by Ερωτόκριτος Μιχαήλ
Καλώς ήρθατε στο απόλυτο, μεγάλο αφιέρωμα για τους MEGADETH, τους απόλυτους αρχιτέκτονες του speed και thrash metal! Πιάστε το battle vest, δυναμώστε τα ηχεία και πάμε να δούμε την ιστορία της μπάντας που άλλαξε τον ακραίο ήχο για πάντα.
Για να νιώσουμε πραγματικά το μεγαλείο των Megadeth, πρέπει να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας τους ακριβώς όπως συνέβη: σαν μια καταιγιστική πορεία γεμάτη οργή, ιδιοφυΐα, προδοσίες, δόξα και ασταμάτητα riff. Πάμε να βουτήξουμε στα βαθιά, να ξεσκονίσουμε κάθε πτυχή, κάθε παρασκήνιο και κάθε κρυφή λεπτομέρεια αυτής της μυθικής πορείας, από τα underground λημέρια του Bay Area μέχρι τα μεγάλα στάδια του 2026.
Όλα ξεκινούν με εκείνο το περιβόητο ταξίδι των 48 ωρών με το λεωφορείο της γραμμής Greyhound, τον Απρίλιο του 1983. Ο Dave Mustaine, έχοντας μόλις απολυθεί από τους Metallica στο χρονικό σημείο της δημιουργίας του "Kill 'Em All", ταξιδεύει από τη Νέα Υόρκη πίσω στο Λος Άντζελες με τις αποσκευές του γεμάτες οργή. Στο πάτωμα του λεωφορείου βρίσκει ένα πολιτικό φυλλάδιο του γερουσιαστή Alan Cranston, το οποίο έγραφε: «The arsenal of megadeath can't be rid...». Η λέξη καρφώνεται στο μυαλό του και παίρνει την απόφαση να βαφτίσει έτσι τη δική του μπάντα, αφαιρώντας το «a» για να το κάνει πιο κοφτερό. Φτάνοντας στο L.A., μετακομίζει σε ένα διαμέρισμα όπου στον κάτω όροφο μένει ένας νεαρός μπασίστας, ο David Ellefson, που έπαιζε τις μπασογραμμές των Van Halen νωρίς το πρωί. Ο Mustaine, εκνευρισμένος, του πετάει μια γλάστρα στο κλιματιστικό για να σκάσει. Αντί για καυγά, οι δυο τους πιάνουν την κουβέντα για να γίνει ο πιο πιστός του σύμμαχος για τις επόμενες δεκαετίες, και κάπως έτσι γεννιέται ο πυρήνας των Megadeth.
Το καλοκαίρι του 1984, αφού άλλαξαν μερικούς τραγουδιστές, ο Dave αποφασίζει να αναλάβει ο ίδιος τα φωνητικά, δημιουργώντας αυτό το χαρακτηριστικό, γεμάτο ειρωνεία και οργή φτύσιμο των στίχων. Μαζί με τον drummer Gar Samuelson και τον κιθαρίστα Chris Poland, υπογράφουν σε δισκογραφική. Με ένα πενιχρό budget 8.000 δολαρίων –το μισό εκ των οποίων το ξόδεψαν σε ναρκωτικά και φαγητό πριν καν αρχίσουν οι ηχογραφήσεις– κυκλοφορούν το 1985 το "Killing Is My Business... and Business Is Good!". Ο ήχος είναι ένας ωμός, λυσσαλέος speed metal χείμαρρος, με το "Mechanix" να παίζεται επίτηδες σε διπλάσιο tempo από το "The Four Horsemen" των Metallica, απλά για να αποδείξει ο Dave ποιος είναι ο πιο γρήγορος και με το κομμάτι "Rattlehead", συστήνει στον κόσμο τη μασκότ τους, τον Vic Rattlehead.
