3500+ λέξεις για τη σπουδαία Michelle Gurevich, που επιστρέφει, επιτέλους, στην Αθήνα

Ελάχιστοι πραγματικοί και εναλλακτικοί καλλιτέχνες, έχουν αγαπηθεί στη χώρα μας τόσο, όσο η Michelle Gurevich. Η ιέρεια του σκοτεινού, ερωτικού ήχου, με τα μοναδικά κομμάτια – ωδές στην ματαίωση της ζωής, της ύπαρξης και της αγάπης, επιστρέφει, επιτέλους, στην Αθήνα, μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, για μία, κυριολεκτικά άχαστη, εμφάνιση στα παλιά της λημέρια, στο Fuzz Live Music Club, στον Ταύρο, σε διοργάνωση της United We Fly. Μια τεράστιου εκτοπίσματος καλλιτέχνιδα, έρχεται για έκτη φορά (εντός δέκα ετών) στη χώρα μας και εμείς είμαστε εδώ για να κάνουμε τις απαραίτητες συστάσεις, στο πληρέστερο αφιέρωμα για αυτή, που θα διαβάσετε αυτές τις μέρες. Προτείνουμε να το μελετήσετε προσεκτικά, ειδικά όσοι δεν τη γνωρίζετε, διότι προέκυψε τώρα, με την επικείμενη άφιξή της, μια σπάνια ευκαιρία να τη μάθετε και πιστέψτε μάς, δε θέλετε να την αγνοήσετε και να τη χάσετε.

Γεννημένη στο Τορόντο του Καναδά, από Ρώσους μετανάστες γονείς, μεγάλωσε με μητρική γλώσσα τα Ρώσικα (και όλη τη ρώσικη και σοβιετική κουλτούρα να επηρεάζει τη ζωή της και τη μουσική της). Ο πατέρας της, ήταν μηχανικός κι η μητέρα της, μπαλαρίνα (από αυτή, εμπνεύστηκε και το κομμάτι ‘Russian Ballerina’, που κυκλοφόρησε σε single, το 2008). Η ίδια, δούλεψε για χρόνια ως οικονομολόγος, μέχρι που βαρέθηκε να ασχολείται με αριθμούς και μεταπήδησε στον κινηματογράφο. Ήθελε να γίνει σκηνοθέτρια και για αυτό, δούλεψε γύρω στη μια δεκαετία σε διάφορα πόστα στην ‘πίσω’ πλευρά του κινηματογράφου, κυρίως στο post production κομμάτι του. Κάποια στιγμή, προσπάθησε να γράψει ένα τραγούδι, είδε ότι της βγήκε εύκολα (ήταν το ‘I kiss the hand of my destroyer’), με ένα καλό αποτέλεσμα και έκτοτε, σταδιακά, στράφηκε αποκλειστικά στη μουσική, αφήνοντας δια παντός πίσω τις δουλειές γραφείου, που τόσο της απορροφούσαν τη δημιουργικότητα, όπως έχει πει. Από το 2005, που ξεκίνησε δειλά δειλά, απέκτησε το προσωνύμιο Chinawoman, το οποίο της ήρθε ως αστείο, αλλά εν τέλει, αυτό την έκανε γνωστή και τη συνόδευσε για χρόνια και πιο συγκεκριμένα, μέχρι και το 2016. Τότε, μια αρθρογράφος έγραψε ένα κείμενο, στο οποίο ανέφερε πως θεωρούσε το Chinawoman φυλετικά προσβλητικό και κατέληγε στο ότι οικειοποιείται μια ταυτότητα που δεν της ανήκει, αφού δεν είναι Ασιάτισσα (αν και έχει και κάποιες τέτοιες ρίζες, για αυτό και πολλοί αναρωτιούνταν αν όντως είναι ή όχι, ακούγοντας το Chinawoman, αλλά και βλέποντάς την κιόλας). Η ίδια η Michelle, πήρε θέση προβληματιζόμενη από το κατά πόσο ισχύει αυτό και πήρε την απόφαση να αλλάξει το καλλιτεχνικό της όνομα, όχι φυσικά επειδή κάποιος της έκανε τέτοια υπόδειξη στα πλαίσια των απαρχών της ιεράρχησης της πολιτικής ορθότητας, αλλά επειδή και η ίδια είχε αρχίσει να πιστεύει πως το μέχρι τότε όνομα, ίσως ήταν προσβλητικό για κάποιους. Πήρε τον χρόνο της να δει μήπως καταλήξει σε κάποιο άλλο ψευδώνυμο, αλλά εν τέλει, οδηγήθηκε ίσως και στην καλύτερη επιλογή: να συνεχίσει την πορεία της με το πραγματικό της όνομα, το Michelle Gurevich, το οποίο και σύστησε στο κοινό λίγο πριν την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου της, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που κυκλοφόρησε χωρίς το Chinawoman.

