους METALLICA πλέον έχει γράψει όλος ο κόσμος, ήρθε λοιπόν και η δική μου ώρα να γράψω και εγώ για αυτούς. Να επισημάνω εξαρχής ότι δεν θα είμαι καθόλου αντικειμενικός, είναι δύσκολο, πως μπορώ να είμαι άλλωστε αφού μιλάμε για την πρώτη αγάπη. Όπως κλασσικά, σχεδόν όλες οι καλές μέταλ ιστορίες ξεκινάνε με έναν μεγαλύτερο ξάδερφο που είχε ΤΗΝ κασέτα με τις μέταλ επιλογές, έτσι συνέβη και με την δική μου περίπτωση.
Καταρχάς να αναφέρω ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ μα ποτέ το πρώτο σοκ, σχεδόν όταν ήμουν δώδεκα,, όταν άκουσα το “Master of Puppets” από την κασέτα του...αξέχαστη ανάμνηση επίσης, όταν πήρα το ΚΤΕΛ μόνος μου πιτσιρικάς στα δεκαεπτά για να κάνω σχεδόν 400χλμ, για να τους δω για πρώτη φορά στη Ριζούπολη το 99' ενόψει Πανελληνίων..αξέχαστη η βροχή στη Μαλακάσα στο “Creeping Death” και τώρα εδώ ακόμα μία αξέχαστη εμπειρία..ένα συγκρότημα που έχουμε μεγαλώσει μαζί...τόσο οικείο όπως η οικογένεια μας..The Metallica Family! Obey! Είναι ωραίο συναίσθημα να είσαι αφοσιωμένος από μικρός σε ένα συγκρότημα και να μεγαλώνεις μαζί του και να τρέχεις πέρα δώθε για να το δεις!
Αρκετά με τα προκαταρκτικά, πάμε στο κυρίως πιάτο. Ενώ την προηγούμενη μέρα του λαϊβ έκανε χαρά θεού και ευχαριστηθήκαμε βόλτες στην πόλη, την επομένη, λες και το έχει παράδοση βροχή και METALLICA να πηγαίνουν μαζί, ο καιρός ήταν πολύ άσχημος από το πρωί. Πολύ βροχή και κρύο ταυτόχρονα. Ειδικά, στο λάϊβ από ένα σημείο και έπειτα ήταν λες και έβλεπες συναυλία και άκουγες μουσική κάτω από το ντους! Ας όψεται όμως η γκρίνια για τον ανεπιθύμητο, απρόσκλητο επισκέπτη μας, γιατί μόλις ξεκίνησαν οι METALLICA τα ξεχάσαμε όλα και για να ,μην υπερβάλλω κιόλας ότι από ένα σημείο και μετά ή βροχή ήταν απολαυστική!
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Αφού φτάνουμε στο σύμπλεγμα κτιρίων του San Siro με μετρό, τρέχουμε για να πάρουμε τα εισιτήρια μας μέσα στον χαμό του κόσμου. Ευτυχώς, δεν είχε καθόλου μεγάλη ουρά και ξεμπλέξαμε πολύ γρήγορα, οπότε μας έφυγε ένα σχετικό άγχος. Μπαίνουμε στον χώρο γύρω στις 18:00. Οι BOKASA ως πρώτο support είχαν ήδη ξεκινήσει . Μικρή σημασία τους δίναμε αφού εξερευνούσαμε τον χώρο και είχαμε «κολλήσει» στα καλούδια του official merch αράζοντας με μπύρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι ο χώρος δεν ήταν καθόλου καλός. Ήταν στον ιππόδρομο του San Siro, όπου το δάπεδο πιο πίσω ήταν πιο χαμηλά και είχε πολλές λακκούβες με λάσπη. Επίσης είχε μία κύρια έξοδο στο τέλος. Θα βόλευε περισσότερο αν γινόταν στο γήπεδο (απωθημένο) Meazza της Μίλαν καλύτερα Αφού έχουμε πάρει την πρώτη κρυάδα από τον χώρο μαζί με το υπόλοιπο κρύο και βροχή που έκανε εκείνη την ημέρα, εμείς εκεί ακάθεκτοι αφού «έβραζε» η αγωνία μέσα μας ξέροντας τι μας περιμένει! Εγώ πήρα μπρος και λίγο πριν βγουν οι GHOST πήγα μπροστά κάνα δύο τρεις
σειρές πίσω από το διαχωριστικό κάγκελο της αρένας (δεν είχε κερκίδες).