Το 1986, αλλάζουν δισκογραφική εταιρία και με το σωστό budget ηχογραφουν το "Peace Sells... but Who's Buying?". Η παραγωγή αναδεικνύει την τεχνική τους, και το εμβληματικό intro του Ellefson στο ομώνυμο κομμάτι γίνεται τόσο αναγνωρίσιμο που το MTV το χρησιμοποιεί ως σήμα για τα νέα του και εκτοξεύει την μπάντα στην κορυφή του underground και τους βάζει για τα καλά στους "Big Four". Όμως οι εθισμοί των Poland και Samuelson φτάνουν στο απροχώρητο (έφτασαν στο σημείο να πουλάνε εξοπλισμό της μπάντας για τη δόση τους), με αποτέλεσμα να απολυθούν μετά την περιοδεία. Ο Dave φέρνει τους Chuck Behler (drums) και Jeff Young (κιθάρα) και το 1988 κυκλοφορεί το "So Far, So Good... So What!". Μέσα στο χάος των καταχρήσεων, ο δίσκος είναι πιο σκοτεινός και χαοτικός, γεννά τον ύμνο "In My Darkest Hour" –γραμμένο το ίδιο βράδυ που ο Dave έμαθε για τον θάνατο του Cliff Burton– και το εκρηκτικό "Set the World A fire".
Μετά από μια επεισοδιακή εμφάνιση στο Monsters of Rock το 1988, ο Mustaine καταρρέει από overdose και αποφασίζει να μπει σε κλινική αποτοξίνωσης. Καθαρός πλέον, απολύει τους Young και Behler. Ψάχνοντας κιθαρίστα, κάνει πρόταση στον Dimebag Darrell των Pantera, ο οποίος δέχεται μόνο αν πάρει μαζί και τον αδερφό του, τον Vinnie Paul. Ο Dave όμως είχε ήδη κλείσει τον Nick Menza στα drums. Τελικά, η θέση της lead κιθάρας πηγαίνει στον Marty Friedman,ο οποίος αρχικά είχε απορριφθεί επειδή είχε... πολύχρωμα μαλλιά! Αυτή η «χρυσή τετράδα» κυκλοφορεί στις 24 Σεπτεμβρίου 1990 το "Rust in Peace", το απόλυτο Άγιο Δισκοπότηρο του thrash metal. Κομμάτια όπως τα "Holy Wars... The Punishment Due" και "Hangar 18" παραδίδουν σεμινάρια κιθαριστικής αρχιτεκτονικής που δεν έχουν ξεπεραστεί μέχρι σήμερα.
Το 1992, βλέποντας την άνοδο του grunge και την επιτυχία του Black Album των Metallica, οι Megadeth απαντούν με το "Countdown to Extinction". Οι ταχύτητες πέφτουν, οι δομές γίνονται πιο straight-forward, και ο δίσκος γίνεται διπλά πλατινένιος, χάνοντας το Νο. 1 του Billboard μόνο από το soundtrack του “The Bodyguard” της Whitney Houston. Το "Symphony of Destruction" γίνεται ο απόλυτος συναυλιακός ύμνος (όπου το κοινό καθιερώνει το περίφημο σύνθημα "Megadeth, Megadeth, aguante Megadeth"), ενώ το "Sweating Bullets" αναδεικνύει τη σχιζοφρενική θεατρικότητα του Dave. Η ίδια συνταγή, με ακόμη περισσότερη μελωδία και hard rock αισθητική, ακολουθείται στο "Youthanasia" του 1994, το οποίο ηχογραφήθηκε σε ένα ειδικά κατασκευασμένο studio στο Φοίνιξ για να χωράει όλη η μπάντα μαζί. Ένα άλμπουμ γεμάτο συναίσθημα και κορυφαίες ερμηνείες από τον Dave, με highlight το "A Tout Le Monde".
Η πίεση της εταιρείας για περισσότερα ραδιοφωνικά hits οδηγεί στο "Cryptic Writings" (1997). Το "Trust" φτάνει στην κορυφή των rock charts και τους χαρίζει υποψηφιότητα για Grammy, αλλά οι εσωτερικές ισορροπίες κλονίζονται. Ο Nick Menza αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας κατά τη διάρκεια της περιοδείας και ο Mustaine τον αντικαθιστά μόνιμα με τον Jimmy DeGrasso. Το 1999 έρχεται η πιο σκοτεινή εμπορικά στιγμή τους: το "Risk". Ο τίτλος προήλθε από μια ατάκα του Lars Ulrich, ο οποίος είχε πει στον Mustaine ότι πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα στη μουσική του. Το άλμπουμ, γεμάτο loops, samples και pop δομές, ξενερώνει τους metalheads. Ο Marty Friedman, νιώθοντας ότι η μπάντα έχει χάσει τον σκληρό της προσανατολισμό, αποχωρεί για να μετακομίσει μόνιμα στην Ιαπωνία.
