by Maria Lezgi
Φωτογραφική ανταπόκριση από τον Τηλέμαχο Κουκλάκη.
Η φωτογραφία των Alice in Chains, είναι από την επίσημη σελίδα του συγκροτήματος στο facebook (του Scott Dachroeden) καθώς το συγκρότημα απαγόρεψε τη λήψη φωτογραφιών σε όλους και αποφασίσαμε να το σεβαστούμε.
Η πολυαναμενόμενη ημέρα του φεστιβάλ φέτος καθώς έφτασε η ώρα να έρθουν στη χώρα μας οι Alice in Chains, ανεβάζοντας στα 2 τα ονόματα του Big Four της σκηνής του Seattle που μας έχουν επισκεφτεί. Το θρυλικό όνομα που καθόρισε τη ροκ του 90 ς και κατόρθωσε να επιζήσει έως σήμερα αναγεννημένο από τις στάχτες του, μας αποζημίωσε κυρίως με τις μελωδίες των νεανικών μας χρόνων. Η 8η μέρα του Release, χρωματίστηκε και από την παρουσία του δυναμίτη με το όνομα Fu Manchu, καθώς και τους δικούς μας 1000mods, Puta Volcano και Monovine.
Η μέρα ξεκίνησε με τους πατρινούς Monovine και τον καυτό ήλιο, από τον οποίο οι πιο πολλοί, από τους λίγους ομολογουμένως παρευρισκόμενους, βρήκαν προστασία στις πίσω σκιές. Τα παιδιά είχαν στη διάθεσή τους μισή ώρα και τα πήγαν περίφημα. Έχουν βεβαίως δεκάχρονη εμπειρία πλέον, καθώς σχηματίστηκαν το 2008, και υλικό από τρεις δίσκους με ξεκάθαρες επιρροές από grunge.
Συνέχεια με desert rock των Puta Volcano, που μάλλον διανύουν την καλύτερη περίοδο τους από το 2010, όταν πρωτοεμφανίστηκαν. Το πενταμελές γκρουπ, ποντάρει έξυπνα στην εντυπωσιακή παρουσία της Άννας Παπαθανασίου, στον αυθορμητισμό τους πάνω στη σκηνή και φυσικά σε κομμάτια όπως το Jovian Winds και The Sun που αγαπάμε πολύ.
Τρίτο όνομα το βράδυ της Δευτέρας οι Fu Manchu. Ένα όνομα, μια ιστορία. Και τι ιστορία.. Χρυσή γενιά του stoner, πριν αυτό γίνει της μόδας, μετράνε πορεία από το 1985, κάπου στην πορεία αποδυναμώθηκαν αλλά συνέχισαν απτόητοι. Δεδομένου πως στην Ελλάδα έχουν να φανούν από το ιστορικό λάηβ στο Ρόδον, 17 χρόνια πριν, τότε που ιπτάμενα μπουκάλια και τσιγάρα τους ανάγκασαν να αποχωρήσουν από τη σκηνή, περιμέναμε κάτι καλύτερο στη σειρά εμφάνισης. Προφανώς, οι 1000mods για μια διοργάνωση είναι ένα πιο ασφαλές εμπορικό όνομα (πολύ χαρμόσυνο στατιστικό καθώς είναι δικά μας παιδιά), αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η επιλογή ξένισε, δικαίως πολλούς, κυρίως γιατί οι Fu Manchu εξακολουθούν να είναι μπαντάρα και μετά από τόσα χρόνια απουσίας είναι σαν να αποτελούσε η εμφάνισή τους στο Release την πρώτη τους φορά στη χώρα μας. Η δίψα του κοινού και η εκτίμηση που τους έχει εξάλλου φάνηκε από την προσέλευση του κόσμου.