Σε όλη της τη ζωή, έχει ζήσει ως νομάδα, όπως η ίδια έχει πει σε συνέντευξή της, αφού έχει αλλάξει πολλούς τόπους κατοικίας, πράγμα που της αρέσει, να γνωρίζει, δηλαδή νέα μέρη, ανθρώπους, κουλτούρες. Τα τελευταία αρκετά χρόνια, ζούσε στο Βερολίνο, όπου και είχε μετακομίσει, όχι μόνο λόγω της καλλιτεχνικής ταυτότητας της πόλης, αλλά επειδή με το πέρας των ετών, η βάση των θαυμαστών της αυξήθηκε θεαματικά και πιο συγκεκριμένα, στην Ευρώπη, επομένως, όπως είχε αναφέρει, είναι εύκολο να κανονίζει να παίζει παντού σε αυτή, με έδρα της το Βερολίνο, από όπου είναι και πολύ φθηνά τα αεροπορικά εισιτήρια προς αυτούς. Εδώ και μια τριετία, διάγει οικογενειακό βίο στην Κοπεγχάγη. Η μουσική της διαφοροποιείται όχι μόνο από τη μουσική του σήμερα, αλλά από το σύνολο της μουσικής της τελευταίας εικοσαετίας. Ο μοναδικός της ήχος, αργός, σκοτεινός, λυρικός, νοσταλγικός, συνταρακτικός και για αυτό, δεν ευθύνεται μόνο η μουσική η απέριττη μουσική της, η απογυμνωμένη από το περιττό, αλλά και η συγκλονιστική φωνή της, η βαριά, βραχνή, σχεδόν αντρική φωνή της. Στο παρελθόν, παρομοίαζαν τη Michelle με άλλους, μεγάλους καλλιτέχνες, όπως με την PJ Harvey και τη Nico, ενώ τη χαρακτήρισαν μέχρι και τη ‘θηλυκή Leonard Cohen’ (τον οποίο, τον αγαπά πολύ και έχει επανεκτελέσει και κομμάτια του, ζωντανά). Με τα χρόνια, όμως, και με τη δική της, πολύ προσωπική πορεία, άνοιξε τον δικό της δρόμο, έναν δρόμο διαφορετικό και ασύγκριτο με εκείνους άλλων. Το στίγμα που έχει αφήσει στη μουσική, με τη δισκογραφία της, αλλά και οι ανεπανάληπτες ζωντανές εμφανίσεις της, είναι τόσο χαρακτηριστικά που όποιος τα γνωρίζει, δεν τα φέρνει στο μυαλό του σε συσχετισμό με άλλους καλλιτέχνες. Ακόμα, έχει αρχίσει να αποτελεί η ίδια επιρροή σε άλλους καλλιτέχνες, νέους και μη, σχετικούς και μη, όπως πχ η Molly Nilsson. Παρά τα όσα λέμε, όμως, η μουσική της είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί με βάση γνωστά μουσικά είδη και υποείδη, είναι από αυτές τις ‘ακατάτακτες’ που λέμε. Δε μπαίνει εύκολα μέσα σε κουτάκια και κάτω από ταμπέλες, αν και αρκετοί το έχουν προσπαθήσει. Την έχουν χαρακτηρίσει ως sadcore, lo-fi pop, slowcore rock, experimental, dark romantic, όμως αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Αυτό που μετράει, είναι το πώς μιλάει μέσα στον καθένα που θα την αφήσει να εισχωρήσει στην ψυχή του. Η ίδια, εξάλλου, δηλώνει απλώς ‘writer of ballads’ κι εμείς το μόνο που έχουμε να σχολιάσουμε, είναι πως αυτές είναι από τις καλύτερες μπαλάντες που έχουμε ακούσει ποτέ..

Πάμε όμως να κάνουμε και μια αναδρομή στους σταθμούς της δισκογραφίας της!