Ο Al Pitrelli (πρώην Savatage) έρχεται εσπευσμένα για να σώσει την κατάσταση. Το "The World Needs a Hero" (2001) είναι μια συνειδητή προσπάθεια επιστροφής στις heavy ρίζες με κομμάτια όπως το "Dread and the Fugitive Mind". Και εκεί που όλα δείχνουν στάσιμα, τον Απρίλιο του 2002, η μοίρα χτυπά σκληρά: ο Mustaine παθαίνει νευρική παράλυση στο αριστερό του χέρι, καθιστώντας τον ανίκανο να παίξει κιθάρα. Ανακοινώνει τη διάλυση των Megadeth. Όμως, ο "Mega-Dave" δεν τα παρατάει ποτέ..
Μετά από ένα χρόνο επίπονης φυσικοθεραπείας και επανεκπαίδευσης του χεριού του, ο Mustaine επιστρέφει στο studio το 2004 για να γράψει ένα solo άλμπουμ. Λόγω συμβολαίου με τη νέα του εταιρεία, αναγκάζεται να το κυκλοφορήσει ως Megadeth. Έτσι γεννιέται το "The System Has Failed". Καθώς ο Ellefson βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη με τον Dave για τα δικαιώματα του ονόματος, ο Mustaine προσλαμβάνει session μουσικούς, ανάμεσα στους οποίους και τον παλιό γνώριμο Chris Poland για τα σόλο. Ο δίσκος είναι μια τεράστια έκπληξη, με το "Kick the Chair" να θυμίζει τις ένδοξες μέρες του Rust in Peace.
Για να βγει ξανά περιοδεία, στήνει ένα νέο line-up με τους Καναδούς αδελφούς Glen (κιθάρα) και Shawn Drover (drums) και τον James LoMenzo στο μπάσο. Μαζί κυκλοφορούν το "United Abominations" (2007), ένα άλμπουμ γεμάτο πολιτικό στίχο κατά του ΟΗΕ και γρήγορα riff ("Washington Is Next!"). Το 2008 ο Glen Drover αποχωρεί κουρασμένος από τις περιοδείες και προτείνει ως αντικαταστάτη του τον Chris Broderick (Nevermore). Ο Broderick αποδεικνύεται ένας κιθαριστικός "εξολοθρευτής" και το "Endgame" του 2009 αναδεικνύεται σε ένα modern thrash αριστούργημα, γεμάτο φρενήρη solo ("This Day We Fight!").
Το 2010 οι πάγοι λιώνουν: ο David Ellefson επιστρέφει μετά από 8 χρόνια, και η μπάντα βγαίνει στο δρόμο για τα ιστορικά live των "Big Four". Το "Thirteen" (2011) περιέχει παλαιότερα ακυκλοφόρητα κομμάτια που εκσυγχρονίστηκαν, ενώ το "Super Collider" (2013) ξαναρίχνει τους τόνους σε πιο hard rock μονοπάτια, οδηγώντας στα τέλη του 2014 στην ταυτόχρονη αποχώρηση των Broderick και Shawn Drover λόγω καλλιτεχνικών διαφωνιών.
Για άλλη μια φορά, ο Mustaine αρνείται να πεθάνει. Στρατολογεί τον Kiko Loureiro των Angra –έναν κιθαρίστα με απίστευτο υπόβαθρο metal – και τον Chris Adler των Lamb of God στα τύμπανα. Το "Dystopia" (2016) είναι ένας οδοστρωτήρας. Σκοτεινό, βαρύ, με στίχους για την τεχνολογία και την πολιτική, κερδίζει τις εντυπώσεις παγκοσμίως και φέρνει το πρώτο, πολυπόθητο Grammy για το ομώνυμο track. Στα τύμπανα κάθεται πλέον μόνιμα ο Dirk Verbeuren, ένας drummer με απίστευτη ταχύτητα.