19:05 βγήκαν οι GHOST. Είχα περιέργεια να τους ξαναδώ (είχα να τους δω από το Fuzz Club ). Ικανοποιητικό το show τους. Έπιαναν άνετα όλη την σκηνή, χωρίς να τους «καταπίνει» η τελευταία, με τρομερή άνεση. Ο φωτισμός ανεπαρκής και δεν ήταν με το μέρος τους μιας και έπαιζαν κάτω από το φως της ημέρας ακόμα. Ο ήχος τους επίσης ήταν χαρακτηριστικά χαμηλά, από την άλλη βέβαια έπαιξαν ένα σετ που περιελάμβανε όλα τα «χιτάκια» τους καλύπτοντας επαρκώς τις ανάγκες ενός fan της μπάντας. Επιπλέον, έκαναν διάφορα «μαρκετίστικα» κόλπα επί σκηνής όπως με την τύπισσα ως ghoul που έπαιζε σόλο με το περίεργο sci –fi όργανο synth κιθάρα ή τον μεταμφιεσμένο Πάπα να παίζει σόλο σαξόφωνο ενθουσιάζοντας το κοινό.
Γύρω στις 20:00 αφού μας αποχαιρέτησαν οι GHOST περιμέναμε υπομονετικά τον κύριο λόγο που ήμασταν εκεί. Η σκηνή ήταν τεράστια και κατά μήκος της να εκτείνεται το logo της μπάντας με τα ακρωνύμια έξω από αυτή (ενσωματωμένα με τη σκηνή) και τα υπόλοιπα γράμματα να ενώνονται μέσα από τις γιγαντοοθόνες.
20:45 και ξεκινάει το εναρκτήριο κλιπ και η μουσική της «έκστασης του χρυσού» και εμάς να μας διακατέχει ήδη μία άλλη έκσταση, αυτή της αγωνίας ως προς τη θέα των τεράστιων METALLICA! Μία μπάντα, που έχουν δουλέψει απίστευτα το κομμάτι «μάρκετινγκ» και δικαίως άλλωστε, αφού από τη μία πλευρά είναι όλοι οι υπόλοιποι άλλοι και από την άλλη οι METALLICA. Είναι μία κατηγορία από μόνοι τους, αξεπέραστο συγκρότημα, που μάλλον μπορεί να μην υπάρξει ξανά όμοιό του στην ιστορία του ροκ. Καθόλα την διάρκεια του σετ τους για παραπάνω από δύο ώρες έδωσαν το 100% του εαυτού τους. Το σόου ήταν ένα τεράστιο πάρτυ! Από τεχνικής άποψης αλλά και απόδοσης ήταν τέλειο και υπολογισμένο ακόμα και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Ο ήχος ήταν ογκώδης, γεμάτος, πεντακάθαρος και ολοζώντανος. Όλα τα εφέ με τους ήχους, με τα κανόνια, με τα φλογοβόλα και τα πυροτεχνήματα ήταν καταπληκτικά. Οι προβολές μέσα από τις γιγαντοοθόνες να προκαλούν δέος επίσης. Η σκηνή να είναι γεμάτη μικρόφωνα για να μπορεί ο Hetfield να βρίσκεται παντού κ μίας και λέμε για αυτόν όχι μόνο ήταν ακούραστος, αεικίνητος και η ψυχή των METALLICA αλλά, ένιωθες ότι βασιζόταν πάνω του το κυριότερο μέρος του σόου και το διεύθυνε αυτός. Τεράστιος frontman, απλά ο θεός μας! (Αν και στο τέλος της συναυλίας ο «κοντός» χαιρέτησε και είπε την τελευταία κουβέντα). Δεν τον άφηνα ( μαζί με μερικές χιλιάδες ακόμα … περίπου 25.000 ήταν εκεί) λεπτό από τα μάτια μου τον Hetfield. Φοβερός!
Σε αυτό το σετ ζήσαμε έντονες στιγμές και παραλήρημα. Γίναμε μούσκεμα μαζί το συγκρότημα, χοροπηδήσαμε ουρλιάξαμε και τραγουδήσαμε τους στίχους με την ψυχή μας σε ύμνους όπως: “Ride the Lightning, One, Master of Puppets, For Whom the Bell Tolls, Creeping Death, Seek and Destroy και Enter Sandman”. Ένα άκρως πορωτικό σόου, που ήταν όλα στην εντέλεια, γεμάτο από εικόνες που σου μένουν και σου «τρέφουν» την ψυχή για μία ολόκληρη ζωή. (Σας προειδοποίησα δεν θα είμαι καθόλου αντικειμενικός).
Λίγο πριν τις 23:15,όπου έσβησαν τα πάντα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο απoλογιζόμενοι στο τι βιώσαμε ήδη, οι METALLICA μας αποχαιρετούσαν με όμορφα λόγια μέσα από την καρδιά τους για περίπου πέντε λεπτά. Μάλιστα ο Ulrich ανέφερε ότι είχαν παίξει στο Μιλάνο για πρώτη φορά το 84΄ανόιγοντας για τους VENOM! Από τότε μέχρι τώρα εύκολα η μπάντα είναι στα καλύτερα της και σίγουρα θα τους ξαναδούμε! METALLICA see ‘ya soon!