Με ήχο λιγάκι πιο ψηλά από το επιθυμητό, η καλιφορνέζοι κυριολεκτικά τα έσπασαν εξαρχής. Φοβερή αλληλεπίδραση μεταξύ του ηγέτη Scott Hill και της παρέας του. Μία ώρα και κάτι, για τα διαχρονικά κομμάτια όπως η άψογη εκτέλεση του Godzilla των Blue Oyster Cult και το King Of The Road. Ανελέητα σπρωξίματα, headbagging και η πιο ενεργητική μίξη punk, hard και stoner rock.
Να τολμήσουμε να ελπίσουμε να τους ξαναδούμε σύντομα, άραγε;
Setlist
Eatin' Dust
Evil Eye
Clone of the Universe
Push Button Magic
Mongoose
Hell on Wheels
Godzilla
Redline
Boogie Van
California Crossing
Strato-Streak
Laserbl'ast!
King of the Road
Saturn III
Στις 21.15 η 1000mods εμφανίστηκαν στην σκηνή με εναρκτήριο κομμάτι το Αbove 179. Για περίπου 75 λεπτά, στόχευσαν σε μια αναμενόμενη εμφάνιση, αναμενόμενα καλή για να μην παρερμηνευτώ, χωρίς ωστόσο να κατορθώσουν σε κάτι παραπάνω από την support εμφάνιση πριν το βασικό όνομα. Στους βίντεο προβολείς, ντοκιμαντερίστικες σκηνές φύσης, σε αρμονία με το setlist, που επέλεξαν να επικεντρωθεί κυρίως στο τελευταίο Repeated Exposure to. O Dani G. Δεν ξέχασε να αναφερθεί στο πρόωρο χαμό του Μάκη Τσαμκόσογλου, των Mother of Millions, που μας λύπησε όλους.
Η φοβερή επαφή που έχουν με το κοινό φάνηκε καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισή τους, με highlight τα Claws, Vidage και Super Van Vacation, όπου επικράτησε πανδαιμόνιο με καπνογόνα και κοπανήματα. Οι ντόπιοι stoners με το desert καλιφορνέζικο ροκ τους είναι το όνομα που εγγυάται μεγάλη προσέλευση κοινού και μια πολύ καλή εμφάνιση. Ελπίζουμε να μην αποτελέσει αυτή η σιγουριά το τέλμα στους πειραματισμούς των παιδιών.
Setlist
Above179
The Son
Electric Carve
Road to Burn
Loose
Claws
On A Stone
El Rollito
Vidage
Encore
Into the Spell
Super Van Vacation
Μεγάλη μας φάνηκε η αναμονή για τους Alice In Chains που λίγο μετά τις 23.00 εμφανίστηκαν εν μέσω ιαχών. Και πως αλλιώς, αφού έφτασε η στιγμή να εκπληρωθεί άλλο ένα συναυλιακό απωθημένο για το ελληνικό κοινό, και ακόμα πιο ειδικά για τους φανς της grunge που είναι και οι πιο αδικημένοι. Στο μεσουράνημα της σκηνής του Σηάτλ, φάνταζε θαύμα η ευκαιρία να δούμε κάποιους από κοντά, έπειτα η σκηνή επλήγη ανεπανόρθωτα και πολλές φορές, και φτάσαμε στο σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά την ακμή, που μας έχουν επισκεφτεί μία και μοναδική φορά οι λατρεμένοι Pearl Jam, το 2006. Για τη γενιά των 35 πλας, που μεγαλώσαμε ακούγοντας κασέτες στα γουόκμαν σε κάτι κουτσουρεμένα διαλείμματα του γυμνασίου, ναι it’s a big deal που είδαμε τους AIC οπότε νομίζω πως κάποιος πολύ δύσκολα απογοητεύτηκε από την εμφάνισή τους στην πλατεία νερού.