Το 2007, 16 χρόνια πριν ακριβώς, κυκλοφόρησε τον ιστορικό, πρώτο της δίσκο με τίτλο ‘Party Girl' (που ηχογράφησε σε διάφορα διαμερίσματα που έμενε, κατά την τριετία 2005-2007), ο οποίος τη μετέτρεψε σε μια εξαρχής σημαντική καλλιτέχνιδα, που απέδειξε από την πρώτη της, μόλις, κυκλοφορία, πως θα μας απασχολήσει σοβαρά, κάτι που εξακολουθεί, ευτυχώς, να κάνει ως σήμερα. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, αποτελεί το δημοφιλέστερο κομμάτι της και αυτό με τις περισσότερες ακροάσεις και προβολές. Μέσα στα χρόνια, κυκλοφόρησαν πολλά remixes του, ενώ έγινε μέχρι και τουρκική διασκευή του από άντρα καλλιτέχνη - κάτι διόλου τυχαίο αυτό, αφού έχει μεγάλο κοινό και στην Τουρκία η Michelle, ενώ πολλές φορές εκεί, έχει ερμηνεύσει ζωντανά και τούρκικα κομμάτια. Ο δίσκος επανακυκλοφόρησε μια δεκαετία αργότερα με νέο εξώφυλλο.

[bandcamp width=350 height=470 album=3857218693 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Από τον πρώτο της δίσκο, διακρίθηκαν οι θεματικές της μουσικής της, οι οποίες χαρακτηρίζουν ως και σήμερα το έργο της: ο έρωτας και η αγάπη, ο χωρισμός και οι απώλεια, οι παλιοί γνωστοί και οι νέοι άγνωστοι άνθρωποι, η νύχτα, η κομψότητα, η απόσταση, οι ουσίες και οι κάθε είδους εξαρτήσεις, η απόσταση, η μοναξιά και η μοναχικότητα, το πένθος και η απόγνωση, η φιλία, το σεξ, η αποφασιστικότητα, η απόγνωση, η τόλμη, η οπισθοχώρηση, η επανένωση, η απογοήτευση, η συνύπαρξη, η προσδοκία. Θεματικές που αναπτύσσονταν όλο και περισσότερο, με διαφορετικούς τρόπους. Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε τρία χρόνια αργότερα, το 2010 και ο δεύτερος δίσκος της (που ηχογράφησε σε διάφορα διαμερίσματα που έμενε, κατά την τριετία 2008-2010), με τίτλο ‘Show Me The Face’.

[bandcamp width=350 height=470 album=711585644 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Παρά τη σκοτεινότητα των περισσότερων κομματιών της, δε θα μπορούσαν να λείψουν και τα πιο φωτεινά και αισιόδοξα, τα πιο χορευτικά και ξεσηκωτικά, τα οποία όμως ποτέ δεν είχαν τον χαρακτήρα του ‘hit’, αλλά περικλείονταν από την προσωρινότητα που έχει πάντα κάθε καλή και ξεχωριστή στιγμή, μέχρι να βυθιστεί ξανά κανείς στη μελαγχολία της καθημερινότητας. Δηλαδή, το έργο της έχει και μια ελαφρότητα, την οποία αποπνέει το ασήκωτο βάρος της ύπαρξης, αλλά αυτή, άρχισε κάπως να γίνεται περισσότερο αισθητή, μετά τον τρίτο της δίσκο, τον ‘Let’s Part In Style’, που κυκλοφόρησε το 2014.

[bandcamp width=350 height=470 album=4139215243 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Το 2016, κυκλοφόρησε ο νέος της δίσκος, ο ‘New Decadance’ και σαν μια νέα εποχή να ξεκίνησε μαζί του. Ήταν ο πρώτος που βγήκε με το πραγματικό όνομα της, το Michelle Gurevich και όχι με το ψευδώνυμο Chinawoman, αλλά και ο πρώτος που στο σύνολό του, κυριαρχούσε μια πιο μπιτάτη, uplifting, χορευτική διάθεση και μουσική, με την αίσθηση της πίκρας στους στίχους, να μετατρέπεται σε γλυκόπικρη. Ένας καλοδεχούμενος πειραματισμός που λειτούργησε καλά, ειδικά εφόσον δεν έφυγε ποτέ ο παλιός της, ‘σκοτεινός εαυτός’ από μέσα της, αλλά και από τη μουσική της.

[bandcamp width=350 height=470 album=2938825332 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Δυο χρόνια αργότερα, το 2018, είχαμε τον πέμπτο της δίσκο, τον ‘Exciting Times’, έναν τίτλο σχεδόν ειρωνικό, αφού ο δίσκος έχει πλήρη νοσταλγική διάθεση, αλλά υπό το πρίσμα της συμφιλίωσης με τα παρελθόντα και της αποδοχής του τέλους τους και της ύπαρξής τους, μόνο στη μνήμη πια, χωρίς αυτό να φέρνει πόνο. Οι ρυθμοί έπεσαν πάλι σε αυτόν τον δίσκο, αλλά χωρίς να παίρνουν τα βαθιά, σκοτεινά μονοπάτια.

