by Τζίνα Παπαμιχαήλ
Η συναυλία των Alcest στο Gagarin 205 την Τετάρτη το βράδυ που μας πέρασε, ήταν μια μοναδική εμπειρία για όλους όσοι κατάφεραν να παρευρεθούν. Για άλλη μια φορά οι Alcest απέδειξαν ότι έχουν πιστό κοινό στη χώρα μας και μάλιστα όλων των ηλικιών και μουσικών background. Από ώριμους απόγονους της γενιάς των περήφανων 90’s έως τους πιο πιτσιρικάδες της genZ, γκοθάδες και μπλακομεταλάδες ή απλά φαν του post rock, όλοι πήραν μέρος σε ένα μοναδικό ατμοσφαιρικό ταξίδι όπου το αυθεντικό black metal διασταυρώνεται αριστοτεχνικά με το shoegaze, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα μοναδικής αισθητικής.
Το Gagarin γέμισε ευχάριστα, δίνοντας την ευκαιρία να απολαύσουμε το live χωρίς πολλά στριμωξίδια και χωρίς πολλά λόγια. Οι πόρτες άνοιξαν στις 20:30 και πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Έλληνες Once Upon A Winter, μια πενταμελής μπάντα post-rock από τη Θεσσαλονίκη. Μετρώντας τέσσερα album στο ενεργητικό τους, η εμφάνισή τους ήταν εξαιρετική, αφήνοντας περισσότερο από απλά ικανοποιημένους το κοινό που ήρθε νωρίτερα για να τους ακούσει. Η μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album τους “Selective Depression” το 2017 κι ένα χρόνο μετά το δεύτερο album τους με τίτλο “.Existence” με τελευταία κυκλοφορία τους το “Void Moments of Inertia”, το 2022.
Με σαφής επιρροές από τους Alcest αλλά και πιο κλασσικούς αντιπροσώπους της post rock σκηνής, ο ήχος τους είναι αρκετά πειραματικός συνδυάζοντας το προσωπικό τους στυλ με τις μελωδίες των εγχόρδων και γνώριμων ακουσμάτων του είδους της post rock, δημιουργώντας μια πιο μελαγχολική διάθεση. Η παρουσία των πλήκτρων και ο ογκώδες ήχος μπόρεσε μέσα σε μερικά λεπτά να δημιουργήσει το χρονικό διάστημα εκείνο μέσα στο οποίο όνειρα και ευχές μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσα από ένα τέλος που μπορεί να μοιάζει αναπόφευκτο.
Σε κάθε περίπτωση το άνοιγμα της βραδιάς με τους Οnce Upon A Winter αποτέλεσε το ιδανικό support act για την επερχόμενη εμφάνιση των Alcest, οι οποίο ανέβηκαν στη σκηνή στις 22:15 παρουσιάζοντας ένα setlist με επιτυχίες από όλη τη δισκογραφική τους πορεία έως σήμερα.
Με τον Neige να ηγείται, οι Alcest ξεκίνησαν το σετ τους με κομμάτια από το πιο πρόσφατο άλμπουμ τους το “Les Chants De L’Aurore” , ένα album που θα λέγαμε ότι είναι βουτηγμένο μέσα στο άπλετο φως. Με πρώτο κομμάτι το “Komorebi”, που στα Ιαπωνικά σημαίνει το φως του ήλιου όπως φιλτράρεται μέσα από τα φύλλα, όλος ο δίσκος θα λέγαμε πως έχει στο πίσω μέρος του επιρροές από την Άπω Ανατολή και είναι ελαφρώς πιο «φωτεινός» από τις προηγούμενες δισκογραφικές τους δημιουργίες, με ήχο πιο κοντά στη διάσταση της post και πιο μακριά από το αυθεντικό black, χωρίς όμως να παραγνωρίζονται οι σαφής αναφορές τους.
Με ένα απλό στήσιμο των μουσικών οργάνων επί της σκηνής και με background το εικαστικό έργο του Γάλλου καλλιτέχνη Yoann Lossel από το εξώφυλλο του δίσκου “Les Chants De L’Aurore” με τα πουλιά του Αυστραλιανού υγροτόπου, έτοιμα να πετάξουν στον ήχο του μελοποιού πάνα, η βραδιά άνοιγε τις πόρτες της για να καλοδεχτεί αιθέριες, ονειρικές μελωδίες αποτυπώνοντας ζωντανά, την αίσθηση της ελευθερίας μέσα από την ατμόσφαιρα που δημιουργούσε το όλο σκηνικό. Με τα drums του ο Winterhalter βρέθηκε σε ένα πιο υψηλό επίπεδο από την υπόλοιπη μπάντα ενώ, όλοι οι μουσικοί είχαν τον δικό τους μοναδικό χώρο στα τέσσερα σημεία του επιπέδου, με τον Neige να βρίσκεται μόνιμα στα δεξιά της σκηνής ντυμένος με αυτή τη φοβερή άνετη, εμπριμέ Japan Influenced παντελόνα του, και με τον εντυπωσιακό Ζero να δίνει εκ των αριστερών πόνο με την κιθάρα του και με το σωστό headbanging στα σημεία που έπρεπε.