Ο ένας λόγος είναι αυτός. Ο άλλος, πιο βασικός είναι πως, οι AIC δεν είναι ένα συγκρότημα φάντασμα. Για την ακρίβεια είναι μια εξαιρετική περίπτωση στην ιστορία της ροκ μουσικής, όπου το γκρουπ όχι μόνο επιβίωσε από δύο τεράστιες απώλειες, αλλά κατόρθωσε να κάνει μια νέα αρχή σε συνέχεια της μεγάλης του ιστορίας. Αναμφίβολα οι απώλειες των Mike Starr και κυρίως του Layne Staley, πλανιούνται πάντα ως φάντασμα πάνω από τους AIC, αλλά αυτό ποτέ δεν τους ακινητοποίησε μουσικά.
Τα Black Gives Way To Blue, The Devil Put Dinosaurs Here και Rainier Fog, είναι τρεις εξαιρετικοί δίσκοι, που βρήκαν την αποδοχή κοινού και κριτικών που τους άξιζε. Δικαιωματικά είναι επιζήσαντες και μάλιστα με εύσημα.
Γιατί οι AIC είναι τα ριφς του Jerry Cantrell, τα ντραμς του Sean Kinney, οι μπασογραμμές του Mike Inez και η διαχρονικότητα των κομματιών. Ο DuVall ήταν εκεί, παρών σε όλη τη διάρκεια, πότε με την κιθάρα πότε χωρίς, να οργώνει την σκηνή και να είναι πολύ επικοινωνιακός με το κοινό. Η φωνή του, πιο χαμηλή σε ένταση από τις μελωδίες στην αρχή, δεν άργησε να ισορροπήσει όπως και κάποια θέματα με τον ήχο, κυρίως στα πίσω μέρη του χώρου.
Δεν θα πέσω στην παγίδα να συγκρίνω τη φωνή του DuVall με αυτήν του Staley. Ο Staley ήταν κάτι παραπάνω από μια μεταλλική φωνή, ήταν η ενσάρκωση της ροκ φιγούρας, και εκεί τελειώνει η όποια σύγκριση που στερείται νοήματος.
Η επιλογή του setlist άφησε ικανοποιημένους τους πάντες. Από το αγαπημένα Again στο νέο Never Fade. Από την άριστη εκτέλεση του Them Bones στην όχι και τόσο του Your Decision, και πάλι στο Down In A Hole που μας αποζημίωσε. Κάπως έτσι κύλησε όλο το setlist. No Excuses, Grind, Stone, We Die Young για να φτάσουμε στο Nutshell, που μάλλον το περιμέναμε πολλοί, και αφιερώθηκε ως αναμενόμενο, στους εκλιπόντες των AIC. Συνέχεια με το Angry Chair και το Man In The Box, και τον κόσμο να συμμετέχει στο μέγιστο. Προτελευταίο κομμάτι, το θρυλικό Would?, σε μια πολύ καλή εκτέλεση με φωνητικά από τους DuVall και Cantrell, που μας έκανε να ανατριχιάσουμε μάλλον για την συγκίνηση των αναμνήσεων που το συνοδεύουν.
Για περίπου μιάμιση ώρα, οι Alice in Chains έδωσαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν στο ελληνικό κοινό από πλευράς επιλογής κομματιών και ενέργειας. Οι γνώμες για την εμπειρία που άκουσα περνώντας αναμεσά στον κόσμο στο δρόμο της επιστροφής ήταν ποικίλες, από διθυραμβικές έως απογοητευτικές. Προσωπικά, το ότι είδα τους Alice in Chains ζωντανούς και κυρίως δημιουργικούς, είναι επαρκής λόγος να στιγματίσουν το μουσικό μου καλοκαίρι.
Setlist
Bleed the Freak
Check My Brain
Again
Never Fade
Them Bones
Dam That River
Hollow
Your Decision
Rainier Fog
Down in a Hole
No Excuses
Grind
Stone
We Die Young
Nutshell
Angry Chair
Man in the Box
Encore
The One You Know
Got Me Wrong
Would?
Rooster