[bandcamp width=350 height=470 album=3475903740 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Φτάνουμε εν μέσω πανδημίας, το 2020, οπότε και κυκλοφόρησε ο έκτος και πιο πρόσφατος δίσκος της, ο ‘Ecstasy In The Shadow Of Ecstasy’ (ποιητικός τίτλος προερχόμενος από έναν στίχο του κομματιού ‘Feel More’), ένας και πάλι, διαφορετικός δίσκος (ο οποίος περιείχε και το κομμάτι ‘Love From A Distance’, το μοναδικό που έγραψε στις αρχές της πανδημίας, για αυτό και αυτός ο χαρακτηριστικός τίτλος), με πιο χαλαρό ήχο, εντελώς σημερινό, λικνιστικό, με νέα όργανα να προστίθενται σε αυτόν και να αλλάζουν κάπως και τον μέχρι πρότινος επικρατούντα μουσικό μινιμαλισμό. Αν οι προηγούμενοι δίσκοι της, ακούγονταν πίνοντας σαμπάνια, οι τρεις πρώτοι και κρασί, οι δύο επόμενοι, από νωρίς το βραδάκι ως μετά τα μεσάνυχτα, αυτός είναι ένας δίσκος που ακούγεται απόγευμα, ως τη δύση του ηλίου, πίνοντας κοκτέιλ.

[bandcamp width=350 height=470 album=586836430 size=large bgcol=ffffff linkcol=333333 tracklist=false]

Μια σειρά έξι κυκλοφοριών – κομψοτεχνημάτων που απέδειξαν πως είχαν δίκιο όσοι σαγηνεύτηκαν μαζί της εξαρχής και πίστεψαν στη δουλειά της, η οποία διαρκώς προχωράει και εξελίσσεται, όπως και η ίδια η Michelle, που δεν παύει ποτέ να πειραματίζεται και να οδηγείται σε νέους ανεξερεύνητους δρόμους, με βάση και τα όσα ζει, αφού είναι από τους καλλιτέχνες που το έργο τους είναι στενά συνδεδεμένα, εμπνευσμένο και επηρεασμένο από τα πολύ προσωπικά τους βιώματα. Μια πολυσχιδής καλλιτέχνιδα, η Michelle, ασχολείται με ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική της, επιμένοντας σε ένα εντελώς DIY μοντέλο, εξακολουθώντας να ηχογραφεί τα κομμάτια της στο υπνοδωμάτιο της, όλα αυτά τα χρόνια και να κυκλοφορεί μόνη της τους δίσκους της, χωρίς να έχει εμπλακεί με δισκογραφικές εταιρίες. Δημιουργεί επίσης μόνη της, τα βίντεο των κομματιών της, κανονίζει τις εμφανίσεις της αλλά και αυτοσκηνοθετείται επί σκηνής, αποδεικνύοντας πως υπάρχουν ακόμα καλλιτέχνες που ασχολούνται με την ουσία της τέχνης και δεν αφήνονται στο να τους καταπιεί το γνωστό σύστημα.

[embed]

