by Θωμάς Σταματάκης
To Σάββατο 8 Μαρτίου οι Social Waste έπαιξαν στο Floyd στην Πειραιώς. Η αίθουσα γεμάτη, ο κόσμος ζεστός από την αρχή και κάπως έτσι άρχισαν με τον Άρη και την Ουτοπία. Όλα καλά και οικεία έως τώρα αλλά κάτι μας φαινόταν ταυτόχρονα παράταιρο αλλά και αναμενόμενο, σαν να ερχόταν από φαντασίωση. Το κατάλαβα μετά από λίγα λεπτά, καθώς, ασυναίσθητα, μου πέρασε από το μυαλό μια φράση του Benjamin ´H αλλοτρίωσή της έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που την κάνει να βιώνει την ίδια της την καταστροφή σαν αισθητική απόλαυση πρώτου μεγέθους. Έτσι έχουν τα πράγματα με την αισθητικοποίηση της πολιτικής που καλλιεργεί ο φασισμός. Ο κομμουνισμός του απαντά με την πολιτικοποίηση της τέχνης´ (Walter Benjamin, Δοκίμια για την τέχνη,σελ.38).
Αυτοί εδώ βγήκαν μέσα από τις ουτοπίες μας μακριά από τις αυταξίες του εντυπωσιακού και αισθητικού. Δεν είναι οι μόνοι αλλά σίγουρα είναι από τους λίγους. Μίλησαν για την βία που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, για τα αδιέξοδα που αναδύει η αποφορά της σήψης που επιπλέουμε μέσα της αλλά και για τα όνειρά μας και τις δικές μας ουτοπίες, για τις ζωές μας μιλούσαν. Για τα Τέμπη, την Παλαιστίνη, τα σύνορα και τις δολοφονίες στην Μεσόγειο αλλά και για τους κοτσαμπασήδες.
Κάπως έτσι, οι πολυπληθείς, Social Waste μεγάλωσαν και άλλο γιατί δεν έπαιζαν πια για το ΄κοινό τους' αλλά με το κοινό. Ανθρώπους, που δεν τραγούδαγαν μόνο ή χόρευαν, αλλά συντάσσονταν με την/τον διπλανή/ό τους, την μπάντα, τους πολυφωνικούς και απίστευτους Χαονία που συνόδευσαν τους Social Waste στον Μπότσαρη από την νέα τους δουλειά και τις γκάιντες από τους φοβερούς Φισιλάτες.
Χαμένος κάπου μέσα στο πλήθος ο Ψαρογιώργης ενώ μπροστά στην σκηνή φωτογράφιζε και ο Μάριος Λώλος, ζωντανή απόδειξη ότι οι άντρες των ΜΑΤ δεν γνωρίζουν σκοποβολή διαφορετικά θα τον είχαν ξεκάνει καιρό τώρα, αντ' αυτού, προσφάτως, τον άφησαν ελαφρώς κουφό αφού του σβούριξαν μια κρότου-λάμψης στο κεφάλι με ευθεία βολή, ευχόμαστε περαστικά στον Μάριο Λώλο και στους σκληρά εργαζόμενους στα φαστφουντάδικα και καφέ προστάτες της τάξης να βρούνε κάτι πιο χρήσιμο να ασχοληθούν.
Για δύο περίπου ώρες νιώσαμε ότι η μουσική όπως την ξέρουμε από την κυρίαρχη αφήγηση της τηλεόρασης και των πρωινάδικων σβήνει ή πρέπει να την σβήσουμε. Η μοίρα της μουσικής 'περιέχεται στο χτύπημα ενός ρολογιού του οποίου το καμπάνισμα πρώτα διαπέρασε τα αυτιά μας΄ (Γράμμα του Μπένγιαμιν στον Χορκχάϊμερ τον Οκτώβριο του 1935). Ίσως το ρολόι να λέγεται Social Waste.
Αυτοί εδώ βγήκαν μέσα από τις ουτοπίες μας μακριά από τις αυταξίες του εντυπωσιακού και αισθητικού. Δεν είναι οι μόνοι αλλά σίγουρα είναι από τους λίγους. Μίλησαν για την βία που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, για τα αδιέξοδα που αναδύει η αποφορά της σήψης που επιπλέουμε μέσα της αλλά και για τα όνειρά μας και τις δικές μας ουτοπίες, για τις ζωές μας μιλούσαν. Για τα Τέμπη, την Παλαιστίνη, τα σύνορα και τις δολοφονίες στην Μεσόγειο αλλά και για τους κοτσαμπασήδες.
Κάπως έτσι, οι πολυπληθείς, Social Waste μεγάλωσαν και άλλο γιατί δεν έπαιζαν πια για το ΄κοινό τους' αλλά με το κοινό. Ανθρώπους, που δεν τραγούδαγαν μόνο ή χόρευαν, αλλά συντάσσονταν με την/τον διπλανή/ό τους, την μπάντα, τους πολυφωνικούς και απίστευτους Χαονία που συνόδευσαν τους Social Waste στον Μπότσαρη από την νέα τους δουλειά και τις γκάιντες από τους φοβερούς Φισιλάτες.
Χαμένος κάπου μέσα στο πλήθος ο Ψαρογιώργης ενώ μπροστά στην σκηνή φωτογράφιζε και ο Μάριος Λώλος, ζωντανή απόδειξη ότι οι άντρες των ΜΑΤ δεν γνωρίζουν σκοποβολή διαφορετικά θα τον είχαν ξεκάνει καιρό τώρα, αντ' αυτού, προσφάτως, τον άφησαν ελαφρώς κουφό αφού του σβούριξαν μια κρότου-λάμψης στο κεφάλι με ευθεία βολή, ευχόμαστε περαστικά στον Μάριο Λώλο και στους σκληρά εργαζόμενους στα φαστφουντάδικα και καφέ προστάτες της τάξης να βρούνε κάτι πιο χρήσιμο να ασχοληθούν.
Για δύο περίπου ώρες νιώσαμε ότι η μουσική όπως την ξέρουμε από την κυρίαρχη αφήγηση της τηλεόρασης και των πρωινάδικων σβήνει ή πρέπει να την σβήσουμε. Η μοίρα της μουσικής 'περιέχεται στο χτύπημα ενός ρολογιού του οποίου το καμπάνισμα πρώτα διαπέρασε τα αυτιά μας΄ (Γράμμα του Μπένγιαμιν στον Χορκχάϊμερ τον Οκτώβριο του 1935). Ίσως το ρολόι να λέγεται Social Waste.