Το 2019, ο Dave διαγνώστηκε με καρκίνο του λαιμού στο στάδιο 3. Οι ηχογραφήσεις σταματούν, οι περιοδείες ακυρώνονται, και όλος ο metal κόσμος προσεύχεται. Μετά από 51 ακτινοθεραπείες και 9 χημειοθεραπείες, ο Dave ανακοινώνει στις αρχές του 2020 ότι είναι 100% καθαρός. Όμως τα προβλήματα δεν σταματούν: τον Μάιο του 2021, ένα διαδικτυακό σκάνδαλο με προσωπικά βίντεο οδηγεί στην οριστική απόλυση του David Ellefson. Ο Mustaine σβήνει όλες τις μπασογραμμές που είχε γράψει ο Ellefson για το νέο άλμπουμ και φέρνει τον Steve Di Giorgio (Testament) για να τις ξαναγράψει από την αρχή.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 κυκλοφορεί το "The Sick, the Dying... and the Dead!", με τον James LoMenzo να επιστρέφει μόνιμα στο μπάσο για τα live. Ο δίσκος είναι ένας θρίαμβος της ταχύτητας, με το "Night Stalkers" (όπου συμμετέχει και ο Ice-T) να αποδεικνύει ότι ο 60άρης Mustaine μπορεί ακόμα να γράφει riff πιο γρήγορα από εικοσάρηδες.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στο τρέχον έτος, το 2026. Ο Kiko Loureiro αποχώρησε φιλικά στα τέλη του 2023 για να περάσει χρόνο με την οικογένειά του, υποδεικνύοντας ο ίδιος τον αντικαταστάτη του: τον Φινλανδό Teemu Mäntysaari (Wintersun). Ο Teemu είναι ένας αθόρυβος δολοφόνος στην κιθάρα, παίζοντας τα σόλο του Marty Friedman με χειρουργική ακρίβεια. Ο νέος και τελευταίος δίσκος των Megadeth ονομάζεται "Megadeth" (γνωστός και ως White Album) και κυκλοφόρησε στις 23 Ιανουαρίου 2026.Το άλμπουμ σηματοδοτεί το επίσημο αντίο του συγκροτήματος στη δισκογραφία, καθώς ο Dave Mustaine επέλεξε να αποχωρήσει με τους δικούς του όρους.
Αυτό το μυθικό ταξίδι, λοιπόν, γράφει τις τελευταίες του σελίδες στην αποχαιρετιστήρια ("farewell") συναυλία της περιοδείας στη χώρα μας, εκεί όπου τα φώτα της σκηνής θα ανάψουν για μια τελευταία, συγκλονιστική φορά. Η ατμόσφαιρα θα είναι ηλεκτρισμένη, το pit θα πάρει φωτιά και οι οπαδοί, με δάκρυα στα μάτια και τις γροθιές υψωμένες, θα ξέρουν ότι γίνονται μάρτυρες του τέλους μιας ολόκληρης εποχής.
Και καθώς ο Dave Mustaine θα στέκεται εκεί, αγέρωχος, κοιτάζοντας το πλήθος με την κιθάρα ανά χείρας, εμείς οι φανατικοί δεν σταματάμε ποτέ να ονειρευόμαστε. Μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, θα κρυφοκοιτάζουμε το setlist με μια κρυφή, τρελή ελπίδα: να συμβεί το απόλυτο, ιστορικό σοκ. Να ακουστεί εκείνο το εμβληματικό intro, να σπάσει κάθε πάγος του παρελθόντος, και να ακούσουμε τους Megadeth να παιζουν το "Ride the Lightning" – το κομμάτι που κουβαλάει στα credit του το όνομα του Dave και που θα έκλεινε με τον πιο επικό, ποιητικό τρόπο τον κύκλο της μεγαλύτερης thrash ιστορίας που γράφτηκε ποτέ.
Ό,τι κι αν συμβεί όμως, το μήνυμα είναι ένα και θα αντηχεί για πάντα: In Mustaine We Trust!