Και μπορεί η δισκογραφική της πορεία να ξεκίνησε το 2007, με τον πρώτο της δίσκο, η συναυλιακή όμως, καθυστέρησε μερικά χρόνια, ξεκινώντας το φθινόπωρο του 2011, ως προσκεκλημένη από τον Patrick Wolf, για να ανοίξει τις συναυλίες του στην Ευρώπη και έκτοτε, έγινε σταθερός επισκέπτης της. Στη χώρα μας, έχει έρθει πέντε φορές, ενώ η έκτη, θα είναι η προσεχή της. Προ διμήνου, συμπληρώθηκαν δέκα ολόκληρα χρόνια από την πρώτη της επίσκεψη στη χώρα μας, όταν τον Μάρτιο του 2013, έπαιξε για δύο συνεχόμενες μέρες στην Αθήνα, δύο sold out shows στο Six Dogs, κάτι που ενάμιση χρόνο αργότερα, την έφερε σε μεγαλύτερο χώρο, όπως και της άξιζε κι έτσι, την είδαμε και τον Νοέμβριο του 2014 στο Fuzz, ενώ ακριβώς έναν χρόνο αργότερα, το 2015, την απολαύσαμε ξανά στον ίδιο χώρο, κάτι που συνέβη και πάλι, έναν χρόνο αργότερα ακριβώς, ξανά στον ίδιο χώρο, τον Δεκέμβριο του 2016. Στην πρώτη της επίσκεψη, έπαιξε τραγούδια από τους δύο πρώτους της δίσκους, στη δεύτερη, ήρθε με αφορμή την κυκλοφορία του τρίτου της δίσκου, νωρίτερα μέσα στη χρονιά, οπότε η εμφάνισή της, βασίστηκε κυρίως σε αυτόν, στην τρίτη της εμφάνιση, mην έχοντας κυκλοφορήσει κάτι νέο, ήρθε λόγω της μεγάλης απαίτησης του κοινού και έπαιξε ένα σετ παρόμοιο με αυτό της προηγούμενης χρονιάς, ενώ στην τέταρτη επίσκεψή της, ήρθε για πρώτη φορά ως Michelle Gurevich και όχι ως Chinawoman, παρουσιάζοντάς μας τον νέο, τότε, τέταρτο δίσκο της. Μάλιστα, να πούμε, επί τη ευκαιρία, πως η τρίτη της εμφάνιση εδώ, τον Νοέμβριο του 2015, ήταν η τελευταία συναυλία που έδωσε ποτέ ως Chinawoman! 2,5 χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 2019 επέστρεψε ξανά, για την πέμπτη της εμφάνιση στην Αθήνα, αυτή τη φορά στο Gagarin, με αφορμή την κυκλοφορία του πέμπτου της δίσκου, μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2018. Τώρα, 4 χρόνια αργότερα μετά την τελευταία της επίσκεψη, χρονικό – διάστημα ρεκόρ, σε σχέση με το παρελθόν, αλλά κάτι που δικαιολογείται και λόγω της πανδημίας, η Michelle Gurevich, επιστρέφει θριαμβευτικά στην Αθήνα που τόσο τη λάτρεψε και μάλιστα, στον χώρο που της ταίριαζε περισσότερα από όλα, αφού διακρίνεται από τη μεγαλοπρέπειά του, όπως και η ίδια και η μουσική της, στο Fuzz Live Music Club!

Να πούμε, για την ιστορία, πως τις τρεις πρώτες, από τις συνολικά έξι φορές (της επερχόμενης, συμπεριλαμβανομένης), έπαιξε και στη Θεσσαλονίκη (το 2013, στο Block 33, το 2014 και το 2015, στο Fix Factory of Sound), ενώ τις άλλες τρεις, όχι, μια ‘αδικία’ που θεωρώ πως θα πρέπει να αποκατασταθεί την επόμενη φορά, προς όφελος και της συμπρωτεύουσας που τόσο, την αγαπάει, επίσης. Όλες τις φορές, έχει έρθει με full band, εκτός από την τελευταία, όπου ήρθε μόνο με τον Robin Thomson, σε ένα πιο ακουστικό και διαφορετικό live, όπου η θεατρικότητα που είχε στήσει επί σκηνής, είχε τον πρώτο λόγο. Ο Robin Thomson, είναι ο παλιότερος συνεργάτης της επί σκηνής, αφού τη συνοδεύει ανελλιπώς από τις πρώτες της εμφανίσεις ως και σήμερα. Έχει και το δικό του, solo project, τους Twins Sons, με το οποίο έχει βγάλει κάποιες κυκλοφορίες μέσα στα χρόνια, ενώ το προηγούμενο διάστημα, άνοιγε με αυτό και τις συναυλίες της Michelle, ενώ στο παρελθόν, έχει περιοδεύσει και με τη μπάντα The Hidden Cameras.

[embed]

Ακόμα, εδώ από το 2016, στη σκηνή μαζί της, βρίσκεται και η Lisa Bregneager, μια μουσικός με ήδη αρκετές, προσωπικές κυκλοφορίες με το όνομά της από το 2016 και σύζυγος της Michelle Gurevich, με την οποία έχουν αποκτήσει και δύο παιδιά. Επιπλέον, φέτος, στην επί σκηνής μπάντα, επέστρεψε και ο Tim Isherwood, ένας ακόμα πολυπαραγωγικός μουσικός, με κυκλοφορίες με το όνομά του, αλλά και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα sir o sir και FUTURE ROMAN, τον οποίο και είχαμε γνωρίσει το 2014, όταν έπαιζε επί σκηνής με τη Michelle, ανοίγοντας νωρίτερα και τη συναυλία της μόνος του, ως Tim Isherwood. Έκτοτε, αποχώρησε, τον χάσαμε, αλλά να που επέστρεψε, τελικά! Στο μεταξύ, και ο Robin και ο Tim, έχουν συνδράμει σε δίσκους της Lisa, όπως εκείνη σε δικούς τους, όπως ακριβώς και η Michelle! Το αγαπημένο παρεάκι, έρχεται, λοιπόν, για πρώτη φορά με την πλήρη σύνθεσή του στην Αθήνα, για μια μοναδική βραδιά.