Όλοι μοιράστηκαν ισάξια τη σκηνή δημιουργώντας το κατάλληλο ενεργειακό vibe στους πιστούς fans τους που παρακολουθούσαν όλη τη συναυλία με θρησκευτική, θα έλεγε κανείς, ευλάβεια. Για την απόδοση στον ήχο, διατηρούμε τις αμφιβολίες μας, αφού εκ των άκρων της σκηνής «μπούκωνε» αρκετά και μετά στο επάνω επίπεδο του Gagarin δεν ακουγόταν με την ίδια ένταση. Ίσως πιο τυχεροί να στάθηκαν εκείνοι που βρίσκονταν να παρακολουθούν τη συναυλία στο κέντρο του venue. Δε θα σταθούμε βέβαια στον παράγοντα ήχο καθώς μπροστά μας απολαμβάνουμε τη φιλότιμη προσπάθεια της μπάντας να αποδώσει στο μέγιστο της καλλιτεχνικές της δυνατότητες.
Συνολικά οι Alcest παρουσίασαν δέκα κομμάτια κυρίως από τους δυο τελευταίους δίσκους τους και από το Spiritual Instinct, του 2019 σε μια προσπάθεια να δείξουν το βάθος της καλλιτεχνικής του πορείας και τη σχέση τους με τη μουσική. Τι να σχολιάσει κάποιος για την εκπληκτική απόδοση του “protection” ή του “Saphire” που άφησαν το κοινό να παρακολουθεί αποσβολωμένο. Οι φωνές και οι κιθάρες εναλλάσσονταν ανάμεσα σε ατμοσφαιρικά περάσματα και δυναμικές εξάρσεις, δημιουργώντας μια αισθητική εμπειρία μοναδικής φύσης. Η μίξη του φωτισμού με τα ηχητικά εφέ ενίσχυσε περαιτέρω τη συναισθηματική απόδοση της μουσικής, μεταφέροντας τους παρευρισκόμενους σε ένα ταξίδι γεμάτο νοσταλγία αλλά και μελαγχολία.
Η μπάντα στο σύνολό της εκφράστηκε μέσα από την εκκωφαντική ησυχία των ακραίων φωνητικών της, με τον Neige να ευχαριστεί το Αθηναϊκό κοινό για την παρουσία του αλλά και για την υποστήριξη της δουλειάς τους όλα αυτά τα χρόνια, αφήνοντας όμως τη θέση των λόγων στη μουσική.
Οι εναλλαγές με κομμάτια από τον καινούργιο δίσκο όπως το “Flamme Jumelle” αλλά και από τον αμέσως προηγούμενο όπως το “Le Miroir” συμπλήρωσαν την αρμονία της ερμηνείας του Neige ανεβάζοντας τη συνολική εμπειρία, προσφέροντας στιγμές που έκανε το κοινό να ταξιδεύει μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Οι συναισθηματικές εκρήξεις της μουσικής ακολουθούσαν ηχητικές κορυφώσεις και ατμοσφαιρικά interludes, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στην αποξένωση και την εγγύτητα.
Η ένταση κορυφώθηκε με το φινάλε, όπου οι Alcest άφησαν τη σκηνή για να επιστρέψουν μετά από ένα έντονο χειροκρότημα με το “Autre Tempts” από τη δισκογραφική δουλειά του 2012 “Les voyages de l’ ame”. Η σχέση της μπάντας με το ελληνικό κοινό φάνηκε από την ανταπόκριση και τον ενθουσιασμό που επικρατούσε καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Το Gagarin 205 ήταν ο ιδανικός χώρος για να φιλοξενήσει αυτή την ατμοσφαιρική εμφάνιση, με το κοινό να ενθουσιάζεται και να βυθίζεται σε κάθε λεπτό της. Για τους Alcest, η εμπειρία αυτή ήταν ένδειξη της ιδιαίτερης σχέσης τους με την Ελλάδα, καθώς κάθε εμφάνισή τους εδώ είναι μια ευκαιρία δημιουργίας μιας απόλυτα οικείας ατμόσφαιρα, ενώ η προσδοκία για μια επόμενη συνάντηση παραμένει πάντα έντονη. Τελος, έκλεισαν τη βραδιά με το “L' Adieu” από τον τελευταίο δίσκο τους, αποχαιρετώντας το κοινό με τον ίδιο σεμνό τρόπο με τον οποίο το καλοδέχτηκαν.
Οι Alcest, με την απαράμιλλη ικανότητα τους να υφαίνουν όνειρα μέσα από μελωδίες και δυναμικά riff επιβεβαίωσαν τον καλλιτεχνικό τους ρόλο στη σύγχρονη μουσική σκηνή συνεχίζοντας να υπηρετούν την πρωτοπορία, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση τους με το κοινό στην εντύπωση των οποίων έχουν χαραχτεί ως μία από τις ελάχιστες μπάντες που έχουν προχωρήσει τη μουσική λίγο παρακάτω, υπηρετώντας τη με σεβασμό. Οι Alcest έχουν λόγο να υπερηφανεύονται για τη συνεισφορά τους στη δημιουργία νέων μουσικών τάσεων με γνώμονα την αξιοπρέπεια και την ιδανική ποιότητα που βρίσκουμε πλέον σε ελάχιστες μπάντες παγκοσμίως.