[embed]

Μια βραδιά γεμάτη πάθος, πρωτίστως, στην οποία θα χορέψουμε, θα συγκινηθούμε, θα χαμογελάσουμε, θα νοσταλγήσουμε, θα αγκαλιαστούμε, θα δακρύσουμε. Είναι πραγματικά χείμαρρος ο συνδυασμός συναισθημάτων που κατακλύζουν τον οποιονδήποτε που θα έχει την τύχη να απολαύσει ζωντανά, τη Michelle, μπροστά του, να ερμηνεύει τα κομμάτια της και να τον βυθίζει στον χρυσόμαυρο, συναισθηματικό κόσμο της. Δεν είναι τυχαία η αγάπη της χώρας μας προς το πρόσωπό της, αλλά κι εκείνη μάς αγαπάει πολύ, όπως έχει δηλώσει πολλάκις. Μάλιστα, κάποια φορά, είχε πει ‘my first love was greek’! Βλέπετε, είναι και άκρως επικοινωνιακή στις συναυλίες της, μιλάει στο κοινό, του απευθύνεται, το ρωτάει, κάνει χιούμορ μαζί του. Αξέχαστη η ατάκα της πως ‘δεν ξέρω τι θα πάτε να κάνετε μετά από εδώ, αλλά ξέρω πως πολλά παιδιά έχουν γεννηθεί με τη σύλληψή τους να γίνεται μετά από τις συναυλίες μου’, πράγμα διόλου απίθανο, αφού η μουσική της, φέρνει τον κόσμο κοντά.

[embed]

Και μιας και λέμε ξανά για τη μουσική της, αυτή με τα χρόνια, έχει πάρει και μεγαλύτερες διαστάσεις, έχοντας εκτιμηθεί ευρέως. Το 2012, το κομμάτι της ‘Lovers Are Strangers’, ήταν το χαρακτηριστικό κομμάτι της ταινίας ‘Kolka Cool’, του Juris Poskus, το 2013, το κομμάτι ‘Russian Ballerina’, χρησιμοποιήθηκε σε διαφήμιση κινητού της Nokia, το 2014, τα κομμάτια ‘Party Girl’ και ‘I’ll be your woman’, ενέπνευσαν την ταινία ‘Party Girl’ (βραβείο Χρυσής Κάμερας στο Φεστιβάλ Καννών 2014 – η ταινία κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους τον Δεκέμβριο του 2014 από τη Feelgood Entertainment). Το 2022, το κομμάτι της ‘Feel More’, ήταν το χαρακτηριστικό κομμάτι της μίνι σειράς τεκμηρίωσης ‘Keep Sweet: Prey And Obey’, ενώ την ίδια χρονιά, έγραψε τη μουσική για την ταινία ’99 Φεγγάρια / 99 Moons’ (η οποία αναμένεται προσεχώς στους ελληνικούς κινηματογράφους από τη Strada Films).

[embed]

Και πέρα από όλα αυτά, δε θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε και κάποια ακόμα υπέροχα κομμάτια και remixes άλλων κομματιών που κυκλοφόρησε μέσα στα χρόνια, ως singles (ή κυκλοφόρησαν άλλοι, ως remixes σε κομμάτια της), τα οποία μπορεί να μη βρήκαν τη θέση τους σε κάποιο δίσκο, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Κάποια από τα remixes άλλων καλλιτεχνών σε κομμάτια της Michelle, είναι τα εξής:

[embed]

Ενώ τα άλλα κανονικά κομμάτια της Michelle, που κυκλοφόρησαν ως singles, είναι τα εξής:

Russian Ballerina (2008)

[embed]

Victim’s Charm (2009)

[embed]

Back in the ghetto of longing (2009)

[embed]

Pure at heart (2012)

[embed]

Kiss in Taksim Square (2013)

[embed]

Lifetime in onenight (2014)

[embed]

Poison in my mind (2019)

[embed]

Friend of a friend feat. Rodrigo Leao (2021)

[embed]

Ho Fatto L’amore con me (2021)

[embed]

No one answer (2021)

[embed]

Losing touch (2021)

[embed]

Forever Awkward (2021)

[embed]

Aliens Wanna Touch (2022)

[embed]

Goodbye My Dictator (2022)

[embed]

Η λατρεμένη Michelle, επανέρχεται λοιπόν στα αθηναϊκά εδάφη, ακριβώς μετά από τέσσερα χρόνια (παρά μία μέρα) από την προηγούμενη φορά, για ακόμα μία συναυλία – εμπειρία ζωής, έχοντας στις αποσκευές της, την πλούσια δισκογραφία της, με βασικό ρόλο να παίζει ο τελευταίος δίσκος της, από τον οποίο, μπορεί να πέρασαν τρία χρόνια από την κυκλοφορία του, αλλά είναι σαν νέος, αφού δεν είχε τεράστια ευκαιρία να προωθηθεί λόγω των συνθηκών πανδημίας, οπότε θα έχουμε τη χαρά να τον απολαύσουμε και αυτόν ζωντανά, καθώς περιμένουμε τον επόμενό της, τον οποίο, ευελπιστεί να κυκλοφορήσει στο τέλος του έτους. Θα είμαστε, λοιπόν, όλοι, εκεί και μάλιστα, από νωρίς, για να απολαύσουμε και το πολύ ενδιαφέρον opening act της βραδιάς, τους Amalia & The Architects!

[embed]

Και πριν ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την Πέμπτη, στο Fuzz, να συγχαρούμε και να ευχαριστήσουμε τη United We Fly, τη διοργανώτρια εταιρία, η οποία αν και δεν ειδικεύεται στους ξένους καλλιτέχνες, πήρε το θάρρος και την πρωτοβουλία να φέρει ξανά, τη Michelle στην Αθήνα, τη στιγμή που ενώ αυτή κάνει το ένα sold out μετά το άλλο στην Ευρώπη, καμία άλλη, μεγάλη εταιρία δεν ενδιαφέρθηκε να την κλείσει ξανά για την Αθήνα, μετά από τόσα χρόνια και παρά τα διαπιστευτήρια που έχει δώσει τόσες φορές στις σκηνές της Αθήνας, αλλά και αυτά που έχει καταθέσει το ελληνικό κοινό, γεμίζοντας τους συναυλιακούς χώρους, για να την απολαύσει. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια, γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Μελετήστε το αφιέρωμα, ακούστε τη δισκογραφία και τα λέμε στο Fuzz – αν μπορέσουμε να μιλήσουμε, μετά από ό,τι θα ζήσουμε!

Ακολουθεί και το δελτίο τύπου της διοργανώτριας εταιρίας United We Fly, για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συναυλία:

Michelle Gurevich LIVE

Opening act: Amalia & The Architects

Πέμπτη 18 Μαΐου 2023

Fuzz Live Music Club

Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Ταύρος, Αθήνα

Στάσεις ΜΜΜ:

Μετρό Γραμμή 1 (ΗΣΑΠ), στάση ΤΑΥΡΟΣ

Λεωφορειακές Γραμμές: 049 & 914 –Στάση ΤΑΥΡΟΣ (και από τις δυο κατευθύνσεις)

815 – Από Ταύρο: Στάση ΤΑΥΡΟΣ / Από Γουδή: Στάση ΕΡΓΩΝ

035 – Στάση ΘΡΑΚΗΣ (και από τις δυο κατευθύνσεις)

Πρόγραμμα:

Πόρτες: 21:00

Amalia & The Architects: 21:30

Michelle Gurevich: 22:30

Προπώληση εισιτηρίων:

Μέσω του Viva.gr και των συνεργαζόμενων με αυτή, επιχειρήσεων Nova, Public, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Yoleni’s και τηλεφωνικά στο 11876

https://www.viva.gr/tickets/music/michelle-gurevich-live-in-athens/

Τιμές εισιτηρίων:

18€ (Early bird) - ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΑΝ

24€ (Γενική προπώληση)

28€ (Ταμείο)

Η 𝐔𝐧𝐢𝐭𝐞𝐝 𝐖𝐞 𝐅𝐥𝐲 παρουσιάζει την 𝐌𝐢𝐜𝐡𝐞𝐥𝐥𝐞 𝐆𝐮𝐫𝐞𝐯𝐢𝐜𝐡, στην Αθήνα την Πέμπτη 𝟏𝟖 Μαΐου, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής της περιοδείας. Την βραδιά θα ανοίξουν η 𝐀𝐦𝐚𝐥𝐢𝐚 & 𝐓𝐡𝐞 𝐀𝐫𝐜𝐡𝐢𝐭𝐞𝐜𝐭𝐬! Η τελευταία της εμφάνιση στην Αθήνα, πριν 4 χρόνια, εξελίχθηκε σε μια μυσταγωγία που καθήλωσε το κοινό, η επερχόμενη συναυλία της στο 𝐅𝐮𝐳𝐳 στις 𝟏𝟖/𝟓, προβλέπεται ακόμα πιο συναρπαστική. Ξεκινώντας από τον χαρακτηριστικό της ήχο που κινείται μεταξύ ρετρό μοτίβων και μιας αναπάντεχης ευθύτητας, στα τραγούδια της Michelle Gurevich κυριαρχεί μια μελαγχολική γοητεία που ξεχειλίζει συναισθήματα και γλυκόπικρες μελωδίες. Αισθαντικές μπαλάντες που συνοδεύονται από αιχμηρούς στίχους και σκοτεινό ρεαλισμό, αλλά και μια καθηλωτική σκηνική παρουσία σε συνδυασμό με την βαθιά χαρακτηριστική της φωνή. Κόρη μιας μπαλαρίνας των μπαλέτων Κίροφ και ενός μηχανικού από το Λένινγκραντ, η Michelle μεγάλωσε ακούγοντας τη συλλογή των γονιών της από Σοβιετικούς και Ευρωπαϊκούς δίσκους της δεκαετίας του '70. Η Ρώσικης καταγωγής Kαναδή, ξεκίνησε το μουσικό της ταξίδι ηχογραφώντας στο υπνοδωμάτιό της το ντεμπούτο άλμπουμ της 𝑷𝒂𝒓𝒕𝒚 𝑮𝒊𝒓𝒍, ως 𝑪𝒉𝒊𝒏𝒂𝒘𝒐𝒎𝒂𝒏. Με sold-out συναυλίες σε Κων/πολη, Βερολίνο, Βαρσοβία και Αθήνα, η Michelle έχει καθιερωθεί κατακτώντας ένα αφοσιωμένο κοινό που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους ανατολικοευρωπαίους της διασποράς, την queer σκηνή του Βερολίνου και όσους αγαπούν τις μελαγχολικές μπαλάντες των Charles Aznavour, Zeki Müren και Nikolai Slichenko. Αν και στις live εμφανίσεις της, πλαισιώνεται από εξαιρετικούς μουσικούς, η ίδια συνεχίζει να ηχογραφεί τη μουσική της στο υπνοδωμάτιό της, ώστε να εκφράζεται όχι μόνο με οικειότητα, αλλά και με αμεσότητα -από το δικό της υπνοδωμάτιο, στο δικό μας. Ένα μουσικό είδος που βασίζεται στη μελωδικότητα αλλά και στην χαρακτηριστική, μοιρολατρική και ταυτόχρονα εορταστική, προσέγγισή της στην σύνθεση.Στο 6ο album της “𝑬𝒄𝒔𝒕𝒂𝒔𝒚 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝑺𝒉𝒂𝒅𝒐𝒘 𝒐𝒇 𝑬𝒄𝒔𝒕𝒂𝒔𝒚”, βρίσκει μία νέα ευκαιρία να εκφραστεί με ωμότητα και ταυτόχρονα ευαισθησία σε μια συλλογή τραγουδιών για τον πόθο και την επιθυμία. Τα κυρίαρχα θέματα είναι η απόλαυση που συνεχώς αναζητούμε και αναπολούμε, η τέχνη της ζωής, οι ρομαντικές φιλίες που διαρκούν για πάντα και οι δρόμοι που δεν πήραμε ποτέ. «Ντεκαντάνς», λυρικό και ειλικρινές, με vintage πλήκτρα και synth έγχορδα, σε συνδυασμό με μια κυρίαρχη φωνή, το άλμπουμ μας παρασύρει σε μια μοναχική αλλά έντονη εμπειρία και μας οδηγεί σε ακούσματα που ενώ μοιάζουν οικεία, είναι αδύνατο να μην τα ξεχωρίσεις στο σύνολο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής μουσικής κουλτούρας.

--------

Η 𝐀𝐦𝐚𝐥𝐢𝐚 & 𝐓𝐡𝐞 𝐀𝐫𝐜𝐡𝐢𝐭𝐞𝐜𝐭𝐬 είναι το πρόσφατο project της ταλαντούχ@ τραγουδίστ@ και τραγουδοποι@ Αμαλία, με χαρακτήρα indie pop, folk και rock και επιρροές τους: Nick Cave and the Bad Seeds, Leonard Cohen, Bob Dylan. Φέτος κυκλοφόρησε το νέο single 'Why is the Night', από το πρώτο της E.P. που θα κυκλοφορήσει σύντομα!

Μαζί της παίζουν οι μουσικοί:

Guitar/Vocals: Οδυσσέας Τζιρίτας

Synthesiser: Ειρήνη Αλισά

Bass: Γιάννης Γιαννόπουλος

Drums: Γιάννης Παπανικολάου

--------

Χρήσιμα links της Michelle Gurevich:

https://michellegurevich.com

https://www.facebook.com/themichellegurevich

https://www.instagram.com/michelle_gurevich/

https://twitter.com/new_decadence?lang=el

https://michellegurevich.bandcamp.com/